Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

Το αγγελάκι της φουντωτής γιρλάντας



-Έρχονται τα Χριστούγεννα! φώναξε χαρούμενα ένα χειμωνιάτικο πρωινό ο μικρός άγγελος.
Η Χριστουγεννιάτικη φουντωτή γιρλάντα με τους εφτά αγγέλους που κρέμονταν από πάνω της, τινάχτηκε ολόκληρη.

-Μας ξύπνησες! διαμαρτυρήθηκαν οι άγγελοι με μια φωνή.
Τι σε έπιασε και φωνάζεις ξαφνικά;
-Έρχονται! Έρχονται τα Χριστούγεννα! φώναξε και πάλι ο μικρός άγγελος.
Οι άλλοι άγγελοι χασμουρήθηκαν.
Ίσιωσαν τα χάρτινα φτερά τους που ήταν σκεπασμένα με λείο και μαλακό ύφασμα και ρώτησαν το μικρό τους αδερφό.
-Και εσύ που το ξέρεις; Μέσα σε αυτό το κουτί που είμαστε κλεισμένοι, δεν έχουμε ούτε ημερολόγια, ούτε ρολόγια. Πως μπορούμε να ξέρουμε τι εποχή είναι, αν πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα; Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε τη στιγμή που κάποιος θα ανοίξει το καπάκι από το κουτί και θα μας τοποθετήσει με τα άλλα στολίδια πάνω στο δέντρο.
-Κι όμως εγώ ξέρω πως έρχονται τα Χριστούγεννα! Τα μυρίζω!

Οι άγγελοι της φουντωτής γιρλάντας έξυσαν συγχρονισμένοι σαν χορευτές μπαλέτου, το φτιαγμένο από γουνίτσα φωτοστέφανο στο κεφάλι τους.
-Τα μυρίζεις; απόρησαν! Α, εσύ είσαι τελείως χαζούλης!
-Μα ναι! επέμενε ο μικρός άγγελος. Τα μυρίζω στον αέρα που έχει γίνει υγρός και βαρύς. Στη μυρωδιά από τα ξύλα που καίγονται στο τζάκι. Στα γλυκά με κανέλα και μέλι που φτιάχνουν στην κουζίνα του σπιτιού. Έρχονται Χριστούγεννα σας λέω!
-Εμείς το μόνο που μυρίζουμε εδώ μέσα είναι κλεισούρα και σκόνη. Κοιμήσου μικρέ. Έχουμε καιρό ακόμα μέχρι τα Χριστούγεννα του είπαν οι άγγελοι και ξάπλωσαν πάνω στο βαμβάκι που είχαν για στρώμα για να μη τσαλακωθούν και σκιστούν.
Όμως ο μικρός άγγελος, ο τελευταίος στη φουντωτή γιρλάντα με τους αγγέλους, δεν μπορούσε να κοιμηθεί από την χαρά και την προσμονή. Έφταναν τα Χριστούγεννα και επιτέλους θα βρισκότανε και πάλι πάνω στο στολισμένο δέντρο. Εκεί μπορούσε να βλέπει όλο το σπίτι, στολισμένο με γκι και κορδέλες.
Να λιγουρεύεται το γιορτινό τραπέζι με τα γλυκά και τα φαγητά που μοσχοβολούσαν. Να λικνίζεται στο ρυθμό των όμορφων τραγουδιών που ηχούσαν παντού και να χαίρεται με τα γέλια, τα παιχνίδια και τις κλεφτές ανυπόμονες ματιές των παιδιών στα κουτιά με τα δώρα κάτω από τα κλαδιά του έλατου.
Και να που πραγματικά είχε δίκιο.
Τα Χριστούγεννα πλησίαζαν με γοργούς ρυθμούς και κάποια μαγική στιγμή, το καπάκι του κουτιού που κρατούσε κλειστή την φουντωτή Χριστουγεννιάτικη γιρλάντα με τους εφτά αγγέλους άνοιξε.

Το φως ξεχύθηκε λαμπρό και ζεστό μέσα στο κουτί και ξύπνησε τα αγγελάκια που χαρούμενα φώναξαν όλα μαζί πια:
-Ήρθαν τα Χριστούγεννα! Ήρθαν τα Χριστούγεννα!
Μαζί με αυτό, άνοιξαν και άλλα κουτιά.

Το μεγάλο κουτί με τις γυάλινες μπάλες που τσούλησαν γρήγορα στο χαλί.
Το κουτί με τους βελούδινους φιόγκους που τεντώθηκαν νυσταγμένοι.
Το κουτί με τις καμπάνες που με μιας άρχισαν να χτυπάνε.
Τον ξύλινο καρυοθραύστη που ακόνισε την μασέλα του.
Τα Άγιο-Bασιλάκια που κρατούσαν κιθάρες και βιολιά στα χέρια τους.

Και στη γλώσσα των παιχνιδιών που κανείς δεν γνωρίζει και δεν ακούει, άρχισαν όλα τα στολίδια να πανηγυρίζουν, να γελάνε και να τραγουδάνε χαρούμενα που μετά από μεγάλη αναμονή οι γιορτές έφτασαν και το φως της μέρας ανέδειξε τα όμορφα χρώματα τους.
Μα πιο πολύ χαρούμενος ήταν ο μικρός άγγελος της φουντωτής γιρλάντας. Γιατί αυτός ήξερε πιο μπροστά από τα άλλα στολίδια πως τα Χριστούγεννα είχαν φτάσει.

Το μύριζε και το ένιωθε μέσα στην καρδιά του και δεν έβλεπε την ώρα να σταθεί πάνω στο δέντρο και πάλι.
Και η στιγμή αυτή είχε φτάσει.
Τα λεπτά χέρια μιας όμορφης γυναίκας με μακριά μπουκλωτά μαλλιά μπήκαν μέσα στο κουτί και έπιασαν την γιρλάντα με τους αγγέλους. Η καρδιά του μικρού αγγέλου πήγε να σπάσει.

-Τώρα θα πετάξω ψηλά στο έλατο, σκέφτηκε. Θα δω το στολισμένο σπίτι, τα παιδάκια που τρέχουν γύρω από τα σκορπισμένα στο σαλόνι στολίδια και δώρα, τα χαμόγελα στα πρόσωπα όλων να ζεσταίνουν το κρύο που ένιωθα τόσο καιρό μέσα στο κουτί.
Μα καθώς σκεφτόταν όλα αυτάχρατς!

Το χάρτινο φτερό του πιάστηκε στο καπάκι από το κουτί που δεν είχε καλά ανοίξει και κόπηκε στη μέση.
-Αχ τι κρίμα! Έσκισα το φτερό του τελευταίου στη σειρά αγγέλου. Δεν πειράζει.
Τώρα η γιρλάντα θα έχει μόνο έξι αγγέλους, είπε η γυναίκα με τα μπουκλωτά μαλλιά και παίρνοντας στα χέρια της ένα ψαλίδι έκοψε το σκοινί που συγκρατούσε τον άγγελο στην φουντωτή γιρλάντα και τον έβαλε και πάλι μέσα στο κουτί.
Όλα τότε ησύχασαν.

Τα στολίδια έπαψαν να γελάνε και να φωνάζουνε στη γλώσσα των παιχνιδιών.
Το φως που έλουζε τα κουτιά χλόμιασε και το κρύο σκέπασε τον μικρό άγγελο με το σκισμένο φτερό, που έμεινε ξαπλωμένος στον πάτο του κουτιού.

-Δεν θα γνωρίσω τα φετινά Χριστούγεννα.
Δεν θα μυρίσω τα φρεσκοψημένα γλυκά στο φούρνο.
Δε θα τραγουδήσω μαζί με τα παιδιά, που θα στέκονται στην πόρτα χτυπώντας τριγωνάκια τα κάλαντα για τον Χριστούλη, είπε πολύ λυπημένος ο μικρός άγγελος και χάρτινα δάκρυα άρχισαν να πέφτουν από τα ζωγραφισμένα μάτια του.
Μα πριν προλάβει να κρυώσει η καρδούλα του, άλλο ένα χέρι μπήκε μέσα στο κουτί.
Ήταν μικρό και στρουμπουλό και άρχισε να ψαχουλεύει το κουτί ανακατεύοντας το μπαμπάκι του πάτου τόσο, που ο άγγελος έκανε τούμπες.

Ύστερα, έπιασε τον μικρό άγγελο που έστεκε, χωρίς την γιρλάντα, μόνος με το σκισμένο φτερό του. Κι όταν το χέρι τον σήκωσε, ο άγγελος, έστω και με ένα φτερό, πέταξε ψηλά κι αντίκρισε ένα μικρό παιδάκι, που ίσα ίσα στεκόταν στα ποδαράκια του και περπατούσε άτσαλα.

Το μικρό παιδάκι με τον άγγελο στο τεντωμένο του χέρι έφτασε στραβοπατώντας τη γυναίκα με τα μπουκλωτά μαλλιά και της έδωσε τον άγγελο.
-Θέλεις να τον βάλουμε κι αυτόν στο δέντρο; ρώτησε η γυναίκα.
Το παιδάκι γέλασε τότε τόσο τρανταχτά και γλυκά, που ο μικρός άγγελος έπαψε πια να κρυώνει και μια μαγική θαλπωρή τον τύλιξε.
Η γυναίκα πήρε τον μικρό άγγελο από το χεράκι του παιδιού, του τίναξε από πάνω του τα ανακατεμένα μπαμπάκια και με προσοχή κόλλησε το μισό φτερό που του έλειπε.
Ύστερα, ανεβαίνοντας σε μια μεγάλη σκάλα τον έβαλε πιο ψηλά από τα άλλα στολίδια, πιο ψηλά ακόμα και από την γιρλάντα των έξι αγγέλων.
Στην κορυφή του δέντρου!

Και καθώς το μικρό παιδάκι είδε τον άγγελο τόσο λαμπερό και όμορφο άρχισε να χτυπάει παλαμάκια και για μια στιγμή φάνηκε σε όλους πως ο μικρός άγγελος ζωντάνεψε κι έγινε ένας αληθινός άγγελος που είχε κατέβει από τον ουρανό για να αναγγείλει τη γέννηση του Χριστού.

Κι εκεί απάνω ο μικρός άγγελος έζησε τα πιο όμορφα Χριστούγεννα που είχε ζήσει ποτέ του.
Με μυρωδιές, με τραγούδια, με γέλια και παιχνίδια, μα και με κάτι ακόμα που έκανε τις γιορτινές μέρες πιο πλούσιες και πιο ζεστές.
Με αγάπη!






Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Μην αλλάξεις....


Αυτή η βροχή νιώθω πως περνά μέσα μου,
πως τρυπάει τα κόκαλα μου,
μουλιάζει την ψυχή μου...
Δεν είμαι μελαγχολική μα ακούγοντας τον ήχο της θυμάμαι πολλά.
Χρόνια σαν χιόνια που έλιωσαν κομμάτια της καρδιάς μου...

Οι στιγμές μοιάζουν με τον ήλιο...
έρχονται για λίγο,
μας ζεσταίνουν κι ύστερα χάνονται ξανά αφήνοντας μας στην παγωνιά της νύχτας....

Μέσα μου μαίνεται ένας αγώνας....
ανάμεσα σε αυτά που θέλω να σου πω,
σ αυτά που έρχονται σιγά σιγά σαν την παλίρροια
και τα τεράστια "όρια" που χωρίζουν την καρδιά από την λογική.

"Όλα είναι ζήτημα χρόνου"
αυτό σου λέω συνεχώς,
μα δεν ορίζεται ο χρόνος,
ποιος θα μπορούσε άλλωστε να το κάνει.....
Αναπληρωματικοί είμαστε όλοι έτσι κι αλλιώς....
σε μια καρδιά, σε δυο χέρια, σε μια σκέψη...

Θα έρθει η στιγμή που θα στο πω,
αλήθεια θα σου το πω,
μα τώρα με κρατά ο φόβος,
η ανασφάλεια,
το παρελθόν που άφησε χαρακιές....

Μην αλλάξεις....
μείνει αυτός που είσαι όταν με κρατάς στα δυο σου χέρια....
μείνει αυτός που είσαι όταν μου ψιθυρίζεις "σ αγαπώ"....
μείνει αυτός που είσαι στα μάτια μου όταν κοιτούν τα δικά σου.....








Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010

Γράψε στ' αστέρια τ' όνομα σου....







Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

Μην μου μιλάς για αγάπη...





Κάποτε θα ρθεις μέσα απ την νύχτα....

θα ακούω τα βήματα σου στο μονοπάτι
να πέφτουν σαν στάλες δροσιάς σε μέτωπο που καίγεται από πυρετό.
Και ενώ θα ξέρω ότι είσαι πολύ μακρυά
θα νιώθω την παρουσία σου πολύ κοντινή ...σαν να σαι κάπου γύρω μου...










Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Τυνησία - Το λουλούδι της ερήμου!!

Τα βήματα μου αυτό το καλοκαίρι με πήγανε στις μεσογειακές ακτές της Βόρειας Αφρικής .
Στην Τυνησία !!!
Απέραντη έρημος, οάσεις, αρχαίοι πολιτισμοί, Ισλαμικά μνημεία, σκηνές Βερβερίνων και Τρωγλοδύτες, βόλτα με καμήλες, διάσημα κινηματογραφικά τοπία, αρχαία μνημεία, πολύβουες αγορές σε ένα μεθυστικό μείγμα εποχών και πολιτισμών και τέλος ένα μαγικό ηλιοβασίλεμα στη Σαχάρα.

Ότι κι αν πω θα είναι λίγο, μια εμπειρία που θα μείνει για πάντα στην μνήμη μου.
Οι φωτογραφίες ένα μικρό δείγμα της μαγείας που περιμένει κάθε επισκέπτη !!

Ας ξεκινήσουμε μαζί το ταξίδι ξανά!!

Τι πιο αντιπροσωπευτικό από μια καμήλα !!
Τις έβλεπες παντού.


Στρωμένο χαλί αυτός ο δρόμος
Για να παρηγοριόμαστε εμείς :))


Γκούχου γκούχου
(τα λόγια περιττά )
Βερβερίνος έτοιμος για την επίδειξη!

Το μουσείο " Χίλιες και μία νύχτες "



Σκηνικά από τον πόλεμο των άστρων




Είπα ν αφήσω ένα αναμνηστικό στα σκηνικά, όποιος τα επισκεφτεί ας μου πει αν υπάρχει ακόμη :)))




Κάναμε Σαφάρι με 4Χ4
Μας κατέβασαν από αυτό το ύψος
Και φυσικά αυτό δεν ήταν τίποτα μπροστά σε όσα ανεβήκαμε.
Περιττό να πω πως όταν κατεβήκαμε από τα τζιπ, όλοι αρχίσαμε να κουτρουβαλάμε στην άμμο :))


Το κοριτσάκι και η αλεπού της ερήμου


Πλυντήριο αλόγων :)))


Σαν διαφήμιση της coca cola



Το παιτόνι μας πήγαινε σε μία όαση


Η όαση που λέγαμε

Εκπρόσωπος της Βερβερίνικης φυλής
Μα τι χαμόγελο :)))


Απίστευτη κούραση!!
Όλη την ημέρα έτσι ήταν



Εκεί που έφτανε το βλέμμα σου και άλλο τόσο η έρημος συνέχιζε



Τα καραβάνια μας περίμεναν υπομονετικά για να ξεκινήσουμε την βόλτα στην έρημο Σαχάρα


Όποιος ήθελε μπορούσε να κάνει βόλτα με τα τύπου καρτ


Εδώ προετοιμαζόμαστε φορώντας τις κελεμπίες για την βόλτα στην έρημο με τις καμήλες




Εγώ και ο καμηλιέρης της καμήλας τούρμπο,
είχα "ιδιαίτερες" προτάσεις από τον καμηλιέρη
(την καμήλα εγώ την έβγαλα έτσι γιατί έτρεχε πολύ )

Μην διανοηθεί να γελάσει κανείς για την ενδυμασία :)))
Για να προφυλαχτούμε από την άμμο ντυθήκαμε έτσι .
Φυσικά όταν ξεκίνησε μία mini αμμοθύελλα αυτό δεν βοήθησε καθόλου


Ένα από τα ξενοδοχεία μας


Προλάβαμε την δύση του ηλίου την στιγμή που κάναμε βόλτα στην έρημο με την καμήλα


Η θέα από ψηλά,
από το ανεμόπτερο,
κάτω τα καραβάνια περίμεναν υπομονετικά


Ναι ναι έκανα βόλτα και με ανεμόπτερο !!
Χαιρετάω από ψηλά



Ένα Χωριό που μου διαφεύγει το όνομα :))


Ένα από τα ξενοδοχεία που μείναμε, φτιαγμένο στην άμμο



Τα σπίτια τρώγλες,
τρύπες στην έρημο δηλαδή.
Δωμάτια του σπιτιού τρώγλη




Η γιαγιά με το υπέροχο ύφος ήταν κάτοικος του σπιτιού τρώγλη που επισκεφτήκαμε



Τα σπίτια τρώγλες ήταν σπίτια φτιαγμένα μέσα στην άμμο για να προστατεύονται από την ζέστη και ξεχώριζαν από τις δορυφορικές που είχαν στην επιφάνεια.
Μα να μην βλέπουν το κατιτίς τους οι άνθρωποι ;
:))


Εδώ έγιναν τα γυρίσματα της σειράς " Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ"




Χαμαμέτ






Πως θα μπορούσε να μου ξεφύγει εμένα ένα
τόσο γλυκό μωρό καμήλα :)))))










Υπάρχει και συνέχεια μα σε επόμενη ανάρτηση για να μην σας κουράσω !!







Υ.Γ Ζητώ συγνώμη για τα σχόλια, διέγραψα την ανάρτηση κατά λάθος

και την ξανά δημοσίευσα :(((

Υ.Γ2 Τα μουσικά κομμάτια που ακούγονται είναι Αραβικές επιτυχίες


ΥΓ3 Όχι εγώ τα σχόλια αυτά δεν τα διέγραψα τα 3 πρώτα είχα διαγράψει μαζί με την ανάρτηση , δεν ξέρω τι έγινε, σήμερα το είδα ότι χάθηκαν όλα τα σχόλια, μήπως έχει κάποιος κάποια εξήγησηηηηη


PLEASE !!!!!!!!!!!!!

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

Κάποια μέρα....




"Μια μέρα που θα με ρωτήσεις ποιόν αγαπώ περισσότερο,

Εσένα ή τη Ζωή μου και θα σου απαντήσω τη Ζωή μου,

θα φύγεις μακριά μου χωρίς να ξέρεις ότι Η ζωή μου είσαι εσύ.-"









Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

Η μοναξιά είναι από χώμα....


Στην αναμέτρηση ανάμεσα σε σένα και μένα αναμετρήθηκε ο εγωϊσμός μου με το σύμπαν. Αρχίζω να το αναγνωρίζω ύστερα από τόσες μάχες και τόσους τραυματισμούς πως η δόξα του πολέμου είναι η συμφιλίωση κι η δόξα του νικητή η υποταγή. Η ευγενική υποταγή όπως του βράχου που από σθένους περίσσια σκύβει και πλένει με θάλασσα τα πόδια της στεριάς.

Τα πράγματα δεν τελειώνουν έτσι εύκολα όπως το λέμε, τα πράγματα μεταλλάσσονται .

Δεν θέλω να μιλώ άλλο για μένα. Οι λέξεις είναι φυλακή, κατακρατούν τα δεύτερα και τους ξεφεύγει το κύριο που πετά πέρα σαν ήχος καμπάνας που σε τίποτα δεν φυλακίζεται. Οι λέξεις ταριχεύουν το ζωντανό και δεν το αφήνουν να περπατήσει.

Σ’ αγαπώ πια τόσο που δεν σ’ εχω ανάγκη. Σ’ αγαπώ τόσο που σε απαλλάσσω από μένα. Σ΄αγαπώ αληθινά και δεν φοβάμαι. Κατόρθωσα πραγματικά να μη σε φοβάμαι!

Ο φόβος σου ήταν πανίσχυρος. Με φόβο γεννηθήκαμε, με φόβο ανατραφήκαμε, τίποτα σχεδόν δικό μας δεν είναι ελεύθερο κι είναι δύσκολο να ξαναγεννηθούμε. Λεγεώνες μέσα μας και λεγεώνες προγόνων πίσω μας φοβούνται. Ελευθερία είναι η νίκη του φόβου και τον φόβο η φιλαυτία μας τον σπέρνει. Από πάνω της περνά η πύλη που βγάζει στη ζωή την αληθινή κι άλλον τρόπο δεν έχουμε. Άλλο τρόπο δεν έχω για να ζήσω: να σ’αγαπώ άφοβα, ελεύθερα.

Αγαπώντας σε να υπάρχω, τι να τα κάνω τα ίχνη…

Να σε αγαπώ άφοβα, ελεύθερα! Αρχίζω να εμπιστεύομαι την ζωή και να μην έχω αγωνία. Ζωή δεν είπαμε πως είναι το άλλο όνομα της αλήθειας;

Οι λέξεις είναι ξένα σώματα. Μ’ ενοχλούν. Μπορώ πια να σωπάσω.













Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

....όταν μετρήσεις τις δικές σου ενοχές.....



…και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον. Γιατί ο έρωτας
είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.

Γιατί οι άνθρωποι, ζουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση
στη ζωή των άλλων ......
















Πάντα ζητούσες τα φιλιά Που αφήνουνε σημάδι....!!

Υ.Γ. Αφιερωμένο στο πουθενά και το ποτέ!!

Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

Για σένα ψυχή μου!







Η ζωή αλλάζει μορφή μέσα στα δυο σου μάτια!!!

Ήρθες ψυχή μου κι άλλαξες για πάντα την ζωή μας!!!!!















Υ.Γ. Συγνώμη για την απουσία μου μα δεν μου έχει μείνει μυαλό :)))








 
Powered by Blogger