....όταν μετρήσεις τις δικές σου ενοχές.....

…και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον. Γιατί ο έρωτας
είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.

Γιατί οι άνθρωποι, ζουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση
στη ζωή των άλλων ......

Πάντα ζητούσες τα φιλιά Που αφήνουνε σημάδι....!!

Υ.Γ. Αφιερωμένο στο πουθενά και το ποτέ!!

Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

Μακρινά πράγματα του κόσμου,
δεν θα σας γνωρίσουμε ποτέ....όμως εσείς είναι που δίνετε αυτό το νόημα στην ζωή μας...

Λόγια που δεν καταλάβαμε παρά όταν ήταν πια αργά,
πράξεις ακατανόητες που εξηγήθηκαν μια νύχτα σ'έναν εφιάλτη.
Κι ίσως η μεγάλη περιπέτεια μας περίμενε σε μια πάροδο που δεν της δώσαμε σημασία.

Όμως η πραγματικότητα έχει πεθάνει από καιρό,
γιαυτό σαν πέφτει η νύχτα θυμηθείτε με...

Ώσπου άρχισε να βρέχει και οι στάλες πάνω στα τζάμια
διαγράφονταν δυσανάγνωστες σαν το δίκιο των ανθρώπων...

Μόνο σας παρακαλώ μη με ρωτάτε περισσότερα,
αφού ολόκληρη η ζωή μας δεν είναι παρά η θαμπή ανάμνηση μια άλλης ζωής....

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ που μου πες "αυτό που θα μας συντρίψει ήταν από
την πρώτη μέρα εδώ κοντά μας"
"Τι θέλεις να πεις" σε ρώτησα.
Δεν απάντησες,.
Χίλια χρόνια τώρα και δεν απάντησες.
Αλλά από τότε πριν κλειδώσω κοίταζα κάτω απ τη σκάλα,
πίσω από τον καναπέ και μόνο εκεί δεν κοίταζα -
Δρόμοι που τους διαβήκαμε ολομόναχοι.
Μέρες θαμπές και χρόνια χαμένα.
Κι εκείνο το άρωμα που μας τυλίγει όταν μας έχει πια σφραγίζει το πεπρωμένο...

Αλλά τώρα βρέχει και η βροχή γράφει τις τελευταίες θελήσεις της πάνω στα φύλλα...


Τάσος Λειβαδίτης

Τάσος Λειβαδίτης

Λεπτομέρειες ασήμαντες
που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις
και τα χρόνια μας,
βαλσαμωμένα πουλιά,
μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα -
αλλά κι εγώ ποιός ήμουν;
ένας πρίγκηπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες
ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω.
Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ' έκσταση το δειλινό,
είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον.

-

"Καμιά φορά σκέφτομαι: τι θα έκανα αν ξανάρχιζα την ζωή μου;
Πάλι εδώ θα έφτανα
στην άκρη του κόσμου,
Ω Κύριε των μακρινών σταθμών που τους διαβαίνουμε
κάποτε μες στο όνειρο-
κανείς δεν γύρισε απ το ταξίδι:
ο χρόνος σ΄αλλάζει κι ένας άλλος επιστρέφει αντί για σένα,
.....Κι ίσως θα πρέπει να χαθείς ολότελα
για να μάθεις κάποτε ποιος είσαι..."

-

"Κάποτε θα μας πνίξουν τόσα ανείπωτα λόγια"

-

"Οι αναμνησεις μας πηγαίνουν πιο μακριά
απ΄αυτά που ζήσαμε
κι εγώ ένας αρχαίος διαβάτης που χάνεται στο βάθος"

-

"Ω Θλίψη σε μάθαμε από παιδιά,
σχεδόν πριν γνωρίσουμε τον κόσμο"

Ευχαριστώ πολύ την Kirkh70 για τον υπέροχο Μάνο Χατζιδάκη