Έχουμε ότι αντέχουμε κι ότι αγαπάμε....!!!!!!!!!!!!

Κι ήρθε ο Σεπτέμβρης...!!!
Ακόμη ένας Σεπτέμβρης.....
Δεν με φοβίζει πια, κατάλαβα πολλά κι έμαθα τόσα!!
Θαρρείς μέσα σε λίγους μήνες άλλαξαν τα πράγματα γύρω μου μα ίσως φταίει πως τελικά άλλαξαν τα πράγματα μέσα μου.
Άλλαξα κι εγώ!!!

Φεύγω και γυρίζω .....το ξέρω....μου λείπουν τα βράδια που διάβαζα τα νέα σας, τα σχόλια σας, μου λείπει που τόσο καιρό δεν μοιράστηκα τις σκέψεις μου μαζί σας....
Δεν ξέρω γιατί σταμάτησα να γράφω.
Προσπάθησα, πολλές φορές αλήθεια προσπάθησα, μα τα δάχτυλα μου δεν σχημάτιζαν λέξεις.
Τα λόγια δεν μπορούσαν να γράψουν προτάσεις.

Τι να πω και τι να αφήσω δεν ξέρω, είναι αυτό το συναίσθημα της πληρότητας που δεν σου αφήνει περιθώρια για λέξεις παρά μόνο για χαμόγελα, πλατιά χαμόγελα που νομίζεις πως στο τέλος θα αρχίσουν να πονάνε οι μύες του προσώπου σου.
Να κάπως έτσι :D

Ο μικρός μας μεγάλωσε, μου πιάνει το χέρι και περπατάει, τρέχει, γελάει και φωνάζει λεξούλες που νόημα δεν βγάζουν μα σε κάνουν να χαμογελάς και να θέλεις να τον αγκαλιάσεις τόσο μα τόσο δυνατά !
Γέμισε το σπίτι γέμισε και την καρδιά μας την αγκαλιά μας την ζωή μας ολόκληρη!!

....Και η δική σου φωνή γέμισε τις νύχτες και τις μέρες μου.....Εσύ που ήσουν εδώ μα δεν ήσουν...που σε είχα γύρω μου μα δεν σε αναγνώριζα....Εσύ....Μόνο Εσύ....!!
Με κούρασαν τα πολλά λόγια και οι σκέψεις ....Εσύ ....Μόνο εσύ δεν μιλάς μα λες τόσα πολλά....Εσύ ....Μόνο Εσύ μιλάς στην καρδιά μου και θέλω να μείνεις εκεί ...για όσο.... ίσως και γιαυτό το για πάντα όσο κρατάει αυτό....




Σας φιλώ και .......θα γυρίσω ....πάντα θα γυρίζω !!!

Τι να σου πω......

Και η βροχή σταμάτησε.....
Ο ήλιος δειλά περνά μέσα από τις μισάνοιχτες γρίλιες της καρδιάς....
Έγιναν πολλά τους μήνες αυτούς της απουσίας....
Χαμόγελα , δάκρυα, σιωπές, παρουσίες που άφησαν τον ίσκιο τους στον τοίχο της ψυχής μου
και μνήμες που ανάβουν το βράδυ τα φώτα σαν φάροι,
μην τύχη και χάσω τον δρόμο της επιστροφής...

Όσα η αγάπη ονειρεύεται τ αφήνει όνειρα η ζωή....'έτσι λέει το τραγούδι....
Η δική μας αγάπη δεν άντεξε,
ίσως δεν αντέξαμε κι εμείς το βάρος της....
Δεν με πειράζει που με μισείς....με πειράζει που προσπάθησα πολύ να με μισήσεις....

Μερικά πράγματα "γεννιούνται" για να γίνουν δικά μας αλλιώς τα χάνουμε για πάντα....

Και τώρα εδώ ξανά εγώ κι ο εαυτός μου....εγώ και αυτοί οι τέσσερις τοίχοι...εγώ μέσα σε μένα....
κι εσύ πουθενά.....


Τίποτε δεν έχουμε σταθερό στην ζωή μας πέρα από τη στιγμή που ζούμε κι αυτά που κρατάμε στιγμιαία στα χέρια μας.....

Έφυγα από την δουλειά πριν κάτι μήνες....στα αυτιά μου ηχούν ακόμη τα λόγια εκείνα...

"Λάθος εποχή διάλεξες για αξιοπρέπεια και ηθική" ......

Μα εγώ έφυγα γιατί δεν είμαστε όλοι αντικείμενα προς πώληση.....γιατί τα λεφτά και οι "καρέκλες" δεν έχουν πάντα την δύναμη να μας αγοράσουν όλους..... για να μην μισήσω τον εαυτό μου ξεπουλώντας τον για κάποια βολεμένη θεσούλα.....

Γιαυτό έφυγα....έστω σε λάθος εποχή....γιατί η αξιοπρέπεια δεν γνωρίζει από εποχές ούτε κρίσης .....

......Δύο γεγονότα σημάδεψαν τους μήνες αυτούς της απουσίας.....Δεν ξέρω τι με πόνεσε περισσότερο....ξέρω όμως πως εγώ είμαι πάλι εδώ!!!

Μην αλλάξεις....

Αυτή η βροχή νιώθω πως περνά μέσα μου,
πως τρυπάει τα κόκαλα μου,
μουλιάζει την ψυχή μου...
Δεν είμαι μελαγχολική μα ακούγοντας τον ήχο της θυμάμαι πολλά.
Χρόνια σαν χιόνια που έλιωσαν κομμάτια της καρδιάς μου...

Οι στιγμές μοιάζουν με τον ήλιο...
έρχονται για λίγο,
μας ζεσταίνουν κι ύστερα χάνονται ξανά αφήνοντας μας στην παγωνιά της νύχτας....

Μέσα μου μαίνεται ένας αγώνας....
ανάμεσα σε αυτά που θέλω να σου πω,
σ αυτά που έρχονται σιγά σιγά σαν την παλίρροια
και τα τεράστια "όρια" που χωρίζουν την καρδιά από την λογική.

"Όλα είναι ζήτημα χρόνου"
αυτό σου λέω συνεχώς,
μα δεν ορίζεται ο χρόνος,
ποιος θα μπορούσε άλλωστε να το κάνει.....
Αναπληρωματικοί είμαστε όλοι έτσι κι αλλιώς....
σε μια καρδιά, σε δυο χέρια, σε μια σκέψη...

Θα έρθει η στιγμή που θα στο πω,
αλήθεια θα σου το πω,
μα τώρα με κρατά ο φόβος,
η ανασφάλεια,
το παρελθόν που άφησε χαρακιές....

Μην αλλάξεις....
μείνει αυτός που είσαι όταν με κρατάς στα δυο σου χέρια....
μείνει αυτός που είσαι όταν μου ψιθυρίζεις "σ αγαπώ"....
μείνει αυτός που είσαι στα μάτια μου όταν κοιτούν τα δικά σου.....

....το Ρόδο με το αγκάθι στα χείλη μου φορώ.....

Μόνη το σούρουπο κάνω κύκλους την ζωή......
Αναρωτιέμαι τελικά αν προσέχουμε εκείνους που αγαπάμε
και.....
Αν υπάρχει κάποιος που μας αγαπάει....

Για όλες εκείνες τις μέρες που έφυγαν
κι ότι κι αν νόμιζα δικό μου το σκόρπισαν.....
Σαν ταξιδιάρικα πουλιά που χάθηκαν μακρυά μου,
μια αυγή που ο ήλιος ξεχάστηκε και δεν βγήκε....


Για τα τραγούδια που ζωγράφισαν στίχους μέσα μου
τα βράδια εκείνα που το μόνο που ήθελα
ήταν ένα κομμάτι γαλάζιο ουρανό και μια στάλα ήσυχης θάλασσας....

Για τις νύχτες που μάζευα τα δάκρυα μου
σαν κοχύλια που έμειναν εκεί
την στιγμή που η παλίρροια μέσα μου με άδειαζε ενώ εσύ χαμογελούσες...
Λίγο πριν ξημερώσει...

Σκέφτομαι....δεν μπορώ να σταματήσω λεπτό να σκέφτομαι.
Ώρα πολύ προσπαθώ να σου γράψω μα δεν βρίσκω τις λέξεις....

Μόνη το σούρουπο κοιτάζω το τσιγάρο να τελειώνει....
Το τσιγάρο.....
Ίσως το μόνο που έκαψα.....
Κι εγώ δεν καπνίζω.....


Υ.Γ. Αφιερωμένο στον χρόνο που πέρασε αφήνοντας πίσω του αυτό που είμαι σήμερα.
Την δύναμη να φτάνω αυτά που αγαπώ....

Υ.Γ.2 Το δεύτερο τραγούδι για εκείνους που προσπαθούν να ονειρευτούν!!!

Τα τραγούδια είναι του Δημήτρη!

Για να γιατρέψω τις ατέλειωτες πληγές αφού δεν βγήκες από μέσα μου ποτέ...

Τώρα ακουμπώ δειλά σ'ένα στίχο.
Και είναι αυτός που απόψε θα με κρύψει στην πληγωμένη αγκαλιά του.

Είπες πως οι άνθρωποι μετανιώνουν.
Μα συνεχίζουν να με παγώνουν τα λόγια σου...


Κράτησε με ακόμη μία φορά...
Κι ύστερα σβήσε το φως μην σε δω που θα φεύγεις.....







Υ.Γ Όσες χορδές κι αν σπάσω η μουσική σου θα παίζει ακόμη...

"με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά να κοιμάμαι"....

Κι αν μείναμε εδώ είναι γιατί οι μέρες,
μας διάλεξαν να είμαστε μονάχοι....
Δεν έχω άλλο τι να σου προσφέρω...
Σου απλώνω τα χέρια κι εκεί σε φυλακίζω
ζωή της ζωής μου....
Λησμονημένη φωτιά μου που την στάχτη σου εγώ για πάντα εδώ θα κρατώ....

Δεν είναι που σε χάνω ......
Είναι που έμαθα να σε ζητάω κι αυτό θα μείνει παντοτινά δικό μου.....

Ταξίδια που δεν έκανα.
Και θάλασσες που θάψατε ολάκερη την αλμύρα σας στην καρδιά μου.
Δεν σας φοβάμαι πια μα σας προσμένω....

Δεν είναι που δεν σ'εχω.....
Είναι που έμαθα να σου κλείνω την πόρτα κι εσύ να χτυπάς......

Και τώρα τι;
Τι μένει,
απόψε που κι αυτό το λιγοστό φως σιγά σιγά θα μ αφήσει;

Μένεις εσύ .....
σπασμένο καράβι....
"με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά να κοιμάσαι"....

Κι ύστερα βγήκε ο ήλιος!!

Τι χρειάζεται ένας άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος;
Μια μέρα ήσυχη
Συνηθισμένη
Απλή
Και ηλιόλουστη στην καρδιά!!



Για μένα η ευτυχία μου είσαι εσύ!!
Φως της μέρας που μπαίνεις δειλά και με τυλίγεις!!


Να ζεις για το σήμερα.
Να ονειρεύεσαι για το αύριο.
Και ν΄αγαπάς το χθες σου!!



Κι έτσι εγώ είμαι πλήρης!!




Γιατί η ευτυχία είναι στιγμές
Και οι στιγμές ευτυχία!!!!



Y.Γ. Αφιερωμένο στην μικρή μου νεράιδα
Γιατί η ευτυχία την περιμένει στο επόμενο στενό.....
Και της χρωστά πολλά η ζωή!!

...κι ύστερα άρχισε να βρέχει....

.....Κι όλα έμοιαζαν διαφορετικά πίσω από θολά τοπία....
θόλωσε και το βλέμμα κι έπαψε να ξεχωρίζει τους ίσκιους μιας ζωής
που πέρασε βιαστικά χωρίς να αφήσει σημάδια
παρά λέξεις σκόρπιες που αν τις ενώσεις νόημα δεν έχουν κανένα....

K ύστερα άρχισε να βρέχει αργά.
Μικρές συνεχόμενες στάλες που κατάφεραν να μουσκέψουν την ψυχή μου ως το μεδούλι.
Σιγά σιγά τρύπωσαν και μέσα από το ανοιχτό μου πουκάμισο κι έφτασαν στην καρδιά.
Σηκώνω το χέρι και σκουπίζω εκείνη τη στάλα που άρχισε να κυλά στο πρόσωπό μου.
Κοίτα πώς κατάφερε να σκαλώσει στο μάγουλο μου κι από πίσω της έρχονται κι άλλες....
Όλα φαντάζουν διαφορετικά.
Τεράστια και σκοτεινά.
Σαν να έσβησαν γύρω μου τα φώτα μιας πόλης που χρόνια τώρα φιλοξενεί τα βήματά μου.

"Όταν δεν έχεις τι να πεις καλύτερα να σωπαίνεις"
Έτσι με μάθανε να ζω!!

Κι εσύ;
Μπορείς να σωπάσεις για λίγο;
Εγώ εξασκήθηκα να το κάνω.
Χρόνια τώρα στον ρυθμό της σιωπής εκείνης χορεύω.
Τόσο, που έμαθα πια να την αναγνωρίζω.
Εκκωφαντική μέσα στην μόνωσή της.

Μα πόσο κρατάει μια στιγμή;
Όσο μια αναπνοή κι ύστερα οι στάλες γίνονται οξυγόνο ...... το οξυγόνο σου!!!

Μέσα στο λευκό σου πουκάμισο χωρώ τις νύχτες που κοιμάμαι μόνη....

Κάπου,
στην άκρη κάποιας στιγμής
θα σκαλώσεις στο δίχτυ της σκέψης μου
και θα γίνεις όνειρο και φωτιά μου!!!

.....σαν τατουάζ μείνε επάνω μου με το ανεξίτηλο χάδι σου....

Ο τελευταίος για σένα χορός ..........

....κι όμως δεν ήξερα πως όσα πλάι μου πέρασαν βιαστικά
θα μπορούσαν κάποτε να σταματήσουν τον χρόνο
κι εμένα να μ αφήσουν μόνη.
Σε μια παράσταση που δεν είχε ούτε θεατές ούτε καν πρωταγωνίστρια.
Παρά μόνο φώτα που σβήνουν αργά γεμίζοντας την ψυχή μου ένα απέραντο κενό.

Δεν θυμάμαι πότε σταμάτησα να σκέφτομαι.
Δεν θυμάμαι πως κατάφερα τελικά να φτάσω στην άκρη του δρόμου σου.
Είναι που κάθε τι είχε το χρώμα της σιωπής κι αυτό δεν χωράει πια στην καρδιά μου.
Έφυγα νωρίς και εκείνη ήρθε αργά.
Μα ήρθε κι αυτό είναι αρκετό.

Ότι σε κάνει να πονάς.
Αυτές είναι για μένα οι λάθος επιλογές .
Σε κάθε τι.
Κι εγώ έκανα πολλές.
Κι ίσως το μόνο που δεν θα καταφέρω ποτέ να συγχωρήσω είναι πως έμεινα τόσο πολύ στο λάθος μου....

Πέρασε καιρός που πια δεν σου γράφω.
Είναι που κι αυτές οι λιγοστές λέξεις μου χάθηκαν.
Καθώς τα φώτα γύρω έσβηναν.
Κι εκείνη η άδεια αίθουσα περίμενε υπομονετικά τον ερχομό της νέας παράστασης.....



Σ ευχαριστώ !!!!!

It is raining where you are?

Είναι βράδια σαν κι αυτό που τα λόγια γίνονται ναυάγια στην ψυχή.....
Είναι βράδια που η σιωπή γίνεται στίχος και μελωδία σε ταξίδι ονειρικό.....
Τότε που οι στιγμές περνάνε από μπροστά σου σαν τραίνα θορυβώδη γρήγορα και
βιαστικά.... σαν την ζωή ....
Τότε που τα μάτια δεν φτάνουν να δουν την αλήθεια.
Τότε που δυο χέρια κρατούν μια ζωή.....
Μα τι νόημα έχει να μ αγαπάς αν δεν το νιώθω....
Τι νόημα έχει να με ζητάς αν δεν σ ακούω...
Υπήρχες πάντα και βρίσκεσαι παντού εκτός από μέσα μου...
Σ έχασα πριν το φως της μέρας ξημερώσει...πάντα σε χάνω κι αυτό έγινε τρόπος ζωής....

Τι νόημα έχει να με κοιτάς όταν πια δεν με βλέπεις και να μ αγγίζεις όταν με έχεις ήδη κάψει.....

Και ύστερα άρχισε να βρέχει ....
Μια αρρωστημένη και σπαρακτική βροχή απλώθηκε γύρω μου.....
Κι εγώ ακόμη εδώ να ζητώ απαντήσεις......

Διάλεξε εσύ τον τίτλο .....

Το τελευταίο διάστημα νιώθω να έχω μπει μέσα σ έναν ανελκυστήρα και να πηγαίνω μια πάνω μια κάτω.
Πότε το ένα πότε το άλλο και η ψυχολογία μου κάνει βόλτες από την κορυφή μέχρι τον πάτο.
Και η ψυχή μου πιο πολύ με μπακαλοτέφτερο μοιάζει πια παρά με ψυχή.
Όλα βερεσέ τα αγοράζω και τίποτα δεν έχω δικό μου....

Από το πρωί παλεύω να ταιριάξω εκείνο το τσουλούφι στα μαλλιά μου κι ακόμη δεν τα έχω καταφέρει.
Ατίθασο και πεισματάρικο κι αυτό σαν εμένα.
Από το πρωί αλλάζω ξανά και ξανά ρούχα και τίποτε δεν μου αρέσει.
Θαρρείς και έχουν συμφωνήσει όλα μαζί να κηρύξουν τον πόλεμο.

Και ύστερα ξανά εσύ να περνάς από μπροστά μου χωρίς να με δεις....
Δεν μου κάνει εντύπωση πια....άλλωστε ποτέ σου δεν έβλεπες αυτό που πραγματικά ήμουν παρά μόνο αυτό που εσύ ήθελες να είμαι...


Στεναχώρια λένε είναι η απόσταση ανάμεσα σ αυτό που έχεις και σ αυτό που επιθυμείς κι εγώ κουράστηκα ν'αφουγκράζομαι τους αναπάντητους μονολόγους μου...
Αν ο καθένας μας ήρθε στον κόσμο για να κάνει κάτι ορισμένο εγώ νομίζω πως ήρθα ακριβώς γιαυτό, να σκέφτομαι.....

Φτάνει, αρκετά για σήμερα.
Όχι άλλες σκέψεις .....

Βάζω το αγαπημένο μου τζιν, τις γόβες μου,λίγο άρωμα πίσω από τα αυτιά και φεύγω.....

Κι επειδή η διάθεση άλλαξε αλλάζω και το τραγούδι :)))

Με την καρδιά ακούς καλύτερα....

Η καρδιά του ερωτικού σταμάτησε να χτυπά.....
Πάγωσα ..... δεν βρίσκω τα λόγια.....
Έφυγε εκείνος που γέμιζε τα μοναχικά μου βράδια με νότες...
Έφυγε εκείνος που διάβαζε τις σκέψεις μου δυνατά......
Κανένα βράδυ δεν θα είναι πια το ίδιο Γιάννη χωρίς εσένα.....




Ζητώ συγνώμη για την απότομη αλλαγή του θέματος μα η ζωή ποτέ δεν μας ρωτά και μας παίρνει πάντα εκείνους που αγαπάμε.
Έφυγε ο Γιάννης , η φωνή και η καρδιά του ερωτικού....
Και εγώ εδώ να ανοίγω τα βράδια ξανά τον σταθμό περιμένοντας να τον ακούσω....
Τόσα και τόσα βράδια μέχρι το πρώτο φως της μέρας.....
H καρδιά μου πονά....από εχθές το βράδυ που το έμαθα η σκέψη σταμάτησε σε εκείνη
την στιγμή που η φωνή σου "ακουμπούσε" τα γραμμένα λόγια μου σ'ενα τεράστιο e-mail....

γιατί........πόσα γιατί μπορεί ν αντέξει η καρδιά....



εδώ θα είμαστε πάντα...νυχτοπούλι του ερωτικού....

Το πιο γλυκό μου παραμύθι η ζωή!!!!

Ψυχή μου κομμάτι δικό μου σε νιώθω κι εγώ.
Αίμα από το αίμα μου!!
Έτσι μικρούλι να σαλεύεις, να γυρίζεις, να κάνεις τούμπες.
Μια δεξιά μια αριστερά.
Μας χαμογέλασες θαρρώ με τα μικρά χειλάκια σου μας έγνεψες γλυκά.
Ξέρεις πόσοι άνθρωποι σε περιμένουμε μικρέ μου;
Τέσσερις μήνες ακόμη.
Τέσσερις μήνες και θα γεμίσεις τις αγκαλιές μας.
Ξέρεις πόσοι άνθρωποι σε λαχταράμε ακριβέ μου;




Εμείς και το μικρό μας!!


Αυτοί θα είμαστε πια !!!



Αφιερωμένο στον μικρούλη μας που σε τέσσερις μήνες θα γεμίσει την ζωή μας!!!

Το καλοκαίρι παντρεύτηκε η δίδυμη αδερφή μου.

Οι περισσότεροι θα το ξέρετε ήδη πως ήμουν και η κουμπάρα.

Τον Μάιο θα φέρει στον κόσμο τον πρώτο μικρούλη μας άγγελο.

The piano...

Φωνή της ψυχής μου εσύ ! ! !

"Γυριστρούλα σε φοβάμαι"

Εμένα;

Γιατί;

Υ.Γ. Βγάλε τώρα εσύ συμπέρασμα....εγώ δεν μπόρεσα!!!!

Μεθυσμένα στενά...

Είναι στιγμές που δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους.
Άλλα σκέφτονται.
Άλλα θέλουν.
Άλλα ζητάνε.
Και άλλα κάνουν.

Δεν σε αδικώ που δεν μπορείς κι εσύ να με καταλάβεις....
Πάει καιρός που ούτε εγώ το μπορώ πια.
Έγινα σαν όλους εκείνους.
Όλους εκείνους που έλεγες δειλούς και αδρανείς....
Ίσως να έχεις δίκιο μα πως μπορεί να ορίσεις την αδράνεια μέσα σε στιγμές που τρέχουν χωρίς να πηγαίνουν πουθενά....
Πως ορίζεις τα χαμόγελα σε ένα πρόσωπο που ο χρόνος αδυσώπητα ξαπλώνει σε γραμμές.....

Δεν είναι πως φοβάμαι αλλά να... αυτά τα λόγια μοιάζουν σαν ηχώ στην σιωπή και ύστερα άξαφνα γίνονται εκκωφαντική σιωπή σε πολύβουες λέξεις που δεν λένε απολύτως τίποτα .......

Δεν είναι πως διστάζω αλλά.... να.... εκείνη η ανάμνηση έχει ρίξει άγκυρα και με κρατά εκεί...πίσω στον χρόνο που δεν έφτασε μέχρι εδώ όσο δυνατά κι αν τραβούσα το χέρι της...

Ούτε μπροστά ούτε πίσω...
Αυτά είναι τα βήματα μας.....
Εδώ....μόνο εδώ...



Θα ήθελα να ήταν πιο απλά τα πράγματα.

Δεν είναι όμως.



Υ.Γ. Θα μου περάσει.
Πάντα μου περνάει, δεν το έχεις μάθει πια;

Driving Home For Christmas!!

H πόλη άρχισε να φορά τα γιορτινά της.
Λαμπάκια
Στολίδια
Χρώματα
Χαμόγελα.

Παρατηρώ τους ανθρώπους μέσα από την βιτρίνα
του αγαπημένου μου μικρού καφέ της γειτονιάς μου.
Είμαστε τέσσερις.
Από τότε που θυμάμαι σχεδόν τον εαυτό μου τέσσερις είμαστε.
Εγώ κι εσείς.
Μια γροθιά ενωμένη είμαστε.

Μιλάμε θαρρείς με τις ώρες.
Λέμε για όσα πέρασαν κι εκείνα που θα ρθουν.
Με ιεροτελεστία μοιάζει πια.
Στο ίδιο μαγαζί.
Τον ίδιο καφέ.
Τα ίδια σχόλια και τα κρυφά γέλια!

Τέσσερα άτομα στο γνωστό μικρό καφέ της γειτονιάς
που τώρα άναψε κι αυτό τα φώτα του.
Φόρεσε κορδέλες και πολύχρωμα λαμπιόνια.

Πιο ζεστό και πιο μικρό που μοιάζει!!!

Κάποτε σου μιλούσα γιαυτή την παρέα μας.
Το θυμάσαι;
Πόσο μου λείπει που δεν μπορώ να το κάνω πια.....

Όλα φαίνονται διαφορετικά.
Τυλιγμένα με κορδέλες και νότες εορταστικές.

Κάθομαι στο ίδιο τραπέζι που είχες καθίσει εσύ τότε.
Δεν είναι η πρώτη φορά μα σήμερα νιώθω περίεργα...

Ακόμη ένας χρόνος γλίστρησε βιαστικά αφήνοντας πίσω του στιγμές πολλές....

Κάθε χρόνο κάνω την ίδια ευχή και ζητώ το ίδιο δώρο....
Κάθε χρόνο όλα είναι ίδια εκτός από μένα....

Άρχισε να σκοτεινιάζει.
Ο καφές μου έχει παγώσει εδώ και ώρα .
Σήμερα μου τον έφεραν σε διαφορετική κούπα.
Χριστουγεννιάτικη κι αυτή....

Κανείς απόψε δεν θα κοιμηθεί...

"Οι πιο μεγάλες νύχτες
είναι αυτές που κλαις και δεν σ'ακουν..."


Είναι φορές που φεύγεις μόνο για να φύγεις.
Χωρίς προορισμό.
Χωρίς αποσκευές.
Ακολουθείς τους χτύπους της καρδιάς και αυτός ο ήχος γίνεται ο αγαπημένος σου ρυθμός.

Είναι φορές που ξέρεις πως θα πονέσεις κι όμως συνεχίζεις
να βαδίζεις προς αυτό.
Κάτι σε τραβά.
Θαρρείς πως σ έχει δεμένο.

Είναι φορές που η σιωπή είναι τόσο πηχτή που νομίζεις πως την βλέπεις.
Την αγγίζεις.
Αφήνει τα σημάδια της παντού.
Γύρω σου.
Μέσα σου.

Ανοίγεις το παράθυρο.
Οξυγόνο που περνά στο αίμα σου.
Το έχεις ανάγκη.
Για να ξεχάσεις ή να ξεχαστείς...

Είναι φορές που ψάχνεις ένα χέρι μέσα στο σκοτάδι.
Ψηλαφίζεις τα πράγματα γύρω σου.
Ελπίζεις πως κάπου εκεί υπάρχει για σένα.
Μόνο για σένα...

Είναι φορές που νιώθεις πιο μόνος από ποτέ.
Τότε που ο άνεμος φυσάει με μανία πάνω στα παράθυρα σου.
Τότε που τα χρώματα γύρω σου γίνονται σκούρα.
Τα βήματα βιαστικά.
Γυρεύεις ξανά ένα χέρι να κρατήσει σφιχτά το δικό σου.
Μέσα στο κρύο.
Να σου ψιθυρίσει πως σ αγαπά.
Εσένα...
Μόνο εσένα...

Είναι φορές που νιώθεις τόσο μόνος κι αυτή η μοναξιά γίνεται
ρούχο στο σώμα σου.
Άρωμα στο δέρμα σου.
Ήχος στην φωνή σου.
Δάκρυ στα μάτια σου.
Είναι τότε που γυρεύεις ένα χέρι να κρατήσει σφιχτά την ζωή σου.
Κι εσένα...μόνο εσένα...

Κλείνεις το παράθυρο.
Κρυώνεις.
Είναι αργά.
Οι δείκτες στο ρολόι δεν σταματούν να τρέχουν.

Ακόμη ένα βράδυ...
Σαν χάδι απλώνεται και σε τυλίγει...
Κι εσύ περιμένεις ...χωρίς να ξέρεις ποιόν..

Πεθαμένες καλησπέρες δεν γουστάρω να μου πει...