Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

Μολυβένιος στρατιώτης




Εικοσιπέντε μολυβένιοι στρατιώτες, όλοι αδέρφια.
Κατασκευάστηκαν κάποτε από το λιώσιμο μιας παλιάς κουτάλας.
Είχανε όπλο στον ώμο, ήτανε στητοί και φορούσαν στολές γαλαζοκόκκινες πολύ χαρούμενες.

Ένα παιδάκι είχε γενέθλια και αυτό ήταν το δώρο του!!

Τους έβγαλε όλους από το κουτί και τους έστησε πάνω στο τραπέζι.
Πόσο μοιάζανε μεταξύ τους οι μολυβένιοι στρατιώτες!!
Μόνο ένας ήταν διαφορετικός.
Είχε μόνο ένα πόδι γιατί ήταν ο τελευταίος και δεν είχε απομείνει πολύ μολύβι.
Κι όμως στεκότανε στο ένα του πόδι το ίδιο σταθερά με τους άλλους που είχανε δύο.

Πάνω στο τραπέζι όπου τοποθετήθηκαν οι μολυβένιοι στρατιώτες υπήρχαν κι άλλα παιχνίδια.
Ένα καταπληκτικό τραινάκι, δέντρα με πανέμορφα πουλιά, μια λίμνη φτιαγμένη από ένα κομμάτι καθρέφτη και ένα χάρτινο κάστρο.

Όμως το ωραιότερο παιχνίδι ήταν μια δεσποινιδούλα στημένη στην ανοιχτή πόρτα του κάστρου. Χάρτινη κι αυτή αλλά φορούσε ένα υπέροχο φόρεμα από μουσελίνα και μια κορδέλα θαλασσιά στους ώμους σαν εσάρπα με χρυσοκλωστή στις άκρες.
Το κορίτσι είχε τεντωμένα τα δυο του χέρια γιατί ήταν χορεύτρια και είχε το ένα πόδι σηκωμένο τόσο ψηλά στον αέρα που ο μολυβένιος στρατιώτης δεν το έβλεπε και νόμιζε πως ήταν σαν κι αυτόν.

Πόσο μου μοιάζει σκέφτηκε.
Και είναι τόσο όμορφη!!
Όμως η κοινωνική διαφορά μας είναι τόσο μεγάλη!!
Εκείνη ζει σε ένα χάρτινο κάστρο ενώ εγώ σ'ενα κουτί.
Αλλά δεν είναι κακό να την γνωρίσω.

Έτσι εγκαταστάθηκε πίσω από μία ταμπακιέρα που υπήρχε πάνω στο τραπέζι.


Από εκεί παρατηρούσε άνετα την μικρή κυρία η οποία εξακολουθούσε να στέκεται στο ένα
της πόδι χωρίς να χάνει την ισορροπία της.

-Πόσο θα θελα να με ερωτευτεί μια τόσο όμορφη κοπέλα!!
-Πόσο θα θελα να γίνει δική μου για πάντα!!!


Βράδιασε.....

Όλοι οι άνθρωποι του σπιτιού πήγαν για ύπνο και τα παιδάκια στα κρεβάτια τους.
Τώρα ήταν η σειρά των παιχνιδιών να παίξουν.

Το τραινάκι έτρεχε ανάμεσα στα δέντρα.
Τα ανθρωπάκια κουνιόντουσαν στο λούνα παρκ και γελούσαν.
Οι κύκνοι στην λίμνη πολεμούσαν με τα φτερά τους...

Γινότανε τέτοιος σαματάς που το καναρίνι ξύπνησε κι αυτό κι άρχισε την φλυαρία.
Οι μολυβένιοι στρατιώτες θορυβούσαν μέσα στο κουτί τους γιατί θέλανε κι αυτοί να παίξουν.

Ανοίξτε μας!!
Θέλουμε να χορέψουμε!!

Αλλά το κουτί δεν άνοιγε....

Οι μόνοι που δεν πήραν μέρος στην γιορτή ήταν ο μολυβένιος στρατιώτης και η μικρή χορεύτρια.

Αυτός στητός, στο ένα του πόδι, δεν πήρε ούτε μια στιγμή τα μάτια του από πάνω της.

Την άλλη μέρα το πρωί τα παιδιά σηκώθηκαν από το κρεβάτι τους και ο μολυβένιος στρατιώτης τοποθετήθηκε στο περβάζι του παραθύρου.
Παραμένει άγνωστο αν υπαίτιος ήταν ο φασουλής ή ο αέρας αλλά σε λίγο το παράθυρο άνοιξε απότομα και ο μολυβένιος στρατιώτης έπεσε με το κεφάλι από το τρίτο πάτωμα στον δρόμο.

Τι φοβερή πτώση!!

Το ένα του πόδι στριφογύρισε πολλές φορές στον αέρα

Στριφογύριζε! Στριφογύριζε! Στριφογύριζε!

Τέλος ο στρατιώτης προσγειώθηκε απάνω στο καπέλο του και η ξιφολόγχη του χώθηκε ανάμεσα σε δύο πλακάκια του δρόμου.

Η καμαριέρα και το αγοράκι έτρεξαν αμέσως αλλά αν και παραλίγο να τον πατήσουν δεν μπόρεσαν να τον βρουν.

Αν ο μολυβένιος στρατιώτης είχε φωνάξει "εδώ είμαι" θα τον έβρισκαν εύκολα όμως αυτός σκέφτηκε : Είναι ανάρμοστο για στρατιώτη με στολή να ζητάει βοήθεια!

Τότε άρχισε να βρέχει.
Όλο και χόντραιναν οι σταγόνες και έπιασε μπόρα κανονική.
Όταν σταμάτησε πέρασαν δύο αγόρια.
Το ένα είπε:

Κοίτα αυτό το μολυβένιο στρατιωτάκι!
Θα κάνει την πρώτη του βαρκάδα.

Φτιάξανε λοιπόν μια βάρκα από κομμάτι εφημερίδα, βάλανε μέσα τον στρατιώτη αφήσανε την βάρκα στα νερά του πεζοδρομίου και τρέχανε πίσω της χτυπώντας τα χέρια τους.

Δες! Δες πως σκαμπανεβάζει η βαρκούλα!
Τι γρήγορα που στριφογυρίζει θα ζαλιστεί ο στρατιώτης!!
Μπα!
Δεν κουνάει ούτε βλέφαρο, κοιτάζει ίσια μπροστά του με το όπλο σφιγμένο στον ώμο του.

Ξαφνικά η βάρκα πέρασε μέσα από ένα μεγάλο λούκι.
Ο στρατιώτης βρέθηκε στο σκοτάδι σαν να τον είχαν κλείσει πάλι στο κουτί με τους άλλους.

Αχ! Βοήθεια χάνομαι κατρακυλάω!!
Σίγουρα φάρσα του φασουλή είναι!!!
Μακάρι να ήταν εδώ στην βάρκα κι εκείνη!!
Δεν θα μ ένοιαζε όσο σκοτάδι κι αν είχε!!

Ακριβώς εκείνη την στιγμή εμφανίστηκε ένας αρουραίος που ζούσε στο λούκι.

Διαβατήριο έχεις;

Του φώναξε.

Αλλά ο μολυβένιος στρατιώτης έμεινε σιωπηλός και έσφιξε το όπλο στον ώμο του.
Η βάρκα συνέχισε την πορεία της και ο αρουραίος την ακολούθησε.
Έξαλλος από θυμό έδειχνε τα δόντια του και φώναζε στα ξυλαράκια και τα άχυρα:

Σταματήστε τον! Δεν πλήρωσε διόδια και δεν μου έδειξε το διαβατήριο του!

Αλλά το νερό γινότανε όλο και πιο ορμητικό.

Η βάρκα βυθιζόταν, το χαρτί μούλιαζε, το νερό κάλυψε το κεφάλι του στρατιώτη.
Αυτός σκέφτηκε την όμορφη χορεύτρια που δεν θα την ξανά έβλεπε ποτέ...

Το χαρτί έλιωσε και ο μολυβένιος στρατιώτης άρχισε να βυθίζεται αλλά την ίδια στιγμή τον κατάπιε ένα μεγάλο ψάρι...

Κάποιος ψαράς έπιασε το ψάρι, το πούλησε στην αγορά, κάποιος το αγόρασε και το έφερε στην κουζίνα του σπιτιού και τώρα η μαγείρισσα το καθάριζε με ένα μεγάλο μαχαίρι.

Α! Κοίτα τι έχει μέσα στην κοιλιά του αυτό το ψάρι;
Έναν μολυβένιο στρατιώτη!

Τον έπλυναν λοιπόν, τον έβαλαν στο τραπέζι και- όπως όλα τ απίθανα συμβαίνουν σ'αυτον τον κόσμο- ο στρατιώτης διαπίστωσε ότι βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο όπου είχε ξεκινήσει.
Είδε τα ίδια παιδιά, τα ίδια παιχνίδια στο τραπέζι και ανάμεσα τους το θαυμάσιο κάστρο με την πανέμορφη χορεύτρια, η οποία στεκόταν ακόμη στο ένα πόδι και το άλλο το είχε μετέωρο στον αέρα.
Ήταν κι αυτή ακίνητη και απτόητη.

Πόσο συγκινήθηκε ο μολυβένιος στρατιώτης!!

Την κοίταξε, τον κοίταξε κι αυτή, σκέφτηκαν τόσα πολλά!!!
Αλλά κανένας τους δεν είπε λέξη..

Ξάφνου ένα από τα παιδάκια πήρε τον στρατιώτη και τον έριξε αδιάφορα στο τζάκι.

Ο μολυβένιος στρατιώτης στεκότανε τώρα μέσα στις φλόγες.
Καιγότανε....

Δεν ήξερε όμως αν αυτή η κάψα ήταν αποτέλεσμα της πραγματική φωτιάς ή της φλόγας της αγάπης του.
Είχε χάσει εντελώς το χρώμα του
Κοίταξε την κοπέλα με μάτια γεμάτα πόνο,
τον κοίταξε κι αυτή.

Τότε ο μολυβένιος στρατιώτης αισθάνθηκε να λιώνει.

Μια πόρτα κατά τύχει άνοιξε, ο αέρας παρέσυρε την χορεύτρια που έτσι αέρηνη και λεπτοκαμωμένη όπως ήταν πετάχτηκε μέσα στο τζάκι, δίπλα στον μολυβένιο στρατιώτη, πήρε φωτιά, καιγότανε τώρα κι εκείνη μαζί του....

Τι παράξενο!!!

Η μόνη στιγμή που ο μολυβένιος στρατιώτης στάθηκε κοντά στην αγαπημένη του χορεύτρια ήταν...μέσα στην φωτιά...

Λιώσανε και οι δυο στις φλόγες της αγάπης!!!

Το άλλο πρωί, όταν η καμαριέρα μάζεψε τις στάχτες, βρήκε....
μια μολυβένια καρδιά και ένα χρυσό δαχτυλίδι...



Λίγο νωρίς ή...λίγο αργά...
Χρόνια πολλά...για τα γενέθλια σου!!!!






34 Αρώματα:

Μαρια Νικολαου είπε...

Τι γλυκια και ομορφη αναρτηση...
Καλημερα Αναστασία μου και καλο ΣΚ να εχεις

Ξωτικουλι είπε...

Απο τότε που ήμουν μικρή, έκλαιγα με αυτο το παραμυθάκι.Ακόμα και τωρα, ένας κόμπος στάθηκε στο λαιμό μου και τα ματια μου βούρκωσαν..
Να είσαι καλά που μου το θύμισες.
Καλή σου μέρα.

είπε...

αχχχχ..

δε θυμομουν το τελος αυτου του υπεροχου παραμυθιου.. νομιζα πως ηταν ζησανε αυτοι καλα κι εμεις καλυτερα..
:(((

τι κριμα..
ισως ομως να ηταν και λυτρωση ε;

χρονια πολλα!

Vaggelis είπε...

τι μου θύμησες....
και χρόνια πολλά σε όποιον έχει γεννέθλια

gaykarkinos7 είπε...

Σήμερα στην Άθηνα βρέχει πολύ,απο τις εφτά σε δημόσια υπερεσία για δουλειά,στο γυρισμό για το σπίτι,ποτάμια έτρεχε το βρόχινο νερό στους δρόμους και έπερνε μαζί του την καρδιά και την αγάπη σαν ένα καραβάκι σε θάλασσα τρικυμιώδη.
Μα ακόμα και τώρα η φωτιά καίει σπλάχνα και σωθηκά.
Οι δρόμοι σε φέρνουν πάντα απο εκεί που εκκίνησες και κάθε φορά σε μια νέα διαδρομή.
Την Καλημέρα μου!
Πολλά φιλιά!

Πανος. είπε...

Υπεροχη εγγραφη Αναστασια..Απο τα πολυ ομορφα και ακρως αγαπησιαρικα παραμυθια..Ετσι ειναι η αγαπη..λιωνεις μεσα στη φωτια της και γινεσαι ο πιο ευτυχισμενος ανθρωπος..καλημερα και ομορφη μερα να εχεις..

b|a|s|n\i/a είπε...

ακόμα και στις στάχτες σαν ψάξουμε θησαυροί υπάρχουν. αρκεί να έχουμε την διάθεση να αναζητούμε.
φιλιά πολλά! καλημέρα σου!
ποιος εορτάζει; η χορεύτρια; ο μολυβένιος στρατιώτης; ή και οι δύο;

next_day είπε...

Δεν έχω τί να πώ..απο τα πιο όμορφα παραμύθια να είσαι καλά που μου το θύμισες!!!
Και χρόνια πολλά!! ;)

ΝΙΚΟΣ K._ΑΡΩΓΗ είπε...

Καλημέρα,
Πολύ συγκινητικό παραμύθι και όπως όλα τα παραμύθια έχουν ένα δίδαγμα!
Όποιος μπορεί και αγαπά μπορεί και να αγαπιέται. Η δύναμη της αγάπης, κάνει θαύματα!
Φιλιά Αναστασία μου!:-)

Artanis είπε...

Καλημέρα Αναστασία μου...Πανέμορφο παραμύθι...
Σε φιλώ...

annafrank είπε...

Πολύ ομορφο το παραμύθι!Μου αρεσαν πολύ τα παραμύθια!!Ειδικα,οταν ειχαν HAPPY END...Με συγκίνησες καρδιά μου!!Με γύρισες κάτι χρόνια πίσω!!!
Ομορφο βροχερό απόγευμα!!Φιλάκια πολλα

Stratos είπε...

Πολύ όμορφο παραμυθάκι.
Καλημέρα! :)

ΦΟΥΛΗ είπε...

Σήμερα έχεις βαλθεί να μας γυρίσεις χροοονια πίσω, στην εποχή των παιδικών παραμυθιών, να είσαι καλά Αναστασία μου...

efhbos είπε...

Υπεροχο παραμυθι...Τετοιες "αγαπες"...Μονο στα παραμυθια μπορουν να υπαρξουν.

Κωνσταντίνος Κόλιος είπε...

Πολύ όμορφο και συγκινητικό.

Χρόνια πολλά στον γενεθλούχο.

Skouliki είπε...

τελικα ενα παραμυθι μπορει να σου φερει πολλες αναμνησεις
φιλια

lena_zip είπε...

Και χρειαζόμουν ένα παραμύθι τόσο πολύ!
Έν παραμύθι να μου θυμίσει πως δεν ξεχνιούνται αυτά που δεν είναι γραφτό ή που δεν είναι η ώρα τους να ξεχαστούν.
Καλό Σαββατοκύριακο Αναστασία μου!

zoyzoy είπε...

Πόσα χρόνια έχω να το διαβάσω!!
Το'χω συνδέσει με τα Χριστούγεννα αυτό το παραμύθι ίσως γιαυτό με μελαγχολεί αυτή η μεγάλη γιορτή.

Καλό ΣΒΚ να'χεις με φιλιά θαλασσινά!!

Vassilis είπε...

Μια φωτιά έκαιγε την καρδιά του μολυβένιου στρατιώτη.
Μια φωτιά τον λύτρωσε στο τέλος και τον ένωσε για πάντα με την αγαπημένη του.

VagSiok είπε...

Σε αντίθεση με τα μικρά παιδιά που ένα παραμύθι είναι απλά μια μακρόσυρτη ιστορία που την ακούν πριν κοιμηθούν..
Για κάποιους πιο μεγάλους (και για μένα ενίοτε), είναι μια ευκαιρία να ξεκλειδωθούν αναμνήσεις, κρυφά νοήματα και συνειρμοί..
Καλησπέρα!

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ είπε...

Το αγαπημένο μου παραμύθι!...

Αυτό που σημάδεψε τη ζωή μου...

σ' ευχαριστώ, φίλη μου!

Με φιλιά!

ΚΙΡΚΗ είπε...

Και έγινε ο μολυβένιος καρδιά και η κοπέλα δαχτυλίδι!
Όμορφη ανάρτηση, παλιό το παραμύθι και τόσο...μα τόσο συναισθηματικό!
Σ' ευχαριστώ

Talisker Stt. είπε...

πολυαγαπημενο παραμυθι
οταν ημουν μικρη και εβρεχε κοιτουσα πολλες φορες στα νερα που μαζευονταν στα χαντακια του δρομου μη δω ξεμπαρκο κανενα στρατιωτακι και το σωσω απο το στομα του ψαριου...

ποσο με φοβιζε εκεινη η εικονα..

και ναι καλα λεει το σκουλικι ξυπναει αναμνησεις..

μα δεν ειναι μονο τι λες

αλλα και το ως το λες...

χχχχχχχχχ

katrine είπε...

Με γύρισες πίσω σε μια,απίστευτα, χρονική στιγμή που το χρειαζόμουν.Όμορφο ποστ αλλά και η επιλογή σου γι αυτό το συγκεκριμένο παραμύθι.
Καλό βραδάκι σου και ευχές

Μαργαρίτα είπε...

"Η μόνη στιγμή που ο μολυβένιος στρατιώτης στάθηκε κοντά στην αγαπημένη του χορεύτρια ήταν...μέσα στην φωτιά...

Λιώσανε και οι δυο στις φλόγες της αγάπης!!!"

Όταν η αγάπη φλέγεται
μέσα από τις στάχτες αναδύεται
η αντοχή της...

Να είσαι πάντα καλά Αναστασία μου!!!
Σε φιλώ γλυκά και σ' ευχαριστώ ***

katrine είπε...

υγ: .....και επειδή η Tal , λέει όχι μελαγχολίες, το μάζεψα και δεν συγκινήθηκα, αλλιώς ουουου βραδιάτικα!!

Φιλιά να περάσεις όμορφα:))

Αναστασία είπε...

Πέρασα πολλά βράδια ακούγοντας από μια παλιά κασέτα τον μολυβένιο στρατιώτη.
Πάντοτε με έκανε να νιώθω μια γλυκιά μελαγχολία.
Για όλα εκείνα που τόσο ήθελα δικά μου,
για όσα έχασα και για εκείνα που δεν έφτασα.
Από παιδί η γλυκιά φωνή εκείνης που διάβαζε το παραμύθι αυτό που δυστυχώς δεν θυμάμαι ποια ηθοποιός ήταν ηχούσε συνεχώς στα αυτιά μου. Με συγκινούσε τόσο αυτός ο μολυβένιος στρατιώτης και ιδιαίτερα στο τέλος.
Τότε που συνειδητοποιείς πως μερικά πράγματα θα καταλαμβάνουν μεγάλη ίσως και την μεγαλύτερη θέση στην καρδιά σου.....

Σας ευχαριστώ που το μοιραστήκατε μαζί μου!!
Κι εσένα!!
Ακόμη κι αν δεν το άκουσες...

Roadartist είπε...

..Τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια, αλλά τουλάχιστον δεν λένε ψέματα..
Φτιάξε το κόσμο σου και χάσου σε αυτόν.. Τόσο πολύ όμορφο.. τη καληνύχτα μου :)

Γιάννης Παππάς είπε...

από ένα καμένο ερωτά έμεινε μια μαύρη καρδιά και ένα δαχτυλίδι
η απόλυτη αλήθεια

καλο σου βραδυ

HELIASTER είπε...

Οι μεγάλες αγάπες δεν είναι ούτυε για μολυβένιους,ούτε για χάρτινους ,ούτε για πλαστικούς...Λοιώνουν εύκολα δυστυχώς χωρίς να μας ξενίζουν,και σε αφήνουν με την πικρή αίσθηση του "τι κρίμα"...

Marsy είπε...

Μου θύμησες τόσα τώρα:)
Ήταν το αγαπημένο μου παραμύθι, κι ακόμα είναι.
Μικρή το έβαζα κάθε βράδυ στη βιντεοκασέτα και το έβλεπα με τον αδερφό μου:ρ
Φιλιά!

Ακροβάτης... είπε...

Ευχαριστώ πολύ που μου το θύμισες.πολύ όμορφη η προσπαθεια

Silent_Guardian είπε...

Πώς το κάνεις αυτό με το mouse arrow? που το ακολουθεί ένα κείμενο?

Ανώνυμος είπε...

[url=http://dapoxetine-cheapestpricepriligy.com/]Priligy Online[/url] Doxycycline Buy Online http://furosemide-lasixonline.net/

 
Powered by Blogger