ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ΚΑΝΕΛΑΣ

Γυρνάει ο κόσμος γρήγορα και γίναμε όλοι σκλάβοι

2012-01-25T18:13:00.007+02:00

Ακούω ένα αγαπημένο τραγούδι κι έτσι ο χρόνος κυλά ήσυχα όπως και η ζωή μου τον καιρό αυτό.
Έχω μάθει πως οι αλλαγές έρχονται πάντα εκεί που δεν τις περιμένεις.
Καλές ή κακές σου χτυπούν την πόρτα κι αν δεν ανοίξεις θα βρουν μια χαραμάδα να τρυπώσουν . Το σίγουρο είναι πως θα έρθουν, τώρα πώς θα τις δεχτείς αυτό έχει να κάνει με το πόσο είσαι έτοιμος να γυρίσεις πλάτη σε εκείνα που ζούσες και να κοιτάξεις κατάματα εκείνα που ξεπροβάλλουν.

"Αν δεν πιστεύεις μη ρωτάς, κι αν δεν ακούς μη με κοιτάς...
Αν δε φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μην παίζεις..."

Έτσι λέει το τραγούδι...."Μεγάλα ψέματα μη λες, γιατί θα τα πιστέψεις...
Για τον ψηλό σου το λαιμό, χίλιες θηλιές θα πλέξεις..." κι αυτό λέω εγώ, δανείζοντας πάλι τους στίχους....για σένα !!

Την φαντασία μου πλέον την κάνω τέχνη και χαίρομαι που αυτό που ξαφνικά γέμισε την ζωή μου σιγά σιγά γεμίζει τα γυναικεία χέρια, τον λαιμό, τα δάχτυλα, ακόμη και το πόδι ;)

Αυτό είναι το δικό μου stolidi κι αν σου αρέσει μπορεί να γίνει και δικό σου :)

Σας φιλώ γλυκά !!!!

Έχουμε ότι αντέχουμε κι ότι αγαπάμε....!!!!!!!!!!!!

2011-09-02T15:37:00.006+03:00

Κι ήρθε ο Σεπτέμβρης...!!!
Ακόμη ένας Σεπτέμβρης.....
Δεν με φοβίζει πια, κατάλαβα πολλά κι έμαθα τόσα!!
Θαρρείς μέσα σε λίγους μήνες άλλαξαν τα πράγματα γύρω μου μα ίσως φταίει πως τελικά άλλαξαν τα πράγματα μέσα μου.
Άλλαξα κι εγώ!!!

Φεύγω και γυρίζω .....το ξέρω....μου λείπουν τα βράδια που διάβαζα τα νέα σας, τα σχόλια σας, μου λείπει που τόσο καιρό δεν μοιράστηκα τις σκέψεις μου μαζί σας....
Δεν ξέρω γιατί σταμάτησα να γράφω.
Προσπάθησα, πολλές φορές αλήθεια προσπάθησα, μα τα δάχτυλα μου δεν σχημάτιζαν λέξεις.
Τα λόγια δεν μπορούσαν να γράψουν προτάσεις.

Τι να πω και τι να αφήσω δεν ξέρω, είναι αυτό το συναίσθημα της πληρότητας που δεν σου αφήνει περιθώρια για λέξεις παρά μόνο για χαμόγελα, πλατιά χαμόγελα που νομίζεις πως στο τέλος θα αρχίσουν να πονάνε οι μύες του προσώπου σου.
Να κάπως έτσι :D

Ο μικρός μας μεγάλωσε, μου πιάνει το χέρι και περπατάει, τρέχει, γελάει και φωνάζει λεξούλες που νόημα δεν βγάζουν μα σε κάνουν να χαμογελάς και να θέλεις να τον αγκαλιάσεις τόσο μα τόσο δυνατά !
Γέμισε το σπίτι γέμισε και την καρδιά μας την αγκαλιά μας την ζωή μας ολόκληρη!!

....Και η δική σου φωνή γέμισε τις νύχτες και τις μέρες μου.....Εσύ που ήσουν εδώ μα δεν ήσουν...που σε είχα γύρω μου μα δεν σε αναγνώριζα....Εσύ....Μόνο Εσύ....!!
Με κούρασαν τα πολλά λόγια και οι σκέψεις ....Εσύ ....Μόνο εσύ δεν μιλάς μα λες τόσα πολλά....Εσύ ....Μόνο Εσύ μιλάς στην καρδιά μου και θέλω να μείνεις εκεί ...για όσο.... ίσως και γιαυτό το για πάντα όσο κρατάει αυτό....

Σας φιλώ και .......θα γυρίσω ....πάντα θα γυρίζω !!!

Τι να σου πω......

2011-04-30T21:11:00.007+03:00

Και η βροχή σταμάτησε.....
Ο ήλιος δειλά περνά μέσα από τις μισάνοιχτες γρίλιες της καρδιάς....
Έγιναν πολλά τους μήνες αυτούς της απουσίας....
Χαμόγελα , δάκρυα, σιωπές, παρουσίες που άφησαν τον ίσκιο τους στον τοίχο της ψυχής μου
και μνήμες που ανάβουν το βράδυ τα φώτα σαν φάροι,
μην τύχη και χάσω τον δρόμο της επιστροφής...

Όσα η αγάπη ονειρεύεται τ αφήνει όνειρα η ζωή....'έτσι λέει το τραγούδι....
Η δική μας αγάπη δεν άντεξε,
ίσως δεν αντέξαμε κι εμείς το βάρος της....
Δεν με πειράζει που με μισείς....με πειράζει που προσπάθησα πολύ να με μισήσεις....

Μερικά πράγματα "γεννιούνται" για να γίνουν δικά μας αλλιώς τα χάνουμε για πάντα....

Και τώρα εδώ ξανά εγώ κι ο εαυτός μου....εγώ και αυτοί οι τέσσερις τοίχοι...εγώ μέσα σε μένα....
κι εσύ πουθενά.....

Τίποτε δεν έχουμε σταθερό στην ζωή μας πέρα από τη στιγμή που ζούμε κι αυτά που κρατάμε στιγμιαία στα χέρια μας.....

Έφυγα από την δουλειά πριν κάτι μήνες....στα αυτιά μου ηχούν ακόμη τα λόγια εκείνα...

"Λάθος εποχή διάλεξες για αξιοπρέπεια και ηθική" ......

Μα εγώ έφυγα γιατί δεν είμαστε όλοι αντικείμενα προς πώληση.....γιατί τα λεφτά και οι "καρέκλες" δεν έχουν πάντα την δύναμη να μας αγοράσουν όλους..... για να μην μισήσω τον εαυτό μου ξεπουλώντας τον για κάποια βολεμένη θεσούλα.....

Γιαυτό έφυγα....έστω σε λάθος εποχή....γιατί η αξιοπρέπεια δεν γνωρίζει από εποχές ούτε κρίσης .....

......Δύο γεγονότα σημάδεψαν τους μήνες αυτούς της απουσίας.....Δεν ξέρω τι με πόνεσε περισσότερο....ξέρω όμως πως εγώ είμαι πάλι εδώ!!!

....ας σταματήσει κάποιος την βροχή....

2011-02-18T17:27:00.011+02:00

"Είναι μέρες που δε φεύγουν ποτέ απ’ το μυαλό μου,

που θυμάμαι κάθε τους μυρωδιά, κάθε σκέψη, κάθε παραπάνω χτύπο της καρδιάς.

Μέρες που δεν κύλησαν, μα ξάπλωσαν πάνω στην ψυχή σαν σφραγίδες...."

Μέτρα τον χρόνο μ αυτό που πονάει κι όχι μ αυτό που τρομάζει.....

2011-01-28T03:33:00.011+02:00

Έρχονται κύματα που άλλοτε σε νανουρίζουν γλυκά και άλλοτε σε κάνουν κομμάτια....
Η ζωή σου αφρός που χαϊδεύει ή τσακίζει τα βράχια πριν γίνει ένα με την θάλασσα.
Επιστροφή στον δημιουργό της....επιστροφή και σιωπή.....

Πόσα κύματα αντέχει μια καρδιά....;;;

....Δεν θέλω να έχω αν δεν μπορώ να κρατήσω....
....Δεν θέλω να μ αγαπάς όταν δεν μπορώ να σε πιστέψω.....
....Δεν θέλω να θυμάμαι όταν δεν μπορώ σε τίποτε να ακουμπήσω ....

Άφησε με να φύγω πριν γίνω εγώ το κύμα κι εσύ ο βράχος.....
Άφησε με να φύγω τώρα που έσπασα εγώ πάνω σου πριν σπάσεις εσύ πάνω σε μένα.....
Άφησε με....αν μ αγαπάς όπως λες....άφησε με....να φύγω....

Πόσα κύματα αντέχει μια καρδιά....;;;

Εκείνα που την λικνίζουν γλυκά της δίνουν χρώμα πιο κόκκινο και χτύπο πιο δυνατό....
Και τα άλλα;
Σε πόσα κομμάτια αν σπάσει μια καρδιά μπορεί να γίνει ξανά καρδιά...;;;;

Υ.Γ Μου λείπει που δεν μπορώ να σου πω πως τις μπότες τελικά μου τις άλλαξε ...
Μου λείπει που δεν μπορώ να σου πω πως έδωσα τις αλυσίδες στην Ελευθερία και της άρεσαν πολύ......

Δεν μου λείπουν όμως τα φιλιά σου....ούτε τα χάδια σου.....παρά μόνο η σφιχτή αγκαλιά σου.....κι αυτό δεν είναι έρωτας......

Σ αγαπώ αλλά όχι έτσι όπως πρέπει......κι αυτό με πονά .....με πονά πολύ......

Τα βράδια δεν κοιμάμαι πια αργά....κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να σταματήσω το μυαλό μου να σκέφτεται.....
Τίποτε δεν είναι ίδιο χωρίς εσένα αλλά εσένα απλά δίπλα μου και όχι στην αγκαλιά μου.....

Γιαυτό......γιαυτό δεν μπορώ να γυρίσω.......

Ελπίζω να καταλάβεις....

Δεν είναι η μνήμη κερί που ζητάει να το σβήσω.
Δεν είναι που πριν και μετά από σένα θα ζήσω.
Είναι κείνη η φωνή μεσ' τη νύχτα εκεί που μου λέει...
Ενας χρόνος μετά, είναι λίγο πιο λίγο απ' το λίγο

Το αγγελάκι της φουντωτής γιρλάντας

2010-12-24T19:58:00.006+02:00

-Έρχονται τα Χριστούγεννα! φώναξε χαρούμενα ένα χειμωνιάτικο πρωινό ο μικρός άγγελος.
Η Χριστουγεννιάτικη φουντωτή γιρλάντα με τους εφτά αγγέλους που κρέμονταν από πάνω της, τινάχτηκε ολόκληρη.

-Μας ξύπνησες! διαμαρτυρήθηκαν οι άγγελοι με μια φωνή.
Τι σε έπιασε και φωνάζεις ξαφνικά;
-Έρχονται! Έρχονται τα Χριστούγεννα! φώναξε και πάλι ο μικρός άγγελος.

Οι άλλοι άγγελοι χασμουρήθηκαν.
Ίσιωσαν τα χάρτινα φτερά τους που ήταν σκεπασμένα με λείο και μαλακό ύφασμα και ρώτησαν το μικρό τους αδερφό.
-Και εσύ που το ξέρεις; Μέσα σε αυτό το κουτί που είμαστε κλεισμένοι, δεν έχουμε ούτε ημερολόγια, ούτε ρολόγια. Πως μπορούμε να ξέρουμε τι εποχή είναι, αν πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα; Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε τη στιγμή που κάποιος θα ανοίξει το καπάκι από το κουτί και θα μας τοποθετήσει με τα άλλα στολίδια πάνω στο δέντρο.
-Κι όμως εγώ ξέρω πως έρχονται τα Χριστούγεννα! Τα μυρίζω!

Οι άγγελοι της φουντωτής γιρλάντας έξυσαν συγχρονισμένοι σαν χορευτές μπαλέτου, το φτιαγμένο από γουνίτσα φωτοστέφανο στο κεφάλι τους.
-Τα μυρίζεις; απόρησαν! Α, εσύ είσαι τελείως χαζούλης!
-Μα ναι! επέμενε ο μικρός άγγελος. Τα μυρίζω στον αέρα που έχει γίνει υγρός και βαρύς. Στη μυρωδιά από τα ξύλα που καίγονται στο τζάκι. Στα γλυκά με κανέλα και μέλι που φτιάχνουν στην κουζίνα του σπιτιού. Έρχονται Χριστούγεννα σας λέω!
-Εμείς το μόνο που μυρίζουμε εδώ μέσα είναι κλεισούρα και σκόνη. Κοιμήσου μικρέ. Έχουμε καιρό ακόμα μέχρι τα Χριστούγεννα του είπαν οι άγγελοι και ξάπλωσαν πάνω στο βαμβάκι που είχαν για στρώμα για να μη τσαλακωθούν και σκιστούν.

Όμως ο μικρός άγγελος, ο τελευταίος στη φουντωτή γιρλάντα με τους αγγέλους, δεν μπορούσε να κοιμηθεί από την χαρά και την προσμονή. Έφταναν τα Χριστούγεννα και επιτέλους θα βρισκότανε και πάλι πάνω στο στολισμένο δέντρο. Εκεί μπορούσε να βλέπει όλο το σπίτι, στολισμένο με γκι και κορδέλες.

Να λιγουρεύεται το γιορτινό τραπέζι με τα γλυκά και τα φαγητά που μοσχοβολούσαν. Να λικνίζεται στο ρυθμό των όμορφων τραγουδιών που ηχούσαν παντού και να χαίρεται με τα γέλια, τα παιχνίδια και τις κλεφτές ανυπόμονες ματιές των παιδιών στα κουτιά με τα δώρα κάτω από τα κλαδιά του έλατου.
Και να που πραγματικά είχε δίκιο.
Τα Χριστούγεννα πλησίαζαν με γοργούς ρυθμούς και κάποια μαγική στιγμή, το καπάκι του κουτιού που κρατούσε κλειστή την φουντωτή Χριστουγεννιάτικη γιρλάντα με τους εφτά αγγέλους άνοιξε.

Το φως ξεχύθηκε λαμπρό και ζεστό μέσα στο κουτί και ξύπνησε τα αγγελάκια που χαρούμενα φώναξαν όλα μαζί πια:
-Ήρθαν τα Χριστούγεννα! Ήρθαν τα Χριστούγεννα!
Μαζί με αυτό, άνοιξαν και άλλα κουτιά.

Το μεγάλο κουτί με τις γυάλινες μπάλες που τσούλησαν γρήγορα στο χαλί.
Το κουτί με τους βελούδινους φιόγκους που τεντώθηκαν νυσταγμένοι.
Το κουτί με τις καμπάνες που με μιας άρχισαν να χτυπάνε.
Τον ξύλινο καρυοθραύστη που ακόνισε την μασέλα του.
Τα Άγιο-Bασιλάκια που κρατούσαν κιθάρες και βιολιά στα χέρια τους.

Και στη γλώσσα των παιχνιδιών που κανείς δεν γνωρίζει και δεν ακούει, άρχισαν όλα τα στολίδια να πανηγυρίζουν, να γελάνε και να τραγουδάνε χαρούμενα που μετά από μεγάλη αναμονή οι γιορτές έφτασαν και το φως της μέρας ανέδειξε τα όμορφα χρώματα τους.
Μα πιο πολύ χαρούμενος ήταν ο μικρός άγγελος της φουντωτής γιρλάντας. Γιατί αυτός ήξερε πιο μπροστά από τα άλλα στολίδια πως τα Χριστούγεννα είχαν φτάσει.

Το μύριζε και το ένιωθε μέσα στην καρδιά του και δεν έβλεπε την ώρα να σταθεί πάνω στο δέντρο και πάλι.
Και η στιγμή αυτή είχε φτάσει.
Τα λεπτά χέρια μιας όμορφης γυναίκας με μακριά μπουκλωτά μαλλιά μπήκαν μέσα στο κουτί και έπιασαν την γιρλάντα με τους αγγέλους. Η καρδιά του μικρού αγγέλου πήγε να σπάσει.

-Τώρα θα πετάξω ψηλά στο έλατο, σκέφτηκε. Θα δω το στολισμένο σπίτι, τα παιδάκια που τρέχουν γύρω από τα σκορπισμένα στο σαλόνι στολίδια και δώρα, τα χαμόγελα στα πρόσωπα όλων να ζεσταίνουν το κρύο που ένιωθα τόσο καιρό μέσα στο κουτί.
Μα καθώς σκεφτόταν όλα αυτάχρατς!

Το χάρτινο φτερό του πιάστηκε στο καπάκι από το κουτί που δεν είχε καλά ανοίξει και κόπηκε στη μέση.
-Αχ τι κρίμα! Έσκισα το φτερό του τελευταίου στη σειρά αγγέλου. Δεν πειράζει.
Τώρα η γιρλάντα θα έχει μόνο έξι αγγέλους, είπε η γυναίκα με τα μπουκλωτά μαλλιά και παίρνοντας στα χέρια της ένα ψαλίδι έκοψε το σκοινί που συγκρατούσε τον άγγελο στην φουντωτή γιρλάντα και τον έβαλε και πάλι μέσα στο κουτί.
Όλα τότε ησύχασαν.

Τα στολίδια έπαψαν να γελάνε και να φωνάζουνε στη γλώσσα των παιχνιδιών.
Το φως που έλουζε τα κουτιά χλόμιασε και το κρύο σκέπασε τον μικρό άγγελο με το σκισμένο φτερό, που έμεινε ξαπλωμένος στον πάτο του κουτιού.

-Δεν θα γνωρίσω τα φετινά Χριστούγεννα.
Δεν θα μυρίσω τα φρεσκοψημένα γλυκά στο φούρνο.
Δε θα τραγουδήσω μαζί με τα παιδιά, που θα στέκονται στην πόρτα χτυπώντας τριγωνάκια τα κάλαντα για τον Χριστούλη, είπε πολύ λυπημένος ο μικρός άγγελος και χάρτινα δάκρυα άρχισαν να πέφτουν από τα ζωγραφισμένα μάτια του.
Μα πριν προλάβει να κρυώσει η καρδούλα του, άλλο ένα χέρι μπήκε μέσα στο κουτί.
Ήταν μικρό και στρουμπουλό και άρχισε να ψαχουλεύει το κουτί ανακατεύοντας το μπαμπάκι του πάτου τόσο, που ο άγγελος έκανε τούμπες.

Ύστερα, έπιασε τον μικρό άγγελο που έστεκε, χωρίς την γιρλάντα, μόνος με το σκισμένο φτερό του. Κι όταν το χέρι τον σήκωσε, ο άγγελος, έστω και με ένα φτερό, πέταξε ψηλά κι αντίκρισε ένα μικρό παιδάκι, που ίσα ίσα στεκόταν στα ποδαράκια του και περπατούσε άτσαλα.

Το μικρό παιδάκι με τον άγγελο στο τεντωμένο του χέρι έφτασε στραβοπατώντας τη γυναίκα με τα μπουκλωτά μαλλιά και της έδωσε τον άγγελο.
-Θέλεις να τον βάλουμε κι αυτόν στο δέντρο; ρώτησε η γυναίκα.
Το παιδάκι γέλασε τότε τόσο τρανταχτά και γλυκά, που ο μικρός άγγελος έπαψε πια να κρυώνει και μια μαγική θαλπωρή τον τύλιξε.
Η γυναίκα πήρε τον μικρό άγγελο από το χεράκι του παιδιού, του τίναξε από πάνω του τα ανακατεμένα μπαμπάκια και με προσοχή κόλλησε το μισό φτερό που του έλειπε.
Ύστερα, ανεβαίνοντας σε μια μεγάλη σκάλα τον έβαλε πιο ψηλά από τα άλλα στολίδια, πιο ψηλά ακόμα και από την γιρλάντα των έξι αγγέλων.
Στην κορυφή του δέντρου!

Και καθώς το μικρό παιδάκι είδε τον άγγελο τόσο λαμπερό και όμορφο άρχισε να χτυπάει παλαμάκια και για μια στιγμή φάνηκε σε όλους πως ο μικρός άγγελος ζωντάνεψε κι έγινε ένας αληθινός άγγελος που είχε κατέβει από τον ουρανό για να αναγγείλει τη γέννηση του Χριστού.

Κι εκεί απάνω ο μικρός άγγελος έζησε τα πιο όμορφα Χριστούγεννα που είχε ζήσει ποτέ του.
Με μυρωδιές, με τραγούδια, με γέλια και παιχνίδια, μα και με κάτι ακόμα που έκανε τις γιορτινές μέρες πιο πλούσιες και πιο ζεστές.
Με αγάπη!

Μην αλλάξεις....

2010-10-04T14:11:00.017+03:00

Αυτή η βροχή νιώθω πως περνά μέσα μου,
πως τρυπάει τα κόκαλα μου,
μουλιάζει την ψυχή μου...
Δεν είμαι μελαγχολική μα ακούγοντας τον ήχο της θυμάμαι πολλά.
Χρόνια σαν χιόνια που έλιωσαν κομμάτια της καρδιάς μου...

Οι στιγμές μοιάζουν με τον ήλιο...
έρχονται για λίγο,
μας ζεσταίνουν κι ύστερα χάνονται ξανά αφήνοντας μας στην παγωνιά της νύχτας....

Μέσα μου μαίνεται ένας αγώνας....
ανάμεσα σε αυτά που θέλω να σου πω,
σ αυτά που έρχονται σιγά σιγά σαν την παλίρροια
και τα τεράστια "όρια" που χωρίζουν την καρδιά από την λογική.

"Όλα είναι ζήτημα χρόνου"
αυτό σου λέω συνεχώς,
μα δεν ορίζεται ο χρόνος,
ποιος θα μπορούσε άλλωστε να το κάνει.....
Αναπληρωματικοί είμαστε όλοι έτσι κι αλλιώς....
σε μια καρδιά, σε δυο χέρια, σε μια σκέψη...

Θα έρθει η στιγμή που θα στο πω,
αλήθεια θα σου το πω,
μα τώρα με κρατά ο φόβος,
η ανασφάλεια,
το παρελθόν που άφησε χαρακιές....

Μην αλλάξεις....
μείνει αυτός που είσαι όταν με κρατάς στα δυο σου χέρια....
μείνει αυτός που είσαι όταν μου ψιθυρίζεις "σ αγαπώ"....
μείνει αυτός που είσαι στα μάτια μου όταν κοιτούν τα δικά σου.....

Γράψε στ' αστέρια τ' όνομα σου....

2010-09-27T14:57:00.010+03:00

Μην μου μιλάς για αγάπη...

2010-09-20T03:27:00.009+03:00

Κάποτε θα ρθεις μέσα απ την νύχτα....
θα ακούω τα βήματα σου στο μονοπάτι να πέφτουν σαν στάλες δροσιάς σε μέτωπο που καίγεται από πυρετό.
Και ενώ θα ξέρω ότι είσαι πολύ μακρυά θα νιώθω την παρουσία σου πολύ κοντινή ...σαν να σαι κάπου γύρω μου...

Τυνησία - Το λουλούδι της ερήμου!!

2010-09-16T01:29:00.009+03:00

Τα βήματα μου αυτό το καλοκαίρι με πήγανε στις μεσογειακές ακτές της Βόρειας Αφρικής .
Στην Τυνησία !!!
Απέραντη έρημος, οάσεις, αρχαίοι πολιτισμοί, Ισλαμικά μνημεία, σκηνές Βερβερίνων και Τρωγλοδύτες, βόλτα με καμήλες, διάσημα κινηματογραφικά τοπία, αρχαία μνημεία, πολύβουες αγορές σε ένα μεθυστικό μείγμα εποχών και πολιτισμών και τέλος ένα μαγικό ηλιοβασίλεμα στη Σαχάρα.

Ότι κι αν πω θα είναι λίγο, μια εμπειρία που θα μείνει για πάντα στην μνήμη μου.
Οι φωτογραφίες ένα μικρό δείγμα της μαγείας που περιμένει κάθε επισκέπτη !!

Ας ξεκινήσουμε μαζί το ταξίδι ξανά!!

Τι πιο αντιπροσωπευτικό από μια καμήλα !!
Τις έβλεπες παντού.

Στρωμένο χαλί αυτός ο δρόμος
Για να παρηγοριόμαστε εμείς :))

Γκούχου γκούχου
(τα λόγια περιττά )
Βερβερίνος έτοιμος για την επίδειξη!

Το μουσείο " Χίλιες και μία νύχτες "

Σκηνικά από τον πόλεμο των άστρων

Είπα ν αφήσω ένα αναμνηστικό στα σκηνικά, όποιος τα επισκεφτεί ας μου πει αν υπάρχει ακόμη :)))

Κάναμε Σαφάρι με 4Χ4

Μας κατέβασαν από αυτό το ύψος
Και φυσικά αυτό δεν ήταν τίποτα μπροστά σε όσα ανεβήκαμε.
Περιττό να πω πως όταν κατεβήκαμε από τα τζιπ, όλοι αρχίσαμε να κουτρουβαλάμε στην άμμο :))

Το κοριτσάκι και η αλεπού της ερήμου

Πλυντήριο αλόγων :)))

Σαν διαφήμιση της coca cola

Το παιτόνι μας πήγαινε σε μία όαση

Η όαση που λέγαμε

Εκπρόσωπος της Βερβερίνικης φυλής
Μα τι χαμόγελο :)))

Απίστευτη κούραση!!
Όλη την ημέρα έτσι ήταν

Εκεί που έφτανε το βλέμμα σου και άλλο τόσο η έρημος συνέχιζε

Τα καραβάνια μας περίμεναν υπομονετικά για να ξεκινήσουμε την βόλτα στην έρημο Σαχάρα

Όποιος ήθελε μπορούσε να κάνει βόλτα με τα τύπου καρτ

Εδώ προετοιμαζόμαστε φορώντας τις κελεμπίες για την βόλτα στην έρημο με τις καμήλες

Εγώ και ο καμηλιέρης της καμήλας τούρμπο,
είχα "ιδιαίτερες" προτάσεις από τον καμηλιέρη
(την καμήλα εγώ την έβγαλα έτσι γιατί έτρεχε πολύ )

Μην διανοηθεί να γελάσει κανείς για την ενδυμασία :)))
Για να προφυλαχτούμε από την άμμο ντυθήκαμε έτσι .
Φυσικά όταν ξεκίνησε μία mini αμμοθύελλα αυτό δεν βοήθησε καθόλου

Ένα από τα ξενοδοχεία μας

Προλάβαμε την δύση του ηλίου την στιγμή που κάναμε βόλτα στην έρημο με την καμήλα

Η θέα από ψηλά,
από το ανεμόπτερο,
κάτω τα καραβάνια περίμεναν υπομονετικά

Ναι ναι έκανα βόλτα και με ανεμόπτερο !!
Χαιρετάω από ψηλά

Ένα Χωριό που μου διαφεύγει το όνομα :))

Ένα από τα ξενοδοχεία που μείναμε, φτιαγμένο στην άμμο

Τα σπίτια τρώγλες,
τρύπες στην έρημο δηλαδή.

Δωμάτια του σπιτιού τρώγλη

Η γιαγιά με το υπέροχο ύφος ήταν κάτοικος του σπιτιού τρώγλη που επισκεφτήκαμε

Τα σπίτια τρώγλες ήταν σπίτια φτιαγμένα μέσα στην άμμο για να προστατεύονται από την ζέστη και ξεχώριζαν από τις δορυφορικές που είχαν στην επιφάνεια.
Μα να μην βλέπουν το κατιτίς τους οι άνθρωποι ;
:))

Εδώ έγιναν τα γυρίσματα της σειράς " Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ"

Χαμαμέτ

Πως θα μπορούσε να μου ξεφύγει εμένα ένα
τόσο γλυκό μωρό καμήλα :)))))

Υπάρχει και συνέχεια μα σε επόμενη ανάρτηση για να μην σας κουράσω !!

Υ.Γ Ζητώ συγνώμη για τα σχόλια, διέγραψα την ανάρτηση κατά λάθος

και την ξανά δημοσίευσα :(((

Υ.Γ2 Τα μουσικά κομμάτια που ακούγονται είναι Αραβικές επιτυχίες

ΥΓ3 Όχι εγώ τα σχόλια αυτά δεν τα διέγραψα τα 3 πρώτα είχα διαγράψει μαζί με την ανάρτηση , δεν ξέρω τι έγινε, σήμερα το είδα ότι χάθηκαν όλα τα σχόλια, μήπως έχει κάποιος κάποια εξήγησηηηηη

PLEASE !!!!!!!!!!!!!

Κάποια μέρα....

2010-09-08T03:41:00.004+03:00

"Μια μέρα που θα με ρωτήσεις ποιόν αγαπώ περισσότερο,

Εσένα ή τη Ζωή μου και θα σου απαντήσω τη Ζωή μου,

θα φύγεις μακριά μου χωρίς να ξέρεις ότι Η ζωή μου είσαι εσύ.-"

Η μοναξιά είναι από χώμα....

2010-08-03T03:28:00.009+03:00

Στην αναμέτρηση ανάμεσα σε σένα και μένα αναμετρήθηκε ο εγωϊσμός μου με το σύμπαν. Αρχίζω να το αναγνωρίζω ύστερα από τόσες μάχες και τόσους τραυματισμούς πως η δόξα του πολέμου είναι η συμφιλίωση κι η δόξα του νικητή η υποταγή. Η ευγενική υποταγή όπως του βράχου που από σθένους περίσσια σκύβει και πλένει με θάλασσα τα πόδια της στεριάς.

Τα πράγματα δεν τελειώνουν έτσι εύκολα όπως το λέμε, τα πράγματα μεταλλάσσονται .

Δεν θέλω να μιλώ άλλο για μένα. Οι λέξεις είναι φυλακή, κατακρατούν τα δεύτερα και τους ξεφεύγει το κύριο που πετά πέρα σαν ήχος καμπάνας που σε τίποτα δεν φυλακίζεται. Οι λέξεις ταριχεύουν το ζωντανό και δεν το αφήνουν να περπατήσει.

Σ’ αγαπώ πια τόσο που δεν σ’ εχω ανάγκη. Σ’ αγαπώ τόσο που σε απαλλάσσω από μένα. Σ΄αγαπώ αληθινά και δεν φοβάμαι. Κατόρθωσα πραγματικά να μη σε φοβάμαι!

Ο φόβος σου ήταν πανίσχυρος. Με φόβο γεννηθήκαμε, με φόβο ανατραφήκαμε, τίποτα σχεδόν δικό μας δεν είναι ελεύθερο κι είναι δύσκολο να ξαναγεννηθούμε. Λεγεώνες μέσα μας και λεγεώνες προγόνων πίσω μας φοβούνται. Ελευθερία είναι η νίκη του φόβου και τον φόβο η φιλαυτία μας τον σπέρνει. Από πάνω της περνά η πύλη που βγάζει στη ζωή την αληθινή κι άλλον τρόπο δεν έχουμε. Άλλο τρόπο δεν έχω για να ζήσω: να σ’αγαπώ άφοβα, ελεύθερα.

Αγαπώντας σε να υπάρχω, τι να τα κάνω τα ίχνη…

Να σε αγαπώ άφοβα, ελεύθερα! Αρχίζω να εμπιστεύομαι την ζωή και να μην έχω αγωνία. Ζωή δεν είπαμε πως είναι το άλλο όνομα της αλήθειας;

Οι λέξεις είναι ξένα σώματα. Μ’ ενοχλούν. Μπορώ πια να σωπάσω.

....όταν μετρήσεις τις δικές σου ενοχές.....

2010-06-20T13:50:00.014+03:00

…και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον. Γιατί ο έρωτας
είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.

Γιατί οι άνθρωποι, ζουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση
στη ζωή των άλλων ......

Πάντα ζητούσες τα φιλιά Που αφήνουνε σημάδι....!!

Υ.Γ. Αφιερωμένο στο πουθενά και το ποτέ!!

Για σένα ψυχή μου!

2010-05-15T16:09:00.005+03:00

Η ζωή αλλάζει μορφή μέσα στα δυο σου μάτια!!!

Ήρθες ψυχή μου κι άλλαξες για πάντα την ζωή μας!!!!!

Υ.Γ. Συγνώμη για την απουσία μου μα δεν μου έχει μείνει μυαλό :)))

....το Ρόδο με το αγκάθι στα χείλη μου φορώ.....

2010-04-24T19:22:00.014+03:00

Μόνη το σούρουπο κάνω κύκλους την ζωή......
Αναρωτιέμαι τελικά αν προσέχουμε εκείνους που αγαπάμε
και.....
Αν υπάρχει κάποιος που μας αγαπάει....

Για όλες εκείνες τις μέρες που έφυγαν
κι ότι κι αν νόμιζα δικό μου το σκόρπισαν.....
Σαν ταξιδιάρικα πουλιά που χάθηκαν μακρυά μου,
μια αυγή που ο ήλιος ξεχάστηκε και δεν βγήκε....

Για τα τραγούδια που ζωγράφισαν στίχους μέσα μου
τα βράδια εκείνα που το μόνο που ήθελα
ήταν ένα κομμάτι γαλάζιο ουρανό και μια στάλα ήσυχης θάλασσας....

Για τις νύχτες που μάζευα τα δάκρυα μου
σαν κοχύλια που έμειναν εκεί
την στιγμή που η παλίρροια μέσα μου με άδειαζε ενώ εσύ χαμογελούσες...
Λίγο πριν ξημερώσει...

Σκέφτομαι....δεν μπορώ να σταματήσω λεπτό να σκέφτομαι.
Ώρα πολύ προσπαθώ να σου γράψω μα δεν βρίσκω τις λέξεις....

Μόνη το σούρουπο κοιτάζω το τσιγάρο να τελειώνει....
Το τσιγάρο.....
Ίσως το μόνο που έκαψα.....
Κι εγώ δεν καπνίζω.....

Υ.Γ. Αφιερωμένο στον χρόνο που πέρασε αφήνοντας πίσω του αυτό που είμαι σήμερα.
Την δύναμη να φτάνω αυτά που αγαπώ....

Υ.Γ.2 Το δεύτερο τραγούδι για εκείνους που προσπαθούν να ονειρευτούν!!!

Τα τραγούδια είναι του Δημήτρη!

Απόψε κόλλησα εδώ!!!

2010-04-18T00:51:00.014+03:00

Παίρνω μια φωτιά,
ανάβω ένα τσιγάρο
σέρτικο,βαρύ
ζωή κι αν σε γουστάρω
σήμερα είμ`εδώ
για αύριο τι να λέμε
μα όχι και να κλαίμε.

Στίχοι/Μουσική: Μανώλης Γαλιάτσος
Εκτέλεση: Δημήτρης Ζερβουδάκης

Υ.Γ. Την Παρασκευή το βράδυ ήμουν στην βάρδια .
Με μάγεψε ακόμη μία φορά η μοναδική φωνή του Δημήτρη!!

Ευτυχία!!

2010-04-05T23:23:00.006+03:00

Η ευτυχία μοιάζει με την πεταλούδα,

όταν την κυνηγάς ποτέ δε τη φτάνεις...

μα αν ήρεμα καθίσεις..
μπορεί να έρθει και να σταθεί επάνω σου...

Χόθορν Ναθάνιελ

Για να γιατρέψω τις ατέλειωτες πληγές αφού δεν βγήκες από μέσα μου ποτέ...

2010-03-29T01:13:00.011+03:00

Τώρα ακουμπώ δειλά σ'ένα στίχο.
Και είναι αυτός που απόψε θα με κρύψει στην πληγωμένη αγκαλιά του.

Είπες πως οι άνθρωποι μετανιώνουν.
Μα συνεχίζουν να με παγώνουν τα λόγια σου...

Κράτησε με ακόμη μία φορά...
Κι ύστερα σβήσε το φως μην σε δω που θα φεύγεις.....

Υ.Γ Όσες χορδές κι αν σπάσω η μουσική σου θα παίζει ακόμη...

"με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά να κοιμάμαι"....

2010-03-22T01:39:00.008+02:00

Κι αν μείναμε εδώ είναι γιατί οι μέρες,
μας διάλεξαν να είμαστε μονάχοι....
Δεν έχω άλλο τι να σου προσφέρω...
Σου απλώνω τα χέρια κι εκεί σε φυλακίζω
ζωή της ζωής μου....
Λησμονημένη φωτιά μου που την στάχτη σου εγώ για πάντα εδώ θα κρατώ....

Δεν είναι που σε χάνω ......
Είναι που έμαθα να σε ζητάω κι αυτό θα μείνει παντοτινά δικό μου.....

Ταξίδια που δεν έκανα.
Και θάλασσες που θάψατε ολάκερη την αλμύρα σας στην καρδιά μου.
Δεν σας φοβάμαι πια μα σας προσμένω....

Δεν είναι που δεν σ'εχω.....
Είναι που έμαθα να σου κλείνω την πόρτα κι εσύ να χτυπάς......

Και τώρα τι;
Τι μένει,
απόψε που κι αυτό το λιγοστό φως σιγά σιγά θα μ αφήσει;

Μένεις εσύ .....
σπασμένο καράβι....
"με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά να κοιμάσαι"....

Με βελούδινα μάτια σε κοιτώ....φως της νύχτας!!

2010-03-19T01:57:00.004+02:00

Βγες στο μπαλκόνι να δεις
το φεγγάρι που φέγγει την πόλη....
και θυμήσου δικές μας στιγμές
δες στα μάτια μου μπογιές
που χρωματίζουν θάλασσες

Και τρέξε με τη σκέψη σου
πιο γρήγορα απ' το φως
μ' ανάσα γρήγορη, ζεστή
αγάπησέ με

Βγες στο μπαλκόνι να δεις
το φεγγάρι που αφήνει την πόλη
και θυμήσου τις όμορφες στιγμές
δες στα μάτια μου φωτιές
που κυματίζουν θάλασσες.

Κι άγγιξε το λαιμό μου ροζ
με τα χείλη σου τα υγρά
μ' ανάσα γρήγορη, ζεστή
αγάπησέ με

Βγες στο μπαλκόνι να δεις...

Κι ύστερα βγήκε ο ήλιος!!

2010-03-14T18:51:00.008+02:00

Τι χρειάζεται ένας άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος;
Μια μέρα ήσυχη
Συνηθισμένη
Απλή
Και ηλιόλουστη στην καρδιά!!

Για μένα η ευτυχία μου είσαι εσύ!!
Φως της μέρας που μπαίνεις δειλά και με τυλίγεις!!

Να ζεις για το σήμερα.
Να ονειρεύεσαι για το αύριο.
Και ν΄αγαπάς το χθες σου!!

Κι έτσι εγώ είμαι πλήρης!!

Γιατί η ευτυχία είναι στιγμές
Και οι στιγμές ευτυχία!!!!

Y.Γ. Αφιερωμένο στην μικρή μου νεράιδα
Γιατί η ευτυχία την περιμένει στο επόμενο στενό.....
Και της χρωστά πολλά η ζωή!!

...κι ύστερα άρχισε να βρέχει....

2010-02-24T02:16:00.007+02:00

.....Κι όλα έμοιαζαν διαφορετικά πίσω από θολά τοπία....
θόλωσε και το βλέμμα κι έπαψε να ξεχωρίζει τους ίσκιους μιας ζωής
που πέρασε βιαστικά χωρίς να αφήσει σημάδια
παρά λέξεις σκόρπιες που αν τις ενώσεις νόημα δεν έχουν κανένα....

K ύστερα άρχισε να βρέχει αργά.
Μικρές συνεχόμενες στάλες που κατάφεραν να μουσκέψουν την ψυχή μου ως το μεδούλι.
Σιγά σιγά τρύπωσαν και μέσα από το ανοιχτό μου πουκάμισο κι έφτασαν στην καρδιά.
Σηκώνω το χέρι και σκουπίζω εκείνη τη στάλα που άρχισε να κυλά στο πρόσωπό μου.
Κοίτα πώς κατάφερε να σκαλώσει στο μάγουλο μου κι από πίσω της έρχονται κι άλλες....
Όλα φαντάζουν διαφορετικά.
Τεράστια και σκοτεινά.
Σαν να έσβησαν γύρω μου τα φώτα μιας πόλης που χρόνια τώρα φιλοξενεί τα βήματά μου.

"Όταν δεν έχεις τι να πεις καλύτερα να σωπαίνεις"
Έτσι με μάθανε να ζω!!

Κι εσύ;
Μπορείς να σωπάσεις για λίγο;
Εγώ εξασκήθηκα να το κάνω.
Χρόνια τώρα στον ρυθμό της σιωπής εκείνης χορεύω.
Τόσο, που έμαθα πια να την αναγνωρίζω.
Εκκωφαντική μέσα στην μόνωσή της.

Μα πόσο κρατάει μια στιγμή;
Όσο μια αναπνοή κι ύστερα οι στάλες γίνονται οξυγόνο ...... το οξυγόνο σου!!!

Μέσα στο λευκό σου πουκάμισο χωρώ τις νύχτες που κοιμάμαι μόνη....

2010-02-16T02:17:00.004+02:00

Κάπου,
στην άκρη κάποιας στιγμής
θα σκαλώσεις στο δίχτυ της σκέψης μου
και θα γίνεις όνειρο και φωτιά μου!!!

.....σαν τατουάζ μείνε επάνω μου με το ανεξίτηλο χάδι σου....

Ο τελευταίος για σένα χορός ..........

2010-02-09T00:28:00.005+02:00

....κι όμως δεν ήξερα πως όσα πλάι μου πέρασαν βιαστικά
θα μπορούσαν κάποτε να σταματήσουν τον χρόνο
κι εμένα να μ αφήσουν μόνη.
Σε μια παράσταση που δεν είχε ούτε θεατές ούτε καν πρωταγωνίστρια.
Παρά μόνο φώτα που σβήνουν αργά γεμίζοντας την ψυχή μου ένα απέραντο κενό.

Δεν θυμάμαι πότε σταμάτησα να σκέφτομαι.
Δεν θυμάμαι πως κατάφερα τελικά να φτάσω στην άκρη του δρόμου σου.
Είναι που κάθε τι είχε το χρώμα της σιωπής κι αυτό δεν χωράει πια στην καρδιά μου.
Έφυγα νωρίς και εκείνη ήρθε αργά.
Μα ήρθε κι αυτό είναι αρκετό.

Ότι σε κάνει να πονάς.
Αυτές είναι για μένα οι λάθος επιλογές .
Σε κάθε τι.
Κι εγώ έκανα πολλές.
Κι ίσως το μόνο που δεν θα καταφέρω ποτέ να συγχωρήσω είναι πως έμεινα τόσο πολύ στο λάθος μου....

Πέρασε καιρός που πια δεν σου γράφω.
Είναι που κι αυτές οι λιγοστές λέξεις μου χάθηκαν.
Καθώς τα φώτα γύρω έσβηναν.
Κι εκείνη η άδεια αίθουσα περίμενε υπομονετικά τον ερχομό της νέας παράστασης.....

Σ ευχαριστώ !!!!!

Let me introduce myself....

2010-01-31T19:37:00.013+02:00

feel the rhythm and stay close to me....

Είμαι αυτή που βρήκες βαθιά σ αυτήν την κίνηση....
Εκείνη που οδηγεί το σώμα και τις αισθήσεις σου....
Είμαι η εσωτερική σου φλόγα.....

Ακολούθησε με εκεί που σε οδηγούν τα βήματα μου...
Νιώσε με κι άφησε με να σε νιώσω...

Όταν ο ρυθμός και η αγάπη συγκρούονται...
Όταν το φως σβήνει στην αγκαλιά της νύχτας...

Νίκησε την τελευταία άμυνα σου...
Μπες στο ρυθμό...
Γλίστρησε στο φως...

Baby hold on tight.....

Υ.Γ. Ότι έμεινε έντονα στην μνήμη μου από τις μέρες αυτές !!!
Dance with me!!

It is raining where you are?

2010-01-14T01:52:00.002+02:00

Είναι βράδια σαν κι αυτό που τα λόγια γίνονται ναυάγια στην ψυχή.....
Είναι βράδια που η σιωπή γίνεται στίχος και μελωδία σε ταξίδι ονειρικό.....
Τότε που οι στιγμές περνάνε από μπροστά σου σαν τραίνα θορυβώδη γρήγορα και
βιαστικά.... σαν την ζωή ....
Τότε που τα μάτια δεν φτάνουν να δουν την αλήθεια.
Τότε που δυο χέρια κρατούν μια ζωή.....
Μα τι νόημα έχει να μ αγαπάς αν δεν το νιώθω....
Τι νόημα έχει να με ζητάς αν δεν σ ακούω...
Υπήρχες πάντα και βρίσκεσαι παντού εκτός από μέσα μου...
Σ έχασα πριν το φως της μέρας ξημερώσει...πάντα σε χάνω κι αυτό έγινε τρόπος ζωής....

Τι νόημα έχει να με κοιτάς όταν πια δεν με βλέπεις και να μ αγγίζεις όταν με έχεις ήδη κάψει.....

Και ύστερα άρχισε να βρέχει ....
Μια αρρωστημένη και σπαρακτική βροχή απλώθηκε γύρω μου.....
Κι εγώ ακόμη εδώ να ζητώ απαντήσεις......

Διάλεξε εσύ τον τίτλο .....

2010-01-10T21:45:00.011+02:00

Το τελευταίο διάστημα νιώθω να έχω μπει μέσα σ έναν ανελκυστήρα και να πηγαίνω μια πάνω μια κάτω.
Πότε το ένα πότε το άλλο και η ψυχολογία μου κάνει βόλτες από την κορυφή μέχρι τον πάτο.
Και η ψυχή μου πιο πολύ με μπακαλοτέφτερο μοιάζει πια παρά με ψυχή.
Όλα βερεσέ τα αγοράζω και τίποτα δεν έχω δικό μου....

Από το πρωί παλεύω να ταιριάξω εκείνο το τσουλούφι στα μαλλιά μου κι ακόμη δεν τα έχω καταφέρει.
Ατίθασο και πεισματάρικο κι αυτό σαν εμένα.
Από το πρωί αλλάζω ξανά και ξανά ρούχα και τίποτε δεν μου αρέσει.
Θαρρείς και έχουν συμφωνήσει όλα μαζί να κηρύξουν τον πόλεμο.

Και ύστερα ξανά εσύ να περνάς από μπροστά μου χωρίς να με δεις....
Δεν μου κάνει εντύπωση πια....άλλωστε ποτέ σου δεν έβλεπες αυτό που πραγματικά ήμουν παρά μόνο αυτό που εσύ ήθελες να είμαι...

Στεναχώρια λένε είναι η απόσταση ανάμεσα σ αυτό που έχεις και σ αυτό που επιθυμείς κι εγώ κουράστηκα ν'αφουγκράζομαι τους αναπάντητους μονολόγους μου...
Αν ο καθένας μας ήρθε στον κόσμο για να κάνει κάτι ορισμένο εγώ νομίζω πως ήρθα ακριβώς γιαυτό, να σκέφτομαι.....

Φτάνει, αρκετά για σήμερα.
Όχι άλλες σκέψεις .....

Βάζω το αγαπημένο μου τζιν, τις γόβες μου,λίγο άρωμα πίσω από τα αυτιά και φεύγω.....

Κι επειδή η διάθεση άλλαξε αλλάζω και το τραγούδι :)))

Με την καρδιά ακούς καλύτερα....

2010-01-09T14:04:00.007+02:00

Η καρδιά του ερωτικού σταμάτησε να χτυπά.....
Πάγωσα ..... δεν βρίσκω τα λόγια.....
Έφυγε εκείνος που γέμιζε τα μοναχικά μου βράδια με νότες...
Έφυγε εκείνος που διάβαζε τις σκέψεις μου δυνατά......
Κανένα βράδυ δεν θα είναι πια το ίδιο Γιάννη χωρίς εσένα.....

Ζητώ συγνώμη για την απότομη αλλαγή του θέματος μα η ζωή ποτέ δεν μας ρωτά και μας παίρνει πάντα εκείνους που αγαπάμε.
Έφυγε ο Γιάννης , η φωνή και η καρδιά του ερωτικού....
Και εγώ εδώ να ανοίγω τα βράδια ξανά τον σταθμό περιμένοντας να τον ακούσω....
Τόσα και τόσα βράδια μέχρι το πρώτο φως της μέρας.....
H καρδιά μου πονά....από εχθές το βράδυ που το έμαθα η σκέψη σταμάτησε σε εκείνη
την στιγμή που η φωνή σου "ακουμπούσε" τα γραμμένα λόγια μου σ'ενα τεράστιο e-mail....

γιατί........πόσα γιατί μπορεί ν αντέξει η καρδιά....

εδώ θα είμαστε πάντα...νυχτοπούλι του ερωτικού....

Το πιο γλυκό μου παραμύθι η ζωή!!!!

2010-01-08T00:47:00.012+02:00

Ψυχή μου κομμάτι δικό μου σε νιώθω κι εγώ.
Αίμα από το αίμα μου!!
Έτσι μικρούλι να σαλεύεις, να γυρίζεις, να κάνεις τούμπες.
Μια δεξιά μια αριστερά.
Μας χαμογέλασες θαρρώ με τα μικρά χειλάκια σου μας έγνεψες γλυκά.
Ξέρεις πόσοι άνθρωποι σε περιμένουμε μικρέ μου;
Τέσσερις μήνες ακόμη.
Τέσσερις μήνες και θα γεμίσεις τις αγκαλιές μας.
Ξέρεις πόσοι άνθρωποι σε λαχταράμε ακριβέ μου;

Εμείς και το μικρό μας!!

Αυτοί θα είμαστε πια !!!

Αφιερωμένο στον μικρούλη μας που σε τέσσερις μήνες θα γεμίσει την ζωή μας!!!

Το καλοκαίρι παντρεύτηκε η δίδυμη αδερφή μου.

Οι περισσότεροι θα το ξέρετε ήδη πως ήμουν και η κουμπάρα.

Τον Μάιο θα φέρει στον κόσμο τον πρώτο μικρούλη μας άγγελο.

The piano...

2010-01-04T01:04:00.005+02:00

Φωνή της ψυχής μου εσύ ! ! !

Απόψε μοιάζει με απολογισμό....

2009-12-31T04:24:00.009+02:00

Ακόμη ένα βράδυ που στέκομαι πίσω από το κλειστό παράθυρο.
Απόψε μοιάζει με απολογισμό μιας χρονιάς που γλίστρησε σαν τόσες άλλες.
Απλώνω λίγο άρωμα στους καρπούς.
Συνήθεια αγαπημένη για να ξεχωρίζω τις στιγμές...
Για να τις θυμάμαι κάθε που το "φορώ"
Αφήνω τις σκέψεις να με τυλίξουν σαν άρωμα κι αυτές εθιστικό.
Όλα τα τικ τακ του ρολογιού ακολουθούν τον τρελό ρυθμό της καρδιάς.
Δεν έχουν μείνει πολλά πράγματα να ακολουθήσω πια.
Σαν γη κατακτημένη μοιάζουν όλα.
Αφού κι αυτός ο ανατριχιαστικός ήχος που αφήνει πίσω του ο χρόνος σιγά σιγά απορροφάται από τις εικόνες που τρέχουν μπροστά στα μάτια μου, τις στιγμές μου.
Νομίζεις πως είναι εύκολο να τον σταματήσεις.
Να λίγο έτσι ν' απλώσεις το χέρι και θα τον αγγίξεις λες.
Κι όμως πέρασαν τόσα βράδια εδώ σ αυτό το κλειστό παράθυρο να αφουγκράζομαι ήχους και να χαϊδεύω αναμνήσεις.
Δεν ξέρω αλήθεια σε τι βοηθούν οι αναμνήσεις.
Σε κρατούν ζωντανό ή σε σκοτώνουν;
Μπορούν να τα κάνουν και τα δύο....
Κι όμως μπορούν.......
Και είναι άδικο να μην έχεις την δύναμη να επιλέξεις.

Δεν σε πιστεύω όταν μου λες πως όλα έχουν ένα λόγο που γίνονται.
Ένα λόγο που εγώ δεν ορίζω απλά ακολουθώ.....χωρίς καν την δυνατότητα οπισθοχώρησης...

Κοίτα πόσο γρήγορα αλλάζουν όλα....
Φώτα που ανάβουν και σβήνουν σαν σινιάλο ζωής...
Κι εκείνη;
Η ζωή μας λέω, αλλάζει μέσα σ ένα βράδυ;
Εγώ χρειάστηκα πολλά πίσω από το κλειστό παράθυρο για να καταλάβω πως
όπου κι αν πήγαινα τα βήματα μου πάλι εδώ θα με έφερναν...
Χρειάστηκα βράδια πολλά για να δω πως υπάρχουν ακόμη τόσοι πίσω από κλειστά παράθυρα να ονειρεύονται κόσμους και θάλασσες ν ακολουθήσουν....

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με πιάνει τελευταία.
Σαν να μην βρίσκω τις λέξεις και θέλω να πω πολλά.....

Ο θόρυβος που διαπερνά το κλειστό παράθυρο μου λέει πως η πόλη ξυπνάει σιγά σιγά .
Κι εγώ ακόμη εδώ παρέα με τους δικούς μου ήχους και αυτήν την μελωδική φωνή σου που
απόψε μου κράτησε συντροφιά...

Όποιος κι αν είσαι σ ευχαριστώ !!!

Η εκπληκτική φωνή που ακούγεται είναι από εδώ
Τα κομμάτια είναι cover.

Καλή χρονιά!!!

Αυστρία

2009-12-28T14:03:00.046+02:00

Μια χώρα που ξέρει να μαγεύει κάθε ταξιδιώτη !!

Αεροδρόμιο
"Μακεδονία"

Η αρχή του ταξιδιού...

Βιέννη μια πόλη μαγική!!

Ο ήχος των αλόγων ηχούσε σε όλη την πόλη
για εκείνους που θέλουν να ζήσουν το παραμύθι !!

Κι όταν ανάβει τα φώτα της....

Χριστουγεννιάτικη αγορά
και σοκολάτες όλων των ειδών

Salzburg

Ότι ονειρεύτηκες
και
ότι δεν πρόλαβες να φανταστείς

Grats

Μότσαρτ Καφέ!!

Γκράφιτι στους τοίχους

Και...

Το νέο καπνιστήριο στο αεροδρόμιο της Βιέννης.
Ένα ωραιότατο κλουβί :)))))

Κάθε τι όμορφο που τελειώνει σου αφήνει μια γλυκιά μελαγχολία!
Κράτησα όλες τις εικόνες τα αρώματα τις γεύσεις.
Τα πήρα μαζί στο συρτάρι των αναμνήσεων μου!

Υ.Γ. Η βαλίτσα μου γέμισε σοκολάτες , σουβενίρ, κούπες με όλα τα τοπία,
τον Μότσαρτ σε ότι μπορείς να φανταστείς, χειμωνιάτικο κρύο και μια πρόταση γάμου από έναν ξανθούλη Βιεννέζο :))

Υ.Γ.2 Στο αεροδρόμιο μου έβγαλαν ακόμη και τις μπότες για να βρούνε τι είναι αυτό που χτυπούσε στον έλεγχο.
Πάλι καλά που σταμάτησαν εκεί και δεν μου έβγαλαν τίποτε άλλο :))

Υ.Γ.3 Θέλω πίσω την κρέμα σώματος που μου κατασχέσανε.
Την ξέχασα η αφηρημένη μέσα στην χειραποσκευή.

Υ.Γ.4 Τους δίνω πίσω το κιλό που πήρα από τις σοκολάτες, δεν το θέλω να το πάρουν και να μου δώσουν την Gucci κρέμα μου :)

Το δεύτερο κομμάτι πιάνο αφιερωμένο σε ΣΕΝΑ που το έκανες
αγαπημένο μου!!

Ευτυχισμένα Χριστούγεννα!!

2009-12-23T19:47:00.007+02:00

Είσαι τα Χριστούγεννα της ζωής μου.....

Κάθε μέρα της ζωής μου!!

Ευτυχισμένα Χριστούγεννα σε κάθε γωνιά της γης!!!

Να περάσετε υπέροχα ότι κι αν επιλέξετε να κάνετε.
Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν!!
Εμείς θα τα ξανά πούμε σε λίγες μέρες!!

Φιλί!!

"Γυριστρούλα σε φοβάμαι"

2009-12-21T01:55:00.006+02:00

Εμένα;

Γιατί;

Υ.Γ. Βγάλε τώρα εσύ συμπέρασμα....εγώ δεν μπόρεσα!!!!

Μεθυσμένα στενά...

2009-12-17T14:33:00.005+02:00

Είναι στιγμές που δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους.
Άλλα σκέφτονται.
Άλλα θέλουν.
Άλλα ζητάνε.
Και άλλα κάνουν.

Δεν σε αδικώ που δεν μπορείς κι εσύ να με καταλάβεις....
Πάει καιρός που ούτε εγώ το μπορώ πια.
Έγινα σαν όλους εκείνους.
Όλους εκείνους που έλεγες δειλούς και αδρανείς....
Ίσως να έχεις δίκιο μα πως μπορεί να ορίσεις την αδράνεια μέσα σε στιγμές που τρέχουν χωρίς να πηγαίνουν πουθενά....
Πως ορίζεις τα χαμόγελα σε ένα πρόσωπο που ο χρόνος αδυσώπητα ξαπλώνει σε γραμμές.....

Δεν είναι πως φοβάμαι αλλά να... αυτά τα λόγια μοιάζουν σαν ηχώ στην σιωπή και ύστερα άξαφνα γίνονται εκκωφαντική σιωπή σε πολύβουες λέξεις που δεν λένε απολύτως τίποτα .......

Δεν είναι πως διστάζω αλλά.... να.... εκείνη η ανάμνηση έχει ρίξει άγκυρα και με κρατά εκεί...πίσω στον χρόνο που δεν έφτασε μέχρι εδώ όσο δυνατά κι αν τραβούσα το χέρι της...

Ούτε μπροστά ούτε πίσω...
Αυτά είναι τα βήματα μας.....
Εδώ....μόνο εδώ...

Θα ήθελα να ήταν πιο απλά τα πράγματα.

Δεν είναι όμως.

Υ.Γ. Θα μου περάσει.
Πάντα μου περνάει, δεν το έχεις μάθει πια;

Κι επειδή ο ύπνος μ έχει ξεχάσει κι απόψε

2009-12-14T04:16:00.006+02:00

Τι μαθαίνουμε από τις ταινίες !!

Ο άντρας δεν αισθάνεται πόνο απ τις σφαίρες που τρώει παρά μόνο όταν κάποια γυναίκα του πλένει την πληγή.

Το σύστημα εξαερισμού είναι καλή κρυψώνα και σε πάει όπου θες.

Η πόρτα του αυτοκινήτου είναι πάντα ανοιχτή.

Όλες οι βόμβες είναι ωρολογιακές με μεγάλα κόκκινα νούμερα για να ξέρεις πότε θα εκραγούν.

Τα σεντόνια όλα έχουν σχήμα L φθάνουν πάνω απ τα στήθη μια γυναίκας και μέχρι την μέση του άντρα.

Πάντοτε υπάρχει χώρος να παρκάρεις εκεί που πάς.

Όλοι όσοι ξυπνούν από εφιάλτη είναι ιδρωμένοι.

Τα κραγιόν και τα μέικ απ παραμένουν ακόμη και σε κατάδυση για ψαροντούφεκο.

Δεν έχει σημασία με πόσους θα τα βάλεις έτσι κι αλλιώς οι αντίπαλοι έρχονται ένας ένας.
Όλα τα αυτοκίνητα που τρακάρουν εκρήγνυνται και τυλίγονται στις φλόγες.

Όλες οι κλειδαριές ανοίγουν με μια πιστωτική εκτός αν το σπίτι καίγεται και υπάρχει ένα παιδί μέσα.

Είναι πολύ πιθανό να γλιτώσεις από μία μάχη αρκεί να μην πεις πως πεθύμησες την οικογένεια σου.

Τα βράδια οι κουζίνες δεν έχουν φως, γιατί του ψυγείου είναι αρκετό.

Τα εξάσφαιρα πιστόλια πολλές φορές ρίχνουν έως και 75 σφαίρες με ένα γέμισμα.

Όλοι οι αστυνομικοί ντετέκτιβ συχνάζουν σε στρυπτιζάδικα.

Όσο ξύλο και αν φας ακόμη κι αν σε σαπίσουν στις γροθιές θα την γλιτώσεις με λίγο αίμα απο το στόμα.

Αν περνάμε μέσα από μια πόλη, σίγουρα θα πέσουμε πάνω σε κάποια παρέλαση.

Ο πύργος του Αιφελ στο Παρίσι, φαίνεται από οποιοδήποτε παράθυρο της πόλης.

Όποτε θες να φορτώσεις το όπλο σου με σφαίρες, πάντα θα έχεις, άσχετα αν δεν κουβαλούσες από πριν.

Ακόμη και μιλώντας Αγγλικά, πάντα μπορείς να περάσεις σαν Γερμανός Αξιωματικός.
Πληρώνεις πάντα το ταξί, χωρίς να δεις πόσο έγραψε και πάντα λες "κράτα τα ρέστα".

Η μάνα πάντα μαγειρεύει αυγά και μπέικον το πρωί για την φαμίλια, άσχετα αν ποτέ δεν έχουν τον χρόνο να καθίσουν και να φάνε.

Ένα και μόνο σπίρτο είναι ικανό να φωτίσει μια ολόκληρη σπηλιά.

Δεν είναι απαραίτητο να πεις "γεια σου" όταν αρχίζεις ή τελειώνεις ένα τηλεφωνικό διάλογο.
Ακόμη κι αν οδηγείς σε δρόμο ευθύ, το τιμόνι θα το στρίβεις πότε λίγο αριστερά, πότε λίγο δεξιά.

Driving Home For Christmas!!

2009-12-07T14:46:00.002+02:00

H πόλη άρχισε να φορά τα γιορτινά της.
Λαμπάκια
Στολίδια
Χρώματα
Χαμόγελα.

Παρατηρώ τους ανθρώπους μέσα από την βιτρίνα
του αγαπημένου μου μικρού καφέ της γειτονιάς μου.
Είμαστε τέσσερις.
Από τότε που θυμάμαι σχεδόν τον εαυτό μου τέσσερις είμαστε.
Εγώ κι εσείς.
Μια γροθιά ενωμένη είμαστε.

Μιλάμε θαρρείς με τις ώρες.
Λέμε για όσα πέρασαν κι εκείνα που θα ρθουν.
Με ιεροτελεστία μοιάζει πια.
Στο ίδιο μαγαζί.
Τον ίδιο καφέ.
Τα ίδια σχόλια και τα κρυφά γέλια!

Τέσσερα άτομα στο γνωστό μικρό καφέ της γειτονιάς
που τώρα άναψε κι αυτό τα φώτα του.
Φόρεσε κορδέλες και πολύχρωμα λαμπιόνια.

Πιο ζεστό και πιο μικρό που μοιάζει!!!

Κάποτε σου μιλούσα γιαυτή την παρέα μας.
Το θυμάσαι;
Πόσο μου λείπει που δεν μπορώ να το κάνω πια.....

Όλα φαίνονται διαφορετικά.
Τυλιγμένα με κορδέλες και νότες εορταστικές.

Κάθομαι στο ίδιο τραπέζι που είχες καθίσει εσύ τότε.
Δεν είναι η πρώτη φορά μα σήμερα νιώθω περίεργα...

Ακόμη ένας χρόνος γλίστρησε βιαστικά αφήνοντας πίσω του στιγμές πολλές....

Κάθε χρόνο κάνω την ίδια ευχή και ζητώ το ίδιο δώρο....
Κάθε χρόνο όλα είναι ίδια εκτός από μένα....

Άρχισε να σκοτεινιάζει.
Ο καφές μου έχει παγώσει εδώ και ώρα .
Σήμερα μου τον έφεραν σε διαφορετική κούπα.
Χριστουγεννιάτικη κι αυτή....

Κανείς απόψε δεν θα κοιμηθεί...

2009-12-03T18:03:00.003+02:00

"Οι πιο μεγάλες νύχτες
είναι αυτές που κλαις και δεν σ'ακουν..."

Είναι φορές που φεύγεις μόνο για να φύγεις.
Χωρίς προορισμό.
Χωρίς αποσκευές.
Ακολουθείς τους χτύπους της καρδιάς και αυτός ο ήχος γίνεται ο αγαπημένος σου ρυθμός.

Είναι φορές που ξέρεις πως θα πονέσεις κι όμως συνεχίζεις
να βαδίζεις προς αυτό.
Κάτι σε τραβά.
Θαρρείς πως σ έχει δεμένο.

Είναι φορές που η σιωπή είναι τόσο πηχτή που νομίζεις πως την βλέπεις.
Την αγγίζεις.
Αφήνει τα σημάδια της παντού.
Γύρω σου.
Μέσα σου.

Ανοίγεις το παράθυρο.
Οξυγόνο που περνά στο αίμα σου.
Το έχεις ανάγκη.
Για να ξεχάσεις ή να ξεχαστείς...

Είναι φορές που ψάχνεις ένα χέρι μέσα στο σκοτάδι.
Ψηλαφίζεις τα πράγματα γύρω σου.
Ελπίζεις πως κάπου εκεί υπάρχει για σένα.
Μόνο για σένα...

Είναι φορές που νιώθεις πιο μόνος από ποτέ.
Τότε που ο άνεμος φυσάει με μανία πάνω στα παράθυρα σου.
Τότε που τα χρώματα γύρω σου γίνονται σκούρα.
Τα βήματα βιαστικά.
Γυρεύεις ξανά ένα χέρι να κρατήσει σφιχτά το δικό σου.
Μέσα στο κρύο.
Να σου ψιθυρίσει πως σ αγαπά.
Εσένα...
Μόνο εσένα...

Είναι φορές που νιώθεις τόσο μόνος κι αυτή η μοναξιά γίνεται
ρούχο στο σώμα σου.
Άρωμα στο δέρμα σου.
Ήχος στην φωνή σου.
Δάκρυ στα μάτια σου.
Είναι τότε που γυρεύεις ένα χέρι να κρατήσει σφιχτά την ζωή σου.
Κι εσένα...μόνο εσένα...

Κλείνεις το παράθυρο.
Κρυώνεις.
Είναι αργά.
Οι δείκτες στο ρολόι δεν σταματούν να τρέχουν.

Ακόμη ένα βράδυ...
Σαν χάδι απλώνεται και σε τυλίγει...
Κι εσύ περιμένεις ...χωρίς να ξέρεις ποιόν..

Πεθαμένες καλησπέρες δεν γουστάρω να μου πει...

2009-11-30T14:42:00.004+02:00

Όταν αρρωσταίνω ούτε εγώ δεν με αντέχω!!

2009-11-27T03:45:00.008+02:00

:))))

Γίνομαι πεισματάρα, αντιδραστική, γκρινιάρα...
Τι, θέλεις κι άλλα;
Με ενοχλούν όλα.
Το θερμόμετρο που γίνεται η προέκταση του χεριού μου.
Ο χυμός πορτοκάλι που αντικατέστησε το νερό.
Τον γιατρό με το στηθοσκόπιο του που όταν τον βλέπω να μπαίνει στο δωμάτιο κρατώντας το μου έρχεται να τον πετάξω έξω και να κλειδώσω την πόρτα.
Όταν μου παίρνεις το λάπτοπ από τα χέρια, μου βγάζεις τα γυαλιά και τραβάς την κουβέρτα για να κοιμηθώ.
Μα δεν θέλω να κοιμηθώ.
ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΣΟΥ ΛΕΩ !!!!!
Όταν όλοι τρώτε παστίτσιο κι εγώ πρέπει να καταπιώ εκείνη την απαίσια σούπα.
Όταν μου λες πως αν δεν πέσει ο πυρετός δεν θα βγω από το σπίτι.
Μα δεν έχω πυρετό σου λέω, λίγα δέκατα είναι.
Όταν μου λέτε για τα νέα βήματα που κάνατε στο αερόμπικ κι εγώ βλέπω το γυμναστήριο με τα κιάλια.
Που πλησιάζει σαββατοκύριακο και κινδυνεύω να αποκλειστώ στους τέσσερις τοίχους αν δεν πέσουν τα δέκατα.
Αφού δέκατα είναι σου λέω γιατί δεν με πιστεύεις.
Το κούνημα του κεφαλιού σου και η γνωστή πια ατάκα σου
"Σου έλεγα εγώ να προσέχεις αλλά ποτέ σου δεν ακούς κανέναν".
Ο λαιμός μου που με γαργαλάει σαν να έχω καταπιεί εκατοντάδες μυρμήγκια που κάνουν μπάτσελορ πάρτυ.
Όταν όλοι κοιμάστε και ξαφνικά σηκώνεσαι και μου ξανά παίρνεις το λάπτοπ
από τα χέρια.
Σςςς μην ξυπνήσει και με δει :)))

Και τι περίεργο...εγώ σκέφτομαι πάλι εσένα..

Η μουσική επένδυση άσχετη αλλά έχω κολλήσει με τα κομμάτια αυτά τελευταία :)))

i can't take my mind off of you..

2009-11-24T15:06:00.015+02:00

Πέρασαν μήνες ίσως και χρόνια.
Δεν θυμάμαι ούτε εκείνη την γραμμή στο μέτωπο σου.
Μια πορεία που ακολουθούσαν τα χείλη μου.
Ταξίδι μακρινό...ταξίδι των αισθήσεων...
Δεν μπορώ να θυμηθώ γιατί...κι εσύ ούτε που ρώτησες...

Στο μυαλό μου όλα μπερδεμένα κι εσύ πάλι απών.
Σε μια πόλη που όλα μοιάζουν ξένα και εχθρικά...
.εσύ πάλι απών....

Με μια βαλίτσα στα χέρια γυρίζω στους δρόμους της ψυχής μου.
Δεν έχω άλλα δάκρυα.
Δεν έχω άλλο τι να σου προσφέρω....όλα είναι δικά σου και όλα ξένα.

Όνειρα κλεμμένα που κρύβουν το φως...

Κι αν έψαξα την αλήθεια.
Την έψαξα μέσα σε δρόμους που δεν βάδισες ποτέ….
Κι αν αγάπησα το όνειρο.
Το έκανα βράδια που δεν μ΄ έφτασες ποτέ…
Δεν λυπάμαι…
Είναι στιγμές μέσα στον χρόνο όπως ένας κόκκος στην άμμο…
Κι αυτή η παλίρροια που απόψε έρχεται ξανά.
Είναι το άγγιγμα σου
Που ακόμη ποτίζει τα σεντόνια μου…..

"Όταν χαμηλώνεις τα μάτια το ξέρω πως κλαις κι όταν σωπαίνεις
ξέρω πως με φωνάζεις....
Είναι όλα άγνωστα και είναι όλα ξένα....
Στα χέρια σου γεννήθηκα και στα χείλη σου πεθαίνω....."

Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

2009-11-23T02:05:00.007+02:00

Μακρινά πράγματα του κόσμου,
δεν θα σας γνωρίσουμε ποτέ....όμως εσείς είναι που δίνετε αυτό το νόημα στην ζωή μας...

Λόγια που δεν καταλάβαμε παρά όταν ήταν πια αργά,
πράξεις ακατανόητες που εξηγήθηκαν μια νύχτα σ'έναν εφιάλτη.
Κι ίσως η μεγάλη περιπέτεια μας περίμενε σε μια πάροδο που δεν της δώσαμε σημασία.

Όμως η πραγματικότητα έχει πεθάνει από καιρό,
γιαυτό σαν πέφτει η νύχτα θυμηθείτε με...

Ώσπου άρχισε να βρέχει και οι στάλες πάνω στα τζάμια
διαγράφονταν δυσανάγνωστες σαν το δίκιο των ανθρώπων...

Μόνο σας παρακαλώ μη με ρωτάτε περισσότερα,
αφού ολόκληρη η ζωή μας δεν είναι παρά η θαμπή ανάμνηση μια άλλης ζωής....

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ που μου πες "αυτό που θα μας συντρίψει ήταν από
την πρώτη μέρα εδώ κοντά μας"
"Τι θέλεις να πεις" σε ρώτησα.
Δεν απάντησες,.
Χίλια χρόνια τώρα και δεν απάντησες.
Αλλά από τότε πριν κλειδώσω κοίταζα κάτω απ τη σκάλα,
πίσω από τον καναπέ και μόνο εκεί δεν κοίταζα -
Δρόμοι που τους διαβήκαμε ολομόναχοι.
Μέρες θαμπές και χρόνια χαμένα.
Κι εκείνο το άρωμα που μας τυλίγει όταν μας έχει πια σφραγίζει το πεπρωμένο...

Αλλά τώρα βρέχει και η βροχή γράφει τις τελευταίες θελήσεις της πάνω στα φύλλα...

Τάσος Λειβαδίτης

Μην με ρωτάς...

2009-11-19T03:19:00.010+02:00

Μην με ρωτάς γιατί μελαγχολώ...

Στης μοναξιάς μου τους βροχερούς χειμώνες...

Y.Γ. ....Σε κοιτάζω ακόμη ν'ανάβεις το τσιγάρο.....
....κι ας μην το μάθεις ποτέ....

Ο τύπος με το κόκκινο μαντήλι !!!

2009-11-16T14:56:00.016+02:00

Η πιο γλυκιά πατρίδα

είναι η καρδιά.......

Κάθε ένας είναι ένας
που σύνορο πονά
κι εγώ είμαι ένας κανένας
που σας σεργιανά

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου

Κρύβομαι για να γλιτώσω.....

...Μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου...

...σ' αυτήν την άδεια πόλη...

Εδώ στη γιορτή του πόνου
Ντύνομαι να μην κρυώνω......

...μα 'γω θα αναστηθώ...

Ραγίζει απόψε η καρδιά
με το μπαγλαμαδάκι...

...τώρα ποιος ξέρει πού γυρνά
ποιος ξέρει τι γυρεύει...

Τυχαία δήθεν αν τη δεις
φέρ' την στο ταβερνάκι
κρυμμένος θα 'μαι στη γωνιά
για να τη δω λιγάκι...

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις.....

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω...

Και μια πριγκιπέσα διαφορετική !!

Έλενα Δεληχρήστου

Ο «ινδιάνος» της ελληνικής μουσικής,
ο Νίκος Παπάζογλου με τη «Λοξή Φάλαγγα» του,
θα είναι ακόμη στις 20, 21 Νοεμβρίου 2009 στο Principal Club Theater.

Εύκολα που ξεγλιστρά η ευτυχία!!

2009-11-06T14:56:00.022+02:00

Όπως η άμμος μέσα από τα δάχτυλα μου....

Η ζωή μας θάλασσα...
Βυθός.... απέραντος και απάτητος.

Μεθυσμένες στιγμές και όνειρα ζωγραφισμένα στην άμμο...

Έδωσα μάχες πολλές.
Με σένα.
Με μένα.
Με τον χρόνο.
Τον χρόνο που κυλάει βιαστικά χωρίς ούτε μια στιγμή να κοιτάξει πίσω του.

Ούτε μία...
Ότι αφήνει.
Ότι σκοτώνει.
Κι ότι ξεθωριάζει.
Δεν θα μάθεις ποτέ.
Έχει πια καμία σημασία;
Κι όμως έχει....

Κάθε χαμένη στιγμή και ένα καράβι που έφυγε...
Χωρίς λευκά πανιά.
Χωρίς πυξίδα.
Δίχως Ιθάκη παρά μόνο φως που σβήνει σιγά....

Η ηρωίδα μου πάντα με μια βαλίτσα στο χέρι γυρίζει στους δρόμους μιας ζωής που ονόμασε δική της!!
Γυρίζει....έρχεται και φεύγει....
Σ'έναν ουρανό που κρέμασε τ αστέρια της.
Φώτα που λάμπουν τα βράδια μην τύχει και χάσει τον γυρισμό της.....
Ακόμη έναν γυρισμό της.
Στα μικρά θαυμαστικά που συμπληρώνουν τις προτάσεις της.
Κι εκείνες τις αμέτρητες τελείες που γεμίζουν τα κενά της.

....Φτωχική ελπίδα που χάνει κι αυτή σιγά σιγά τον λόγο ύπαρξης της....

Όλα κάποτε ξεμακραίνουν...λένε....
Και τα ψέμματα.
Και οι αλήθειες.
Κι εκείνο το μικρό "σ αγαπώ" που χάραξες στην άκρη της ψυχής σου....

Όλα κάποτε τελειώνουν.... λένε...
Κι όμως.....
Εγώ πιστεύω ακόμη σ εκείνο το μικρό "για πάντα"....
Ακόμη κι όταν κρατάει τόσο λίγο......

To help you understand....

2009-11-05T04:30:00.014+02:00

Να προχωράς.
Ότι κι αν επιλέξεις μην γυρίσεις το βλέμμα…
Νύχτες περνάνε και φεύγουν…
Δεν έχω τίποτε άλλο κι αν με ρωτήσεις τι θα ´θελα,
θα ΄θελα να ΄σουν εδώ……

Στον χρόνο!!!

2009-11-02T03:09:00.009+02:00

( Η φωτογραφία, Σάββατο απόγευμα, παραλία της Θεσσαλονίκης)

Με βρήκε το ξημέρωμα να ξεφυλλίζω παλιά βιβλία.

Ημερολόγια.

Ξεχασμένες φωτογραφίες σε συρτάρια που χρόνια έχω να ανοίξω.

Κοίτα πόσο γρήγορα κυλά ο χρόνος!!!

Από το χθες στο σήμερα θαρρείς δυο βήματα.

Να, έτσι να κάνω και θα φτάσω εκείνο το μικρό όνειρο που σκάλωσε κάπου κι έμεινε

ψηλά να φωτίζει την ζωή μου!!

Παιδί, έφηβος, γυναίκα…..

Ένα κουβάρι από εικόνες και ήχους και αρώματα.

Εφηβικά πάρτι.

Πλατωνικούς έρωτες.

Σκασιαρχεία.

Διαγωνίσματα.

Γέλια μέσα στην σχολική αίθουσα και ωριαίες αποπομπές όπως έλεγε ένας καθηγητής μου.

Κοινώς αποβολές.

Το θυμάσαι Δημήτρη; :))))

Ένας καθηγητής που θα μείνει στην ιστορία σαν τον πιο περίεργο και δύστροπο άνθρωπο.

Μας χώριζε σε δύο μεριές, από την μία τα κορίτσια και από την άλλη

τ'αγόρια γιατί όταν θα ερχόταν η άνοιξη θα είχαμε εκπλήξεις μας έλεγε.

Μόνος του ήξερε τι εννοούσε γιατί εμείς κάναμε πως δεν καταλαβαίνουμε.

- Αναστασία παιδί μου σταμάτα να κάνεις το τηλεσκόπιο και γύρνα στο γραπτό σου.

Μία μέρα σε κάποιο διαγώνισμα μου φώναξε.

Στην προσπάθεια μου να αντιγράψω από το γραπτό της αδερφής μου που έβλεπα το στυλό της να παίρνει φωτιά και που να ξερα δηλαδή.

Κάτω από την βάση και οι δύο, εγώ γιατί δεν έγραψα και η αδερφή μου γιατί ήταν εκτός θέματος.

Ως φοιτήτριες παρανομούσαμε διαρκώς.

Έγραψα αρκετές φορές στην θέση της αδερφής μου κι εκείνη στην δική μου.

Ακόμη κι αν το καταλάβαιναν δεν μπορούσαν να το αποδείξουν :D

Και τα τραγούδια….πόσο γλυκά με μελαγχολούν όλα εκείνα τα τραγούδια που πρωταγωνιστούσαν στις παιδικές και εφηβικές στιγμές.

Τα θυμάμαι, τα ακούω και γυρίζω πίσω.

Σε εκείνα τα βράδια που ψιθυρίζαμε με τις αδελφές μου τα μυστικά μας και κρυφογελούσαμε.

Δίναμε υποσχέσεις θαρρείς και ήταν τα μυστικά του κράτους.

Να μην μαρτυρήσουμε ποτέ μας όσα λέγονταν σ' εκείνο το δωμάτιο.

Για τους πλατωνικούς μας έρωτες που θεωρούσαμε πολύ σημαντικούς,

Υποσχέσεις ,

ραβασάκια στις τσέπες, τα κρατώ ακόμη εκείνα τα μικρά χαρτάκια.

Στιχάκια στα τετράδια, λευκώματα που μέσα τους γράφαμε τα όνειρα μας.

Αν με ρωτούσες τι θα ήθελα περισσότερο στην ζωή μου θα σου έλεγα να είχα ένα κουμπί του χρόνο, όχι για να γυρίζω πίσω μα για να μπορώ να βλέπω ξανά σαν ταινία εκείνες τις στιγμές, να τις παρακολουθώ από απόσταση και να τα ξανά ζω από την αρχή…..

Στο ταξίδι αυτό του χρόνου λοιπόν σήμερα……

To τραγούδι το βρήκα σε μια παλιά κασσέτα.

Ήταν η αρχή του νήματος !!!

Εκστρατεία υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα

2009-11-01T02:36:00.004+02:00

Τα μέλη του keep on blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο φυσικό τους χώρο αποφάσισαν να δράσουν όλοι μαζί ενωμένοι ανεβάζοντας την ίδια ημέρα Κυριακή 1 Νοεμβρίου το παρακάτω κείμενο:

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε επισκεφτεί ή θα επισκεφτούμε το νέο μουσείο Ακρόπολης.

Κάποιοι έχουμε επισκεφτεί και τα κομμάτια που είναι στο Βρετανικό Μουσείο.

Επειδή τα έργα τέχνης αξίζουν περισσότερο όταν είναι ολοκληρωμένα.

Επειδή τα κενά στις μετόπες του Παρθενώνα αποτελούν παραφωνία στο υπέροχο αυτό δημιούργημα.

Επειδή πλέον υπάρχει ζεστός και φιλόξενος χώρος που μπορεί να τα φιλοξενήσει.

Επειδή αυτός ο χώρος βρίσκεται σε αρμονία και άμεση οπτική επαφή με την ίδια την Ακρόπολη.

Επειδή ο αγώνας της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη και η προσδοκία όλων των Ελλήνων είναι καιρός να ευοδωθούν.

Για όλα αυτά λέμε ΝΑΙ στην επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα.

The members of keep on blogging , in an attempt to support the return of the Parthenon Marbles to their natural space, have decided to act together by posting on the same day, Sunday November 1st, the text below:

Most of us have already or will visit the New Acropolis Museum.

Some of us have also visited the pieces held at the British Museum.

Since works of art are more valuable when they are complete.

Since there now exists a warm and hospitable place to host the marbles.

Since it’s high time that Melina Mercouri’s battle and the expectations of all Greeks were realized.

We say YES to the return of the Parthenon Marbles to Greece.

Με αφορμή την εκστρατεία αυτή υπενθυμίζω πως μπορείτε να υπογράψετε
στην σελίδα που ακολουθεί για την επιστροφή των μαρμάρων.

http://www.gopetition.com/online/28696.html

Η πρωτοβουλία ανήκει στους :

Ανομολογητα

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Μέσα απ τα μάτια σου η αλήθεια αργοπεθαίνει...

2009-10-25T21:48:00.019+02:00

Σάββατο βράδυ παρέα με το κόκκινο κρασί.

Εκείνο που έδινε το χρώμα του στα χείλη μου.
Κάνω κύκλους στις στιγμές.
Εγώ, ο εαυτός μου και αυτοί οι τέσσερις τοίχοι.

Σάββατο βράδυ κι εγώ περπατώ στους δρόμους μιας πόλης.
Μου χαϊδεύει το φως του φεγγαριού δειλά τα μαλλιά.
Βαδίζω αργά και τα βήματα μου δεν αφήνουν σημάδια.
Σαν τα βήματα εκείνης που λέγεται ζωή μου.

Χαράματα κι εγώ ανάμεσα σε ήχους ,

ζωγραφισμένα βλέμματα,

θολές αυταπάτες

και....... μια ελπίδα......

Να με ξεχωρίσεις ανάμεσα στο λίγο και στο πολύ.

Στο μισό και στο ολόκληρο.

Στο τίποτα και στα πάντα....

Μέσα απ τα μάτια σου η αλήθεια αργοπεθαίνει...

Σιωπή...

2009-10-19T03:23:00.014+03:00

Σιωπή...

Σαν εκείνη που απλώθηκε μέσα μου.
Λόγια θαρρείς από χρόνια χαμένα.
Και σκέψεις που δεν έγιναν ποτέ πράξεις.

Πέρασαν μήνες....

Θαρρείς χρόνια,
βαλσαμωμένα πουλιά έγιναν οι θύμησες.
Προσπαθώ ακόμη να θυμηθώ την φωνή σου.....ποια φωνή άραγε;
Εκείνη που δεν άκουσα ποτέ ή εκείνη που δεν άντεξα ν ακούσω....

Τα βράδια με τυλίγει μια γλυκιά νοσταλγία.....
Διαβάζω τα γράμματα σου.
Περπατώ στο άδειο δωμάτιο και το γεμίζω νότες.
Δεν μου μένει άλλος τρόπος.....

Φυλακίζω τον χρόνο....
Σε όσα ακόμη θυμάμαι
και όσα πρόλαβα να σου "κλέψω".
Όνειρα - στιγμές που θόλωσαν μέσα μου το φως.

Τι μένει...
Ένα μικρό λευκό γιασεμί που με κοιτά κι εκείνο με θλίψη.
Αργά τα βράδια με παίρνουν τα δάκρυα.
Όχι εκείνα τα γνώριμα αλλά ......εκείνα που μου "χάρισες".......

Ήθελα να μουν παιδί....
Για να σου πω όσα δεν τόλμησα κι εσύ.....να με πιστέψεις...

IRON MIΚE - Επειδή οι αδυναμίες δεν κρύβονται !

2009-10-17T21:06:00.009+03:00

Με λίγα λόγια....

Αριστερό κροσέ με άλμα
-Πολύ δυνατό δεξί κροσέ
-Δυνατά χτυπήματα στο σώμα και εναέρια χτυπήματα με γόνατα
-Μεγάλη δύναμη, ταχύτητα και έκρηξη στα χτυπήματα
-Πολύ καλή φυσική κατάσταση
-Αγωνίζεται πάντα με πάθος και ψυχή.
156 αγώνες
140 νίκες

Αυτός είναι ο Μιχάλης Ζαμπίδης....

Επίσημο site

Συγχωρήστε μου την μεγάλη και γρήγορη αλλαγή στο θέμα και την επιλογή του τραγουδιού αλλά σήμερα η μέρα ήταν λίγο περίεργη ;)

Μολυβένιος στρατιώτης

2009-10-16T02:31:00.019+03:00

Εικοσιπέντε μολυβένιοι στρατιώτες, όλοι αδέρφια.
Κατασκευάστηκαν κάποτε από το λιώσιμο μιας παλιάς κουτάλας.
Είχανε όπλο στον ώμο, ήτανε στητοί και φορούσαν στολές γαλαζοκόκκινες πολύ χαρούμενες.

Ένα παιδάκι είχε γενέθλια και αυτό ήταν το δώρο του!!

Τους έβγαλε όλους από το κουτί και τους έστησε πάνω στο τραπέζι.
Πόσο μοιάζανε μεταξύ τους οι μολυβένιοι στρατιώτες!!
Μόνο ένας ήταν διαφορετικός.
Είχε μόνο ένα πόδι γιατί ήταν ο τελευταίος και δεν είχε απομείνει πολύ μολύβι.
Κι όμως στεκότανε στο ένα του πόδι το ίδιο σταθερά με τους άλλους που είχανε δύο.

Πάνω στο τραπέζι όπου τοποθετήθηκαν οι μολυβένιοι στρατιώτες υπήρχαν κι άλλα παιχνίδια.
Ένα καταπληκτικό τραινάκι, δέντρα με πανέμορφα πουλιά, μια λίμνη φτιαγμένη από ένα κομμάτι καθρέφτη και ένα χάρτινο κάστρο.

Όμως το ωραιότερο παιχνίδι ήταν μια δεσποινιδούλα στημένη στην ανοιχτή πόρτα του κάστρου. Χάρτινη κι αυτή αλλά φορούσε ένα υπέροχο φόρεμα από μουσελίνα και μια κορδέλα θαλασσιά στους ώμους σαν εσάρπα με χρυσοκλωστή στις άκρες.
Το κορίτσι είχε τεντωμένα τα δυο του χέρια γιατί ήταν χορεύτρια και είχε το ένα πόδι σηκωμένο τόσο ψηλά στον αέρα που ο μολυβένιος στρατιώτης δεν το έβλεπε και νόμιζε πως ήταν σαν κι αυτόν.

Πόσο μου μοιάζει σκέφτηκε.
Και είναι τόσο όμορφη!!
Όμως η κοινωνική διαφορά μας είναι τόσο μεγάλη!!
Εκείνη ζει σε ένα χάρτινο κάστρο ενώ εγώ σ'ενα κουτί.
Αλλά δεν είναι κακό να την γνωρίσω.

Έτσι εγκαταστάθηκε πίσω από μία ταμπακιέρα που υπήρχε πάνω στο τραπέζι.

Από εκεί παρατηρούσε άνετα την μικρή κυρία η οποία εξακολουθούσε να στέκεται στο ένα
της πόδι χωρίς να χάνει την ισορροπία της.

-Πόσο θα θελα να με ερωτευτεί μια τόσο όμορφη κοπέλα!!
-Πόσο θα θελα να γίνει δική μου για πάντα!!!

Βράδιασε.....

Όλοι οι άνθρωποι του σπιτιού πήγαν για ύπνο και τα παιδάκια στα κρεβάτια τους.
Τώρα ήταν η σειρά των παιχνιδιών να παίξουν.

Το τραινάκι έτρεχε ανάμεσα στα δέντρα.
Τα ανθρωπάκια κουνιόντουσαν στο λούνα παρκ και γελούσαν.
Οι κύκνοι στην λίμνη πολεμούσαν με τα φτερά τους...

Γινότανε τέτοιος σαματάς που το καναρίνι ξύπνησε κι αυτό κι άρχισε την φλυαρία.
Οι μολυβένιοι στρατιώτες θορυβούσαν μέσα στο κουτί τους γιατί θέλανε κι αυτοί να παίξουν.

Ανοίξτε μας!!
Θέλουμε να χορέψουμε!!

Αλλά το κουτί δεν άνοιγε....

Οι μόνοι που δεν πήραν μέρος στην γιορτή ήταν ο μολυβένιος στρατιώτης και η μικρή χορεύτρια.

Αυτός στητός, στο ένα του πόδι, δεν πήρε ούτε μια στιγμή τα μάτια του από πάνω της.

Την άλλη μέρα το πρωί τα παιδιά σηκώθηκαν από το κρεβάτι τους και ο μολυβένιος στρατιώτης τοποθετήθηκε στο περβάζι του παραθύρου.
Παραμένει άγνωστο αν υπαίτιος ήταν ο φασουλής ή ο αέρας αλλά σε λίγο το παράθυρο άνοιξε απότομα και ο μολυβένιος στρατιώτης έπεσε με το κεφάλι από το τρίτο πάτωμα στον δρόμο.

Τι φοβερή πτώση!!

Το ένα του πόδι στριφογύρισε πολλές φορές στον αέρα

Στριφογύριζε! Στριφογύριζε! Στριφογύριζε!

Τέλος ο στρατιώτης προσγειώθηκε απάνω στο καπέλο του και η ξιφολόγχη του χώθηκε ανάμεσα σε δύο πλακάκια του δρόμου.

Η καμαριέρα και το αγοράκι έτρεξαν αμέσως αλλά αν και παραλίγο να τον πατήσουν δεν μπόρεσαν να τον βρουν.

Αν ο μολυβένιος στρατιώτης είχε φωνάξει "εδώ είμαι" θα τον έβρισκαν εύκολα όμως αυτός σκέφτηκε : Είναι ανάρμοστο για στρατιώτη με στολή να ζητάει βοήθεια!

Τότε άρχισε να βρέχει.
Όλο και χόντραιναν οι σταγόνες και έπιασε μπόρα κανονική.
Όταν σταμάτησε πέρασαν δύο αγόρια.
Το ένα είπε:

Κοίτα αυτό το μολυβένιο στρατιωτάκι!
Θα κάνει την πρώτη του βαρκάδα.

Φτιάξανε λοιπόν μια βάρκα από κομμάτι εφημερίδα, βάλανε μέσα τον στρατιώτη αφήσανε την βάρκα στα νερά του πεζοδρομίου και τρέχανε πίσω της χτυπώντας τα χέρια τους.

Δες! Δες πως σκαμπανεβάζει η βαρκούλα!
Τι γρήγορα που στριφογυρίζει θα ζαλιστεί ο στρατιώτης!!
Μπα!
Δεν κουνάει ούτε βλέφαρο, κοιτάζει ίσια μπροστά του με το όπλο σφιγμένο στον ώμο του.

Ξαφνικά η βάρκα πέρασε μέσα από ένα μεγάλο λούκι.
Ο στρατιώτης βρέθηκε στο σκοτάδι σαν να τον είχαν κλείσει πάλι στο κουτί με τους άλλους.

Αχ! Βοήθεια χάνομαι κατρακυλάω!!
Σίγουρα φάρσα του φασουλή είναι!!!
Μακάρι να ήταν εδώ στην βάρκα κι εκείνη!!
Δεν θα μ ένοιαζε όσο σκοτάδι κι αν είχε!!

Ακριβώς εκείνη την στιγμή εμφανίστηκε ένας αρουραίος που ζούσε στο λούκι.

Διαβατήριο έχεις;

Του φώναξε.

Αλλά ο μολυβένιος στρατιώτης έμεινε σιωπηλός και έσφιξε το όπλο στον ώμο του.
Η βάρκα συνέχισε την πορεία της και ο αρουραίος την ακολούθησε.
Έξαλλος από θυμό έδειχνε τα δόντια του και φώναζε στα ξυλαράκια και τα άχυρα:

Σταματήστε τον! Δεν πλήρωσε διόδια και δεν μου έδειξε το διαβατήριο του!

Αλλά το νερό γινότανε όλο και πιο ορμητικό.

Η βάρκα βυθιζόταν, το χαρτί μούλιαζε, το νερό κάλυψε το κεφάλι του στρατιώτη.
Αυτός σκέφτηκε την όμορφη χορεύτρια που δεν θα την ξανά έβλεπε ποτέ...

Το χαρτί έλιωσε και ο μολυβένιος στρατιώτης άρχισε να βυθίζεται αλλά την ίδια στιγμή τον κατάπιε ένα μεγάλο ψάρι...

Κάποιος ψαράς έπιασε το ψάρι, το πούλησε στην αγορά, κάποιος το αγόρασε και το έφερε στην κουζίνα του σπιτιού και τώρα η μαγείρισσα το καθάριζε με ένα μεγάλο μαχαίρι.

Α! Κοίτα τι έχει μέσα στην κοιλιά του αυτό το ψάρι;
Έναν μολυβένιο στρατιώτη!

Τον έπλυναν λοιπόν, τον έβαλαν στο τραπέζι και- όπως όλα τ απίθανα συμβαίνουν σ'αυτον τον κόσμο- ο στρατιώτης διαπίστωσε ότι βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο όπου είχε ξεκινήσει.
Είδε τα ίδια παιδιά, τα ίδια παιχνίδια στο τραπέζι και ανάμεσα τους το θαυμάσιο κάστρο με την πανέμορφη χορεύτρια, η οποία στεκόταν ακόμη στο ένα πόδι και το άλλο το είχε μετέωρο στον αέρα.
Ήταν κι αυτή ακίνητη και απτόητη.

Πόσο συγκινήθηκε ο μολυβένιος στρατιώτης!!

Την κοίταξε, τον κοίταξε κι αυτή, σκέφτηκαν τόσα πολλά!!!
Αλλά κανένας τους δεν είπε λέξη..

Ξάφνου ένα από τα παιδάκια πήρε τον στρατιώτη και τον έριξε αδιάφορα στο τζάκι.

Ο μολυβένιος στρατιώτης στεκότανε τώρα μέσα στις φλόγες.
Καιγότανε....

Δεν ήξερε όμως αν αυτή η κάψα ήταν αποτέλεσμα της πραγματική φωτιάς ή της φλόγας της αγάπης του.
Είχε χάσει εντελώς το χρώμα του
Κοίταξε την κοπέλα με μάτια γεμάτα πόνο,
τον κοίταξε κι αυτή.

Τότε ο μολυβένιος στρατιώτης αισθάνθηκε να λιώνει.

Μια πόρτα κατά τύχει άνοιξε, ο αέρας παρέσυρε την χορεύτρια που έτσι αέρηνη και λεπτοκαμωμένη όπως ήταν πετάχτηκε μέσα στο τζάκι, δίπλα στον μολυβένιο στρατιώτη, πήρε φωτιά, καιγότανε τώρα κι εκείνη μαζί του....

Τι παράξενο!!!

Η μόνη στιγμή που ο μολυβένιος στρατιώτης στάθηκε κοντά στην αγαπημένη του χορεύτρια ήταν...μέσα στην φωτιά...

Λιώσανε και οι δυο στις φλόγες της αγάπης!!!

Το άλλο πρωί, όταν η καμαριέρα μάζεψε τις στάχτες, βρήκε....
μια μολυβένια καρδιά και ένα χρυσό δαχτυλίδι...

Λίγο νωρίς ή...λίγο αργά...
Χρόνια πολλά...για τα γενέθλια σου!!!!

Όσο μεγαλώνω αλλάζω κι όσο αλλάζω σου μοιάζω ...

2009-10-11T18:24:00.010+03:00

Όταν μεγαλώσω θα έχω όμορφα μακριά μαλλιά σαν της Ραπουνζέλ.
Θα ζω σ'ένα μικρό σπιτάκι δίπλα στο κύμα.
Θα γυρίσω όλο τον κόσμο πάνω σ ενα αστέρι σαν τον μικρό πρίγκιπα.
Θα παντρευτώ και θα φοράω ένα παραμυθένιο λευκό νυφικό με τεράστια ουρά.
Θα γίνω γιατρός....
θα....

Όνειρα που έδιναν ζωντάνια στα παιδικά μου μάτια.
Παιδικά μάτια!!
Τι έμεινε από εκείνα;
Τι άλλαξε;
Τι χάθηκε στο πέρασμα των χρόνων;
Που σκάλωσαν τόσα χαμόγελα;
Ξεχάστηκαν σε μια γωνιά και με κοιτούν.
Σιωπηλοί παρατηρητές ή σκληροί κριτές;
Πόσα από αυτά σκαρφάλωσαν στο κατώφλι της ζωή μου
και πέρασαν στην πραγματικότητα;
Πόσα άντεξαν την συντριβή και φτάσαν ως την αιωνιότητα;

"Κι αν φτωχική την βρεις η Ιθάκη δεν σε γέλασε" έλεγε ο ποιητής....

Τελικά ζούμε για να ονειρευόμαστε ή ονειρευόμαστε για να ζήσουμε;

Έρχονται στιγμές που οι επιθυμίες μας γιγαντώνονται,
Μας καλύπτουν
Μας ξεπερνούν.
Κι όταν προσπαθούμε να τις φτάσουμε μας παραγκωνίζουν.
Αν τις εγκαταλείψεις γίνεσαι δειλός .
Κι αν τις κυνηγήσεις γίνεσαι δυστυχισμένος.
Χαρίζεις τα χρόνια που έζησες.
Θυσιάζεις τα χρόνια που ζεις.
Και υπόσχεσαι τα χρόνια που θα ρθουν.
Χαρίσματα,
Θυσίες
Και υποσχέσεις που πλησιάζουν τα χρόνια ενός αιώνα.

Και όταν φτάσει η επιθυμία σου να γίνει αλήθεια;

Τότε....
Απλά
Κρατάει μόνο μια στιγμή!!!

Μην ζητάς να βρεις το φως με μια ματιά...

2009-10-08T15:18:00.024+03:00

...Μίλησε μου...
Για τα όνειρα εκείνα που έγιναν αστέρια.
Για τα δάκρυα εκείνα που έγιναν χείμαρρος της ψυχής....
Σε μια νύχτα που τα φώτα της πόλης σου δείχνουν το δρόμο της σιωπής,
μιας σιωπής που γρατσουνά σαν την απουσία σου..

.....Δώσε μου τα χέρια σου....
Τα βράδια εκείνα που όλα γύρω μου μοιάζουν δραπέτες...
Λαθρεπιβάτες σε μια καρδιά που έχει πάψει χρόνια να χτυπά...

....Ακόμη κι όταν όλα μέσα μου σωπάσουν εσύ να με θυμάσαι...

Ο ουρανός δικός μου,
το φως,
τ αστέρια....το φεγγάρι...
πώς μας κοιτά απόψε το φεγγάρι....

Να με θυμάσαι..ακόμη κι όταν όλα γύρω μου ξεχάσουν...

Σςςς

Σ'ακούω να βαδίζεις στο χώρο...
τα βήματα σου αργά,

νωχελικά .....
Σαν την σιωπή μου...

Σςςς

....καληνύχτα....

"Μην ζητάς να βρεις το φως με μια ματιά...
Μην κοιτάς ο ήλιος είναι μακριά...
Μην ζητάς να βρεις αγάπη μες στο φως .."

Ξημερώνει κι απόψε!!!!

2009-10-05T00:49:00.007+03:00

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έψαχνα κάπου να ακουμπήσω τον ίσκιο μου.

Μια λέξη

Μια σκέψη
Μια αγκαλιά
Μια σκοτεινή γωνιά.
Προστατευμένη αυταπάτη μιας ζωής σαν τον ήχο της θάλασσας.
Εθιστική και αδηφάγα.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου γαντζώνομαι πάντα στην φυγή.
Ερωτευμένη με μια ιδέα.
Μια ουτοπία.
Μια οφθαλμαπάτη.....
Να έρχομαι και να φεύγω.
Σαν την παλίρροια.
Να αφήνω πίσω μου αποτυπώματα μνήμης.
Θύμησες να ζωντανεύουν το άδειο δωμάτιο και μια καρδιά.....
Την δική σου καρδιά......

Κοιτάζω τα φώτα της πόλης.
Ακούω τον ήχο της να σωπαίνει σιγά σιγά.
Ξημερώνει κι απόψε!!!!

Κοίτα πώς ξεθωριάζει η μέρα όταν την κοιτάζεις μοναχός....
Μαρμαρωμένες αγάπες σαν αγαλματάκια στοιβαγμένα στην κούτα της ζωής....
Της δικής σου ζωής.
Τι έμεινε;

Κοίτα πώς λιώνει τ όνειρο όταν το προσμένεις αδειανός....
Σαν φως που δεν ξεπρόβαλε ποτέ απ' τις μισάνοιχτες γρίλιες.
Αλλόκοτη σιωπή μια καρδιάς που δεν ξέχασε ποτέ.

Ξέρεις τι φοβάμαι περισσότερο;
Τον χρόνο.
Όχι όταν κυλάει....αλλά όταν σταματάει.....

...Σεπτέμβρης ....

2009-09-19T20:16:00.007+03:00

Κι ίσως αυτό που ποτέ δεν καταλάβαμε ήτανε εκείνο που έμεινε για πάντοτε δικό μας.....

...και να που φθινοπώριασε ξανά ......

...αναρωτιέμαι αν προσέχουμε αυτούς που αγαπάμε
και.....
αν υπάρχει κάποιος που μας αγαπάει....

Θα είμαι πάντα εκεί...

2009-08-20T02:19:00.002+03:00

Θα είμαι πάντα εκεί...
Ακόμη κι όταν ο χρόνος σταματήσει την αλλόφρονη πορεία του...
Εγώ θα είμαι εκεί....

Τα χέρια μου πλεγμένα στις αναμνήσεις φτιάχνουν στολίδια για το άγνωστο.
Εκείνο που θα έρθει μια μέρα σαν τις άλλες μα όλα θα έχουν αλλάξει.
Μη με κοιτάξεις ξανά.

Στο βλέμμα δεν κρύβω πια τα όνειρα μου.
Χάθηκαν κι αυτά σαν τις ματιές που σταμάτησαν τον χρόνο.

Χάνω το μέτρημα των σιωπών και των κραυγών.
Και η στιγμή μοιάζει με παιδί που ξέχασε να παίζει.

Και είμαι εκεί σαν φως που μπαίνει δειλά μέσα απ τις μισάνοιχτες γρίλιες.

Είναι κάποιες φορές που τα "θέλω" δεν φτάνουν και τα βήματα δεν σε οδηγούν πουθενά.
Μια πυξίδα που δείχνει μόνο το πριν και το μετά.

Το "σ αγαπώ" μια λέξη που την κλέψαν τα πουλιά και ύστερα χάθηκαν.....

Μια ανάμνηση που δεν καλύπτει το φως μα εσύ κοιτάζεις μόνο εκεί που δεν μπορείς πια να φτάσεις.

Μην με κοιτάξεις ποτέ ξανά....
Τ αστέρια άρχισαν να πέφτουν.....
κι εσύ....θα χάσεις τις ευχές σου...

Y.Γ. Μπορεί η σύνδεση να μην μου κάνει ακόμη την χάρη,

εγώ όμως έρχομαι όσο συχνά μπορώ......

Βαρκελώνη

2009-08-13T15:08:00.003+03:00

1344 Φωτογραφίες
Ποια να επιλέξεις και ποια να ξεχωρίσεις.
Λείπουν πολλοί ακόμη προορισμοί μα θα υπάρξει και συνέχεια!!

Barceloneta

sagrada familia Gaudi

Μίμοι στην la rambla barcelona

Flamenco

Συντριβάνι που χορεύει

Andorra

Το γήπεδο της Barcelona

aquarium

Zoo

Τεχνικά προβλήματα με κρατούν μακριά από το διαδίκτυο.
Μην με ρωτήσετε ποιος φταίει.
Ο ΟΤΕ κατηγορεί την Forthnet
και
η Forthnet τον ΟΤΕ.
Κι εγώ το μπαλάκι που πηγαίνει μια στον έναν και μια στον άλλο.
Ελπίζω να βρεθεί σύντομα λύση πριν αρχίσω να παρουσιάζω συμπτώματα :)))))

Ζητώ συγνώμη που δεν σας επισκέπτομαι.
Ας ελπίσουμε πως θα είναι για λίγο

Κάποιοι επιστρέφουν και κάποιοι φεύγουν

2009-07-30T12:11:00.021+03:00

Κάποιοι επιστρέφουν και κάποιοι φεύγουν τώρα
για να χαιρετήσουν άλλους καθώς αυτοί θα γυρίζουν.
Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα

Μέρα αναχώρησης Παρασκευή βράδυ.
Μέρα επιστροφής ...χμμ τι μέρα είναι;
8/8 θα δείχνει το ημερολόγιο τώρα τι μέρα είναι δεν θυμάμαι.
Σαν αιώνας μου φάνηκαν.
Ούτε φαντάρος να ήμουν τις έσβηνα από το ημερολόγιο μία μία.

Εχθές βγήκα στα μαγαζιά για τα τελευταία απαραίτητα (υποτίθεται απαραίτητα) ψώνια.
Εποχή εκπτώσεων και καθώς τα περισσότερα ρούχα έχουν ήδη κάνει φτερά, κρίση σου λέει μετά,
αποφάσισα να περιοριστώ σε αυτά που έχω και να βρω ένα ζευγάρι χαμηλά παπούτσια για το περπάτημα που με περιμένει.
Όσοι με ξέρουν θα έχουν ήδη κάνει το γνωστό επιφώνημα
Εγώ και χαμηλό παπούτσι, σαν ανέκδοτο μου ακούγεται.
Ας όψεται η ανάγκη .
Για μια ακόμη φορά ταλαιπώρησα τις πωλήτριες για να καταλήξω στο αρχικό ζευγάρι που είχα δει.

Ένας καφές στην παραλία που ευτυχώς δεν είχε τον υπερβολικό κόσμο που έχει συνήθως και μια στάση στο μαγαζί που έβλεπα καιρό τώρα αλλά δεν αποφάσιζα ποτέ να μπω.
Βγαίνοντας από αυτό δυο μικρές καρδιές είχαν τοποθετηθεί στο δεξί μου ώμο.
Να σαν αυτές που αναβοσβήνουν λίγο πιο πάνω
Δεν είναι μόνιμο αν και θα το ήθελα αλλά περιορίστηκα σε μια απλή χένα.
Μέχρι να επιστρέψω θα έχουν φύγει κι αυτές σαν να τις έχω αφήσει εκεί.

Προορισμός;
Χμμ ξανά μυστικό.
Θα επιστρέψω με πολλές πολλές φωτογραφίες.

Υ.Γ. Μαζί με το χαμηλό πέδιλο ......Ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου ν' αντισταθώ.
Μα ήταν ευκαιρία
Μα...

Μέχρι να τα ξανά πούμε πολλά πολλά φιλιά !!!

Τιμωρία είναι να ξεχνάς αυτόν που αγαπάς...

2009-07-27T14:54:00.007+03:00

Τιμωρία είναι να ξεχνάς αυτόν που αγαπάς...

Για να μην λες ότι ποτέ
δεν πήρες ερωτικό γράμμα....

Ερωτεύτηκα τα χέρια σου,
τα χιλιοτρυπημένα από τις βελόνες.
Και τα καστανά σου μάτια....
Που δεν σηκώνουν αστεία.
Είμαστε από άλλους κόσμους εσύ κι εγώ.
Κόσμους που συναντιούνται τυχαία αλλά δεν γίνεται να παραμείνουν μαζί.

Είσαι το πλάσμα που θα μου λείπει αιώνια....

Είναι η δεύτερη αγαπημένη μου σκηνή από το έργο.
Και αυτά είναι τα λόγια από το γράμμα που έγραψε ο Norman στην Νίκη Δούκα.

Την έχω δει τόσες φορές που ξέρω ακόμη και τις αναπνοές που παίρνει καθώς της λέει τα όσα της έχει γράψει.....

All alone am i....with just a beat of my heart..

2009-07-23T13:01:00.005+03:00

Ήθελα απλά να σου πω καληνύχτα…

Μα δεν θα την άκουγες…

Ήθελα να αγγίξω με τις άκρες των δακτύλων μου τα πολύχρωμα όνειρα σου…

Μα ποτέ δεν μ΄ άφησες….

Ήθελα να φιλήσω τα δάκρυα σου τα βράδια που ξυπνούσες από τους τρελούς εφιάλτες σου….

Μα γύριζες την πλάτη…..

Ήθελα να σου φωνάξω πως τίποτε δεν πεθαίνει αν δεν το θάψουμε εμείς…

Μα είχα ακούσει ήδη τα βήματα της φυγής σου…..

Ήθελα….

Αν ήξερες πόσα ήθελα να σου πω…..

Τα βράδια που η μοναξιά γινότανε ασήκωτο φορτίο στους ώμους μου

Και οι φόβοι γιγαντώνονταν μέσα μου…..

Ήθελα να σκαλίσω μια αρχή και να χαράξω ένα τέλος…

Για να θυμάμαι πως κάποτε έφτασα στην άκρη της γης σου και γύρισα πίσω…

Φωτιά στο λιμάνι..

2009-07-20T15:37:00.006+03:00

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή.

Σαν το μεγάλο δείκτη στα ρολόγια.

Μια απειροελάχιστη στιγμή είναι αρκετή
για ν αλλάξει...

Ο χρόνος..

Ο μήνας...

Η μέρα...

Μια σχεδόν αόρατη γραμμή που χωρίζει το κάθε τι...

Αν μείνω πίσω...περίμενε με...
Κι αν μείνεις πίσω θα σε περιμένω εγώ....

Είμαι εδώ...

2009-07-17T14:00:00.005+03:00

Κάπου χάθηκα...
Αμφισβήτησα ......
Απογοητεύτηκα....
Απόρησα....

Γύρισα όμως πίσω....
Εδώ που βρήκα γλυκά λόγια και σκέψεις που μου λείψανε τις μέρες αυτές.....
Γύρισα και το χρωστώ σε σένα αυτό.......

Υ.Γ. Από την Δευτέρα θα είμαι κανονικά εδώ ξανά !!

Αφιερωμένο στον Η.

Δεν ξέρεις πως....

2009-07-08T14:06:00.007+03:00

Τα λόγια σου με νανουρίζουν γλυκά...
Με μεθούν...

Τα λόγια σου ταξίδι της καρδιάς...
Σαν γλάροι που μ ακολουθούν ως το λιμάνι της ψυχής.....

"Σήμερα είμαι μια μικρή σιωπή ανάμεσα στα λόγια σου.
Σήμερα είμαι ένα φύλλο που πέφτει στην γη στα πόδια σου...."

Ένα παιδί πεισματάρικο θα φωνάζει πάντα μέσα μου....

2009-07-06T10:50:00.009+03:00

Στο σπίτι απλώνονταν μια κατακτητική σιωπή.
Από τις λίγες φορές που η μουσική δεν διαπερνούσε τον χώρο γύρω μου.
Που δεν έπιανε θέση μέσα μου.
Μαζεύω παλιά χαρτιά.
Σημειώσεις που έμειναν για καιρό
στο συρτάρι να θυμίζουν ημέρες και στιγμές.
Χαμόγελα.
Φωνές
και
Αγγίγματα.
Άπλωσα ένα άρωμα στον χώρο.
Έτσι για να νιώθω μια παρουσία δίπλα μου.

Είναι περίεργο πως μια ζωή χωρά σ΄ένα συρτάρι.
Σε μια μελωδία.
Μια φωτογραφίa.
Και εκείνο το άρωμα.
Πάντα ξεχώριζα τις αναμνήσεις από το άρωμα που φώλιαζε μέσα μου.

Υπάρχουν λέξεις που δεν κρύβουν τίποτε πίσω τους.
Υπάρχουν στιγμές πoυ δεν αφήνουν σημάδια σαν να μην τις άγγιξε ο χρόνος.

Απόψε όλα είναι διαφορετικά.
Ακόμη και το παλιό ρολόι στον τοίχο δείχνει διαφορετικό απόψε.

Μ΄αρέσει να μου λες πως δεν υπάρχουν απαντήσεις σε όλα τα "γιατί".
Κάποια πράγματα συμβαίνουν γιατί έτσι έπρεπε να γίνει.
Κάποια αισθήματα ξυπνούν χωρίς εξηγήσεις.
Δεν ξέρω αν έχεις δίκιο.
Δεν θέλω να μάθω.
Θέλω κάποια πράγματα να τα δέχομαι χωρίς να τα ψηλαφίζω.

Μ΄αρέσει αυτό το μικρό κτητικό "μου" που βάζεις μετά το όνομα μου...

Σε κοιτώ μέσα από παλιές φωτογραφίες.
Πάντα ήσουν εκεί και πάντα απών.

Ένα παιδί πεισματάρικο θα φωνάζει πάντα μέσα μου ότι κι αν μου λένε...

Ζηλεύει η νύχτα …

2009-07-02T11:25:00.008+03:00

Απόψε αποφάσισα ν ανοίξω πανιά και να σαλπάρω!!
Ταξίδι ολομόναχη!!
Εγώ και εγώ!
Όχι δεν νιώθω μοναξιά νιώθω ελευθερία.

Είναι κάποιες στιγμές που τα συναισθήματα γίνονται βουνό.
Κι εσύ νιώθεις πως πρέπει να το ανέβεις με μια ανάσα.
Όλα μπορείς να τα κατακτήσεις μα πρώτα πρέπει να μάθεις
να τα διαβάζεις,
να τα δέχεσαι
και να τα κατέχεις.

Διαλέγω τις στιγμές μου.
Εκείνες που θα κρατήσω και τις άλλες που θα αφήσω να χαθούν.
Πάντα επέλεγα τα ήσυχα μα δυνατά.
Όχι από φόβο ούτε δισταγμό.
Μα γιατί προτιμούσα τα μόνιμα και σταθερά.
Αυτά που δεν θα σε προδώσουν με το πρώτο φύσημα του αγέρα

Εκείνα που ακόμη κι αν χαθούν θα έχουν αφήσει μέσα σου το πιο όμορφο κομμάτι.

Εκείνα που....

Μοιάζουν με την μικρή σταθερή σταγόνα που τρυπάει τον βράχο
ευκολότερα απ τον ορμητικό χείμαρρο.
Εκείνα που σε γεμίζουν σιγά σιγά ολόκληρο.

Κάπου διάβασα πως ένας έρωτας αξίζει όταν μπορείς μεν να κάνεις αλλιώς
αλλά εσύ τον επιλέγεις απ όλα τα αλλιώς σου.

Παγιδευμένη στο ότι ο πρώτος έρωτας πρέπει να πιάνει πάντα πολύ χώρο.

Δεν πιάνει....

Οι άντρες δεν κλαίνε....

2009-06-29T13:28:00.002+03:00

Μονάχα πονάνε .......

Τα δάκρυα καίνε
Μα οι πράξεις μετράνε.......

Κι όμως με την σιωπή μπορείς να πεις χιλιάδες λέξεις.....

2009-06-26T10:23:00.003+03:00

Κι όμως με την σιωπή μπορείς να πεις χιλιάδες λέξεις.....
Κι εγώ έφτιαξα την ζωή μου για να σου την προσφέρω.
Μια μούσα του χθες που ψάχνει την φωτιά μέσα στις στάχτες.
Μια πριγκίπισσα του πάγου που ψάχνει το φως μές στο σκοτάδι.....

Γιατί με κοιτάς;
Τι περιμένεις να φέρει πίσω ο χρόνος;
Δάκρυα στα μάτια σου που την καρδιά μου καίνε....

Σου φωνάζω μα η φωνή μου δεν σε φτάνει...
Τα βήματα της φυγής σου χάραξαν ανεξίτηλη πορεία....

Γιατί με κοιτάς;
Τι παράξενα που μοιάζουν τα μάτια σου μές στο σκοτάδι!

Την νύχτα αυτή τ αστέρια δεν λάμπουν...
Σιγή στην ψυχή!

Κι εγώ φοβάμαι.
Δεν έπαψα λεπτό να φοβάμαι....

Την βροχή....
Το αύριο...
Το τώρα...
Το ποτέ των χωρισμών...
Το πάντα της απώλειας...
Το μισό της φυγής....
Το ολόκληρο της ανάμνησης...

Κάποτε σ έψαχνα...
Τώρα απλά περιμένω....

....Έτσι είμαι εγώ....

2009-06-23T11:52:00.006+03:00

...Γιατί στ αλήθεια τα πάντα είναι στιγμές....

Μέσα μας καταλήγουν όλοι οι δρόμοι.

Κι αυτοί που διαβήκαμε

Κι εκείνοι που φοβηθήκαμε

Και όσοι μπροστά μας θα ανοίξουν.

Κοίτα με,

Νομίζω πως με ξέρεις,

Δεν με συνάντησες ακόμη

μα εγώ σε κάθε γωνιά σου είχα φυλαγμένο ένα μικρό λευκό γιασεμί…

Νιώσε με,

Δεν με κατάλαβες ποτέ μα εγώ το κάθε δάκρυ σου έκρυβα στην καρδιά.

Μήνυμα σε μπουκάλι που άφησα να πάρουν τα κύματα….

Mε την ελπίδα να το βρεις εσύ…

μόνο εσύ…

κι αν χαθεί στο άπειρο,

δυο χέρια θα έχουν προλάβει να τ αγγίξουν.

Αυτά της σιωπηλής ύπαρξης μου…..

...Σαν το ψιλόβροχο που σε μουσκεύει χωρίς να το υπολογίσεις...

....Έτσι είμαι εγώ....

You do something to me, something deep inside....

2009-06-21T18:27:00.012+03:00

Κι όμως τα χρόνια περνάνε....
Μεγαλώσαμε πια....
Το κατάλαβες;
Εγώ όχι ακόμη .....
Ο χρόνος σκόρπισε τα ροδοπέταλα του κι εμείς πάνω τους βαδίσαμε!!
Τα κοριτσάκια έγιναν γυναίκες πια!!

Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψεις αυτές τις στιγμές.
Είναι μοναδικές και πλημμυρισμένες έντονα συναισθήματα.
Προσπαθώ ώρα πολύ να γράψω κάτι μα δεν τα καταφέρνω.
Οι λέξεις φτωχικές και οι σκέψεις τεράστιες....

Πως μπορείς να περιγράψεις αυτά που μέσα σου γίνονται!!
Πως μπορείς να τα αποτυπώσεις με λέξεις!!
Όταν βλέπεις το άλλο σου μισό
τον άνθρωπο που μαζί είδατε το πρώτο φως της ζωής
στολισμένη με τα πιο έντονα χρώματα
αυτά της ευτυχίας !!!
Η χαρά σου διπλή
τριπλή
πολλαπλή.....

Η δική μας πριγκίπισσα μεγάλωσε.
Βρήκε τον πρίγκιπα της.
Ανέβηκαν τα σκαλιά της εκκλησίας
Με την χαρά να σκορπά την λάμψη της στο βλέμμα τους.

Και ήταν τόσο όμορφη!!
Μια σωστή πριγκίπισσα !!!

Κι αν η μοίρα τους ένωσε
Η αγάπη τους πάντρεψε!!!!

Κι εμείς εκεί
δίπλα τους
να ρουφάμε τις στιγμές αυτές μην
τυχόν και μας ξεφύγουν.

Κι εγώ εκεί
δίπλα τους
να τους κοιτώ
να χαμογελάω
να δακρύζω .....

Υ.Γ. Το τραγούδι που ακούγεται είναι το κομμάτι που επέλεξαν για τον πρώτο τους χορό!

Βραβείο φαντασίας

2009-06-15T15:32:00.013+03:00

Ήρθε η σειρά μου λοιπόν να προσφέρω το βραβείο φαντασίας.
Καταρχήν ευχαριστώ πολύ τον θαλασσινό μου φίλο, τον Κωνσταντίνο και τον μικρό μου Σκρουτζάκο που μου το χάρισαν.

Ποια είναι τα πέντε πράγματα που με ωθούν στην δημιουργία;
Η αγάπη για τους δικούς μου,
Οι ήχοι της φύσης,
Τα χρώματα
Η μουσική
Και φυσικά ο έρωτας!!

Δύσκολη η επιλογή αυτή των πέντε ατόμων γιατί σίγουρα είναι περισσότεροι.
θα Περιοριστώ λοιπον μια που μου επιβάλλεται :)

1) Πρώτη επιλογή ο φίλος μου SDRyche,
Πως θα μπορούσα να μην τον επιλέξω αφού οι ιστορίες του είναι πάντα
μοναδικές και αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση.
Γιατί μέσα από τους 3 φίλους του έχω γελάσει, έχω δακρύσει έχω νοσταλγήσει.
Γιατί ο Ιερεμίας εκεί στα σκαλοπάτια του σπιτιού του δίπλα του είχε μια ακόμη παρουσία
κι ας μην την έβλεπε.
Γιατί είναι φορές που μέσα από την δική του έκφραση φυγής έβλεπα εμένα.

2) Η αγαπημένη μου Ειρήνη,
η λατρεμένη μου Ειρήνη γιατί τα λόγια της έχουν πάντα μια γλυκιά τρυφερότητα
και μια ειλικρίνεια που δύσκολα συναντάς.
Γιατί την νιώθω σαν αδερφή μου κι ας μην την ξέρω.

3) Τρίτη επιλογή το μεγαλύτερο τρελοκομείο που έχω γνωρίσει.
Ο JD.
Για όσους δεν τον ξέρουν απλά δεν έχουν γελάσει πολύ στην ζωή τους.
Έχει μια απάντηση για κάθε τι,
μια απάντηση που όχι μόνο δεν σου εξηγεί αλλά σε γεμίζει περισσότερα ερωτηματικά.
Έχει το χάρισμα κάθε περιπέτεια του να την περιγράφει με το πιο εκπληκτικό τρόπο
και να μοιάζει με επεισόδιο κωμωδίας.
Να πω κι άλλα;
Όχι δεν λέω φοβάμαι τις απαντήσεις του : ))))

4) Η μια και μοναδική Freedula,
κάθε της κείμενο είναι ένα ταξίδι στον χρονο,
στις εικόνες, στις αισθήσεις.
Λατρεύω την γραφή της,
περιμένω πάντα με λαχτάρα να διαβάσω κείμενο της.

5) Η καλή μου day-dreamer,
Δεν της το έχω πει ποτέ αλλά πολλά από τα δικά μου λόγια είναι επηρεασμένα από
την δική της δίνη.
Από το δικό της πάθος γραφής.
Έχω διαβάσει όλα της τα κείμενα,
έχω κλάψει με τα λόγια της,
την έχω νιώσει την κάθε της λέξη σαν να βγήκε από τα δικά μου χείλη!!

Κοίτα τώρα που έχω ακόμη άλλα τόσα ονόματα να πω :(
Μπορώ να ξανά παίξω; :)

Λοιπόν θα σας αφήσω για λίγες μέρες με το βραβείο αυτό
καθ ότι η μεγάλη ημέρα έφτασε.
Το Σάββατο είναι ο γάμος και οι μέρες αυτές είναι αφιερωμένες στα έθιμα πριν το γάμο.
Ξέρετε τι έχω να περάσω δηλαδή :))
Από την Τετάρτη ξεκινά η άδεια μου.
Συγχωρήστε μου την μικρή απουσία και θα επανέλθω γρήγορα.

Σας φιλώ

Υ.Γ. Το τραγούδι αφιερωμένο ....μια βραδιά σε κάποια συναυλία...

Στα τραγούδια που λέγαμε οι δυο μας
οι φωνές χαμηλώσαν
χαραγμένη καρδιά στο παγκάκι
που μετά την προδώσαν......

Το χρώμα του φεγγαριού...

2009-06-12T13:41:00.007+03:00

Τι χρώμα έχει η λύπη;

Ρώτησε το αστέρι την κερασιά

και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.

Δε άκουσες;

Σε ρώτησα τι χρώμα έχει η λύπη;

- Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος

στη αγκαλιά της.

Ένα βαθύ άγριο μπλε.

- Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;

- Τα όνειρα;

Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.

- Τι χρώμα έχει η χαρά;

- Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.

- Και η μοναξιά;

- Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.

- Τι όμορφα που είναι τα χρώματα!

Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο,

να το ρίχνεις πάνω σου όταν κρυώνεις.

- Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε στο φράκτη.

Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

- Και η αγάπη;

Ξέχασα να σε ρωτήσω,

τι χρώμα έχει η αγάπη;

- .....Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,

απάντησε το δέντρο.

- Τι χρώμα έχει ο έρωτας;

- Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού.....

είπε το αστέρι

....Κοίταξε μακριά στο κενό

....Και δάκρυσε....

Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή,
είπε το δέντρο στ αστέρι του.

- Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα,

όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.

- Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.

- Τα καράβια και τους ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά,

που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας -

Όμορφη βραδιά απόψε.

Άκου πως τραγουδάει το τριζόνι!

Σε λίγο θα βγει ο Αυγερινός.

Σε λίγο θα ξημερώσει.

Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα.
Και ξαγρυπνά.

Κοιτάζει το φεγγάρι.

Και ονειρεύεται....

Σε λίγο θα ξημερώσει

.....Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι.

Και ξαγρυπνούν.

Κοιτάζουν το φεγγάρι.

Κι ονειρεύονται

.....Ονειρεύονται και ελπίζουν.....

Αλεξανδρούπολη - Σαμοθράκη

2009-06-09T21:43:00.011+03:00

Τα ταξίδια έτσι κι αλλιώς είναι μια από τις αγαπημένες μου δραστηριότητες.
Ιδιαίτερα όταν επισκέπτομαι μέρη για πρώτη φορά.
Ένα τέτοιο ταξίδι ξεκίνησα το μεσημέρι της Παρασκευής.
Προορισμός η Θράκη.
Πρώτη στάση η πόλη που πήρε το όνομα της από τον Μ.Αλέξανδρο.
Η Αλεξανδρούπολη.
Το ταξίδι ήταν ηπέροχο με τον ήλιο να μας χαϊδεύει σε όλη την διαδρομή.

Έφτασα λοιπόν στην Αλεξανδρούπολη την στιγμή
που ετοιμάζονταν να υποδεχτεί το φως του φεγγαριού.
Το πρώτο άρωμα που απλώθηκε γύρω μου,
εκείνο των γιασεμιών.
Όλη η γειτονιά ντυμένη στα χρωματιστά,
γεμάτη λουλούδια και μυρωδιές.
Άφησα τις αποσκευές στο ξενοδοχείο,
έκανα ένα ντουζ και βγήκα να γνωρίσω τις ομορφιές της.
Καθώς το ένα βήμα διαδέχονταν το άλλο
ο ονομαστός φάρος καταλάμβανε όλο και μεγαλύτερο μέρος στο οπτικό μου πεδίο.
Γύρω μου τραπεζάκια και καρέκλες καταστημάτων,
άνθρωποι που απολάμβαναν το ποτό,
τον καφέ ή το φαγητό τους στην παραλία της όμορφης πόλης του Βορά.
Η ομορφιά είναι διάχυτη γύρω μου,
ο συνδυασμός του πράσινου των δέντρων με το μπλε της θάλασσας,
η δροσιά των φυλλωμάτων με έκαναν να μην θέλω να φύγω...

Πρωινό Κυριακής και οι βαλίτσες είναι ήδη έτοιμες για τον
δεύτερο προορισμό την ρομαντική και γραφική Σαμοθράκη.

Αν μου ζητούσε κάποιος να περιγράψω με μια λέξη την Σαμοθράκη θα έλεγα
"αισθήσεις".
Αν ψάχνετε για έναν επίγειο παράδεισο είναι σίγουρα ο τόπος σας.
Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι το γεγονός πως παραμένει όπως χρόνια
πριν.
Δεν την έχει αγγίξει ακόμη το χέρι του πολιτισμού.
Γραφικά σοκάκια,
μαγαζάκια μέσα σε κτίρια που σε γυρίζουν πίσω,
στην εποχή που εγώ γνώρισα μέσα από τον ασπρόμαυρο Ελληνικό κινηματογράφο.
Το νησί ανήκει στα ευλογημένα χώματα τα τραγουδισμένα από πολλούς ανέμους,
με τη ζεστασιά τη νησιώτικη και την αρχοντιά της Ελληνικής ψυχής.
Ένα νησί γεμάτο γκρεμισμένα κάστρα,
κρυστάλλινα νερά και καταπράσινες κοιλάδες.
Θα το ερωτευτείτε κεραυνοβόλα όπως εγώ.
Τα δωμάτια που νοικιάσαμε ήταν δίπλα στο κύμα.
Το βράδυ η πανσέληνος απλώθηκε στα γαλανά νερά δίνοντας τους μια αίσθηση
μαγική.
Βραδινο μπάνο,
Πως θα μπορούσα να μην κάνω,
ήταν σαν να με καλούσε η θάλασσα κοντά της.
Ο δρόμος ήσυχος,
άκουγες μόνο τον ήχο που έκαναν τα κύματα καθώς έσκαγαν στην ακτή.

Πέρα από τις ομορφιές της όμως η Σαμοθράκη φημίζεται και για το πιο
επιβλητικό άγαλμα που σμίλεψε άγνωστος καλλιτέχνης
και που βρίσκεται στο μουσείο του Λούβρου.
Την φτερωτή Νίκη της Σαμοθράκης.
Ίσως το μοναδικό πράγμα που με έκανε να ανατριχιάσω πραγματικά
σε μια πόλη που σφύζει από τέχνη.
Όχι γιατί είμαι Ελληνίδα,
αλλά για την δύναμη που εκπέμπει το ίδιο το έργο...
έτοιμο να πετάξει στον ουρανό
φορώντας ένα πέτρινο ρούχο που κυματίζει σαν το πιο ελαφρύ μετάξι....
Όποιος είχε την δυνατότητα να το δει από κοντά θα έχει σίγουρα δει ποσο
τέλειο δημιούργημα είναι.

Όπως όμως όλα τα ωραία έτσι κι αυτό το ταξίδι έφτασε στο τέλος του.

Με βαριά καρδιά αποχαιρέτησα από το κατάστρωμα του πλοίου την Σαμοθράκη
προσπαθώντας να αποτυπώσω στην μνήμη μου όσο περισσότερα χρώματα
και μυρωδιές μπορούσα.

Μια πόλη πολύβουη με περίμενε πίσω!!

Ετοιμάζω ταξίδι !!

2009-06-04T11:10:00.009+03:00

Θα φύγουμε απ τον θόρυβο της πόλης
μια νύχτα που δεν έζησε κανείς.....

Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε....

Καλοκαιρινή διάθεση
Καλοκαιρινό τραγούδι
Και ένα 3μέρο μπροστά!!
Ε τι εγώ εδώ θα μείνω;

Έχω ετοιμάσει βαλίτσα
Έχω φορέσει τα καλοκαιρινά
και ετοιμάζω ταξίδι!!!

Μαγιό πήρα;
Κι αν βρέχει;
Μπάνιο στην βροχή!!
Χμμ Δεν είναι κακό!

Τρεις μέρες χωρίς τον υπολογιστή.
Είναι καλό τώρα αυτό;
Θα αντέξω;
Θα μου στέλνετε τηλεπαθητικά μηνύματα;
Όχι;
Έτσι θα μ αφήσετε;
Καλά!
Εγώ θα σας σκέφτομαι!!

Αναχώρηση Παρασκευή μετά την δουλειά.
Δευτέρα βράδυ θα είμαι πίσω
με πολλές φωτογραφίες και πολλά νέα!!

Που θα πάω;
Σςςςς
Μυστικό !!!

Θα με περιμένετε ναι;

Υ.Γ. "Μην πυροβολείτε τον πιανίστα"

Ναι δεν θα ψηφίσω ....σας εμπιστεύομαι :))))